Destpêbûn 50 FHB Father's Heart Bible™

50 ¹Ûsiv xwe avêt ser rûyê bavê xwe, bi ser wî de giriya û ew ramûsa. ²Paşê Ûsiv li bijîşkên ku xizmeta wî dikirin emir kir ku bavê wî bi embaran rûn bikin. Bi vî awayî bijîşkan Îsraêl bi embaran rûn kir. ³Çil roj lazim bûn, çimkî rûnkirina bi embaran wekî her car ewqas dem dikişand; Misriyan heftê rojan şîna wî kir.

⁴Gava rojên şîna wî derbas bûn, Ûsiv bi maliyên Firewn re peyivî û got: “Heke ez li ber çavên we qedirgiran im, lava dikim, bi Firewn re biaxivin û jê re bêjin: ⁵Bavê min sond da min û got: ‘Ez dimirim; min di gora ku min ji xwe re li welatê Kenanê kola de veşêre.’ Niha ji kerema xwe bihêle ez derkevim û bavê xwe veşêrim, paşê ezê vegerim.”

⁶Û Firewn got: “Derkeve û bavê xwe veşêre, çawa ku wî sond da te.”

⁷Ûsiv derket ku bavê xwe veşêre; hemû xulamên Firewn, rîspiyên mala wî û hemû rîspiyên welatê Misrê bi wî re çûn, ⁸û hemû maliyên Ûsiv, birayên wî û maliyên bavê wî jî. Tenê zarokên wan, pez û dewarên wan li welatê Goşenê man. ⁹Erebe û siwar jî bi wî re derketin. Koma wan gelekî mezin bû. ¹⁰Ew gihîştin bêndera Atadê ya li aliyê din ê Çemê Urdinê, û li wir wan bi lavijeke mezin û gelekî giran şîn kir; Ûsiv heft rojan şîna bavê xwe kir. ¹¹Gava şêniyên welêt, Kenaniyan, şîna li bêndera Atadê dît, wan got: “Ev şîneke tehl a Misriyan e.” Loma navê wê derê Avêl-Misrayîm hat danîn; ew li aliyê din ê Urdinê ye. ^a a v11 Avêl-Misrayîm tê wateya “şîna Misrê” — Kenaniyan ji ber şîna mezin a ku li wir dîtibûn, ev nav li wê derê kir. ¹²Kurên wî çawa ku wî li wan emir kiribû, wisa ji bo wî kir. ¹³Kurên wî ew birin welatê Kenanê û di şikefta zeviya Maxpêlayê ya li pêşberî Mamreyê de veşartin, ya ku Îbrahîm wekî goristan ji Efronê Hîtîtî kirîbû. ¹⁴Piştî ku Ûsiv bavê xwe veşart, ew, birayên wî û hemû kesên ku bi wî re derketibûn ku bavê wî veşêrin, vegeriyan Misrê.

Tirsa Kevn a Birayan

¹⁵Birayên Ûsiv dît ku bavê wan miriye û got: “Heke Ûsiv ji me nefretê bike û bergîdana hemû xerabiya ku me li wî kiriye bide me, emê çi bikin?” ¹⁶Loma wan xeber ji Ûsiv re şand û got: “Bavê te berî ku bimire ev emir kir: ¹⁷Ji Ûsiv re bêjin: ‘Ji kerema xwe sûc û gunehê birayên xwe bibexişîne, çimkî wan xerabî li te kir.’ Niha ji kerema xwe sûcê xulamên Xwedayê bavê xwe bibexişîne.” Gava ew pê re peyivîn, Ûsiv giriya. ¹⁸Birayên wî jî hatin, li ber wî deverû çûn erdê û got: “Va ye, em xulamên te ne.” ¹⁹Lê Ûsiv ji wan re got: “Netirsin, çimkî ma ez di şûna Bavê me de me? ²⁰We xerabî li hember min xwest, lê Bavê me ew ji bo qenciyê xwest, da ku jiyana gelek mirovan xilas bike, çawa ku îro diqewime. ²¹Îcar netirsin; ezê li we û zarokên we xwedî derkevim.” Bi vî awayî wî ew aş kirin û bi wan re ji dil peyivî.

Salên Dawî yên Ûsiv

²²Bi vî awayî Ûsiv li Misrê ma, ew û malbata bavê wî. Û Ûsiv sed û deh sal emir kir. ²³Ûsiv zarokên Efrayîm heta sê nifşan dîtin; zarokên Maxîrê kurê Minaşşe jî li ser çokên Ûsiv çêbûn. ^b b v23 Danîna zarokekî nûbûyî li ser çokên bavkalekî nîşaneke kevnar a evlatîgirtin û endambûnê bû — Ûsiv bi fermî ev zarok wekî zarokên xwe qebûl dikirin. ²⁴Ûsiv ji birayên xwe re got: “Ez dimirim, lê Bavê me bê guman wê were alîkariya we û we ji vî welatî derxe, bîne welatê ku wî bi sond soz dabû Îbrahîm, Îshaq û Aqûb.” ^c c v24 Gotinên Ûsiv ên li ber mirinê li Derketina ji Misrê dinêrin — Bavê me zarokên xwe di koletiyê de nahêle; ew tê ku wan bîne malê. ²⁵Piştre Ûsiv sond da kurên Îsraêl: “Bavê me bê guman wê were alîkariya we; hestiyên min ji vir hilînin û bibin.” ²⁶Ûsiv di sed û deh saliya xwe de mir. Wan ew bi embaran rûn kir û li Misrê xist tabûtekê.