Heta Kengî, Bavê min?

Pêxemberek bi dilsozî ji Bavê xwe dipirse ka çima xerabî bêceza dimîne—û ji pirsên xwe ber bi yek ji wêrektirîn ragihandinên baweriyê yên Nivîsa Pîroz ve diçe.

Bavê me di ayetan de dipeyive 5–11

Beş 1.

Peyxama ku Pêxember Habaqûq dît. Heta kengî, Bavê min, divê ez ji bo alîkariyê bikim gazî û tu guh nedî? Ez gazî te dikim, “Zordestî!” lê tu rizgar nakî.

Zordestî li Her Aliyî

Çima tu min didî ku li xerabiyeke wisa binêrim, û çima tu tenê temaşe dikî gava ku neheqî tê kirin? Wêranî û zordestî li ber min in; pevçûn radibe û şer li her aliyî belav dibe. Loma şerîet felc bûye, û dadperwerî tu caran nayê kirin. Çimkî xerab dorê li rastan digirin; loma dadperwerî xwar derdikeve.

Li Tiştê ku Ez Dikim Binêre

“Di nav miletan de binêrin, û temaşe bikin—bi tevahî şaş bibin! Çimkî ez di rojên we de karekî dikim ku heke ji we re bihata gotin, hûn pê bawer nedikirin. Çimkî binêrin—ezê Babîliyan rakim, ew miletê tal û lezgîn, yên ku di firehiya erdê de bi meşê derbas dibin da ku warên ne yên xwe zeft bikin. Ew tirsnak û bihîbet in; dadperwerî û rûmeta wan ji tu kesî nayê, ji xwe pê ve. Hespên wan ji piling bileztir in, ji guran ên êvarê hovtir in. Siwarên wan ber bi pêş ve diçin; siwarên wan ji dûr ve tên, wekî helo yê ku lezgîn e ji bo dirandinê, difirin. Ew hemû ji bo zordestiyê tên, her rû ber bi pêş ve zext dike; ew dîlan wekî qûmê dicivînin. Ew bi padîşahan tinazan dikin, û serwer ji wan re dibin tiştê ku mirov pê dikene. Ew bi her kelehê dikenin; ew girên axê çêdikin û wê digirin. Paşê ew wekî bê difûrin û derbas dibin—mirovên gunehkar, yên ku hêza xwe xwedayê wan e.”

Ma tu ji herheyiyê nînî?

Ma tu ji herheyiyê nînî, Bavê min, Pîrozê min? Em namirin. Bavê min, te ew ji bo darizandinê tayîn kirine; Zinarê min, te ew ji bo serrastkirinê saz kirine. ^a Çavên te ji ber paqijiya xwe nikarin li xerabiyê binêrin, û tu nikarî li neheqiyê temaşe bikî. Nexwe çima tu li xayînan dinêrî û bêdeng dimînî gava ku xerab wî yê ku ji wî rasttir e daqurtîne? Te mirovahî wekî masiyên deryayê çêkiriye, wekî tiştên ku dixwişin û tu serwerê wan nîne. Ew hemûyan bi çengalekê radike; ew wan bi tora xwe dikişîne; ew wan di torê xwe yê mezin de dicivîne, û loma ew şad dibe û dilxweş e. Loma ew ji tora xwe re gorî dike û ji torê xwe yê mezin re pêşkêşan dike; çimkî bi wan ew dewlemend dibe û xwarina wî pir e. Ma ew hingê wê bidomîne ku tora xwe vala bike, miletan bê dilovanî heta hetayê qir bike?