Hizqiya li ber mirinê

Piştî ku Bavê me jê re dibêje ew sax nabe, Hizqiya rûyê xwe ber bi dîwêr ve dizivirîne û digirî. Panzdeh sal lê têne zêdekirin, û siya rojê wek delîl paşde diçe. Nivîsa duaya wî li ser tirsa mirinê bêrehm e, û bi zanîna ku zindî pesnê wî didin diqede.

Bavê me di ayetan de dipeyive 1, 5–8

Beş 38.

Di wan rojan de Hizqiya giran nexweş ket û li ber mirinê bû. Pêxember Îşaya kurê Amos hat ba wî û got: “Bavê me wiha dibêje: Mala xwe saz bike, çimkî tê bimirî; tu êdî sax nabî.”

Hingê Hizqiya rûyê xwe zivirand ber dîwêr û ji Bavê me re dua kir, û got: “Ji kerema xwe, Ya Bavê min, bîne bîra xwe ka ez çawa bi dilsozî û bi dilekî temam li ber te meşiyam, û min tiştê ku li ber çavên te baş bû kir.” Hizqiya pir bi tahlî giriya.

Paşê peyva Bavê me ji Îşaya re hat:

“Herre û ji Hizqiya re bibêje: ‘Bavê me, Bavê bav û kalê te Dawid, wiha dibêje: Min dua te bihîst û hêsrên te dîtin. Va ye, ezê panzdeh salan li temenê te zêde bikim.’” Ezê te û vî bajarî ji destê padîşahê Aşûrê rizgar bikim; ezê vî bajarî biparêzim.

“Ev ji Bavê me nîşana te ye ku ewê tiştê ku soz daye pêk bîne: Va ye, ezê siya rojê ya ku li ser derenca Axaz deh pile daketiye, paşde vegerînim.” Û roj deh pileyên ku pê de daketibû paşde vegeriya.

Nivîsa Hizqiyayê padîşahê Cihûda, piştî nexweşî û sax bûna xwe: Min got: “Di nîvê rojên jiyana xwe de divê ez di deriyên gorê re derbas bibim; mayiya salên min ji min hat revandin.” Min got: “Ezê Bavê me bi xwe li welatê zindiyan nebînim; êdî ezê li mirovan nenêrim, di nav rûniştiyên vê dinyaya derbasok de.” Hêwirgeha min wek konê şivanekî ji min hat rakirin û hat birin. Min jiyana xwe wek tevnkarekî pêça; ew min ji tevnê diqetîne; ji rojê heta şevê tu min diqedînî. Ez bi bêdengî heta sibê li bendê mam, lê wek şêrekî ew hemû hestiyên min dişkîne; ji rojê heta şevê tu min diqedînî. Wek dûmeqeskê an qulîngekî ez cirecir dikim; ez wek kevokekê dinalim. Çavên min ji nihêrîna jorê diwestin. Ya Bavê min ê Serwer, ez di tengasiyê de me; bibe kefîlê min! Ez çi bibêjim? Ew bi min re peyivî, û wî bi xwe ew pêk anî. Ezê hemû salên xwe hêdî hêdî bimeşim ji ber tahliya giyanê xwe. Ya Bavê min ê Serwer, mirov bi tiştên wiha dijîn, û jiyana ruhê min di hemûyan de ye. Loma min sax bike û bihêle ez bijîm! Bi rastî ji bo qenciya min bi xwe bû ku min ewqas tahlî kişand. Bi hezkirina xwe te jiyana min ji çala têkçûnê parast, çimkî te hemû gunehên min avêtine pişta xwe. Çimkî gor nikare te pesn bide; mirin nikare pesnê te bibêje. Yên ku diçin çalê nikarin hêviya dilsoziya te bikin. Yên zindî, yên zindî — ew pesnê te didin, wek ku ez îro dikim; bav dilsoziya te bi zarokan dide nasîn. Bavê me wê min rizgar bike, û emê hemû rojên jiyana xwe stranên min bi sazên têldar lê bixin, di mala Bavê me de.

Îşaya gotibû: “Bila kulîçeyeke hêjîran bînin, li ser birînê bidin, û ewê sax bibe.” Hizqiya pirsîbû: “Nîşana ku ezê herim mala Bavê me çi ye?”