Tas di Tûrikê Binyamîn de

Ûsiv tasa xwe di tûrikê Benyamîn de vedişêre û davê datîne. Cihûda, yê ku carekê birayek firotibû, dibêje ku Bavê me sûcê wan derxistiye, û lava dike ku li şûna yekî din bibe kole, ji dêla ku temaşe bike ku bavê wî ji xemê dimire. Heman ceribandin, bi awayekî cuda tê bersivdan.

Beş 44.

Piştre wî ji keyayê mala xwe re got: “Tûrikên van zilaman, bi qasî ku karibin hilgirin, bi xwarinê tije bike û pereyê her yekî bixe devê tûrikê wî. Tasa min, tasa zîv, bi pereyê genimê wî re bixe devê tûrikê yê herî biçûk.” Wî çawa ku Ûsiv gotibû, wisa kir. Çawa ku sibe ronî bû, zilam bi kerên xwe re hatin şandin. Ew ji bajêr derketibûn û hê pir dûr neçûbûn, gava Ûsiv ji keyayê xwe re got: “Rabe, bide pey wan zilaman. Gava tu bigihîjî wan, ji wan re bêje: ‘We çima bergîdana qenciyê bi xerabiyê da? Ma ne ev tas e ku xweyê min pê vedixwe û pê falê vedike? Tiştê ku we kiriye xerab e.’” Gava ew gihîşt wan, bi van gotinan bi wan re peyivî.

Wan jê re got: “Xweyê min çima van gotinan dibêje? Dûrî xulamên te be ku tiştekî wisa bikin. Va ye, pereyê ku me di devê tûrikên xwe de dîtibû, me ji welatê Kenanê dîsa ji te re anî. Îcar em çawa ji mala xweyê te zîv an zêr bidizin? Ew li ba kîjanî ji xulamên te bê dîtin, wê bimire û em jî wê bibin koleyên xweyê min.”

Wî got: “Baş e, bila wekî ku we got be. Ew li ba kê be, wê bibe koleyê min; yên mayî ji we bêsûc in.”

Piştre her yekî bi lez tûrikê xwe daxist erdê û her yekî tûrikê xwe vekir. Wî li tûrikên wan geriya; ji yê herî mezin dest pê kir û bi yê herî biçûk qedand. Tas di tûrikê Binyamîn de hat dîtin. Piştre wan cilên xwe çirandin, her yekî kerê xwe bar kir û ew vegeriyan bajêr.

Gava Cihûda û birayên wî gihîştin mala Ûsiv, ew hê li wir bû û ew li ber wî ketin erdê. Ûsiv ji wan re got: “We ev çi kir? Ma hûn nizanin ku mirovekî wekî min bê guman falê vedike?”

Cihûda got: “Em ji xweyê min re çi bibêjin? Em çi bipeyivin? Em çawa xwe bêsûc derxin? Bavê me sûcê xulamên te dîtiye. Va ye, em koleyên xweyê min in; hem em, hem jî yê ku tas di destê wî de hat dîtin.” ^a

Lê wî got: “Dûrî min be ku ez vê yekê bikim. Tenê zilamê ku tas di destê wî de hat dîtin, wê bibe koleyê min. Yên mayî ji we, bi aştî vegerin ba bavê xwe.”

Piştre Cihûda nêzîkî wî bû û got: “Ezbenî, ji kerema xwe bihêle ku xulamê te gotinekê ji te re bibêje. Bila hêrsa te li xulamê te ranebe, çimkî tu wekî Firewn bi xwe yî.

Xweyê min ji xulamên xwe pirsî û got: ‘Bavekî we an birayekî we heye?’ Me ji xweyê min re got: ‘Bavekî me yê pîr heye û kurekî wî yê biçûk jî heye ku di pîrbûna wî de çêbûye. Birayê wî miriye; ji zarokên diya xwe tenê ew maye û bavê wî jê hez dike.’ Paşê te ji xulamên xwe re got: ‘Wî bînin ba min, da ku ez bi çavên xwe wî bibînim.’ Me ji xweyê min re got: ‘Kurik nikare bavê xwe bihêle; çimkî heke ew bavê xwe bihêle, wê bavê wî bimire.’ Te ji xulamên xwe re got: ‘Heke birayê we yê biçûk bi we re neyê, hûnê careke din rûyê min nebînin.’ Gava em vegeriyan ba bavê min, xulamê te, me tiştê ku te gotibû jê re got. Û gava bavê me got: ‘Dîsa herin, hinekî xwarin ji me re bikirin,’ me got: ‘Em nikarin herin. Heke birayê me yê herî biçûk tevî me were, wê demê emê herin. Çimkî heke birayê me yê biçûk ne li ba me be, em nikarin rûyê wî zilamî bibînin.’ Paşê xulamê te bavê min ji me re got: ‘Hûn dizanin, jina min du kur ji min re anîn. Yek ji min veqetiya û min got: “Bê guman ew hatiye perçe perçekirin.” Ji wê rojê ve min ew nedîtiye. Heke hûn vî jî ji ba min bibin û tiştekî xerab bê serê wî, hûnê bi keder serê min ê spî bixin diyarê miriyan. Îcar gava ez vegerim ba xulamê te bavê min û kurik bi me re nebe, çimkî canê wî bi canê kurik ve girêdayî ye, gava ew bibîne ku kurik tuneye, wê bimire û xulamên te wê xulamê te bavê me bi keder bixin diyarê miriyan.’ Çimkî xulamê te li ber bavê min ji bo kurik kefîl bû û got: ‘Heke ez wî ji te re neynim, ezê hemû jiyana xwe li ber bavê xwe sûcdar bim.’ Loma, ji kerema xwe, bihêle ku xulamê te li şûna kurik bibe koleyê xweyê min û bila kurik bi birayên xwe re vegere. ^b Ez çawa bêyî kurik vegerim ba bavê xwe? Ez nikarim belaya ku wê were serê bavê min bibînim.”