Gel Têne Gazîkirin

Dagirkerek ji rojhilat radibe û milet bi lez pûtên xwe bi bizmaran çik dikin da ku neleqin. Li şûnê Bav destê Îsraêl digire, jê re dibêje kurmê Aqûb û dibêje netirse. Pût têne cerbandin ku tiştekî pêşbînî bikin, lê tu bersivê nadin.

Bavê me di ayetan de dipeyive 1–29

Beş 41.

Bêdeng guhdariya min bikin, gelî peravan; bila gel hêza xwe nû bikin. Bila ew nêzîk bibin û bipeyivin; em bi hev re ji bo dadgehê nêzîk bibin.

Kî yek ji rojhilat rakir, ku bi rastî gazî wî kir da ku li pey wî biçe? Ew gelan radestî wî dike û padîşahan li ber wî dide ber xwe; ew bi şûrê xwe wan dike toz, bi kevana xwe wan dike qeşûlên ku ba wan dibe. Ew li pey wan dikeve û bi silametî derbas dibe, bi rêyekê ku piyên wî tucarî lê nerêwîtine. Kî ev kir û pêk anî, ku ji destpêkê ve gazî nifşan kir? Ez Bav im—yê pêşîn, û bi yê dawîn re; ez ew im.

Peravan ew dîtine û ditirsin; dawiyên erdê dilerizin; ew nêzîk dibin û tên. Her yek alîkariya cîranê xwe dike û ji birayê xwe re dibêje: “Bîhntenik be!” Pîşekar zêrker şad dike, û yê ku bi çakûçê rast dike, wî yê ku li ser sindanê dixe, ji bo lehîmê dibêje: “Baş e”; û wan bi bizmaran wî çik dikin da ku neleqe.

Lê tu, Îsraêl, xulamê min, Aqûb, yê ku min tu hilbijartî, dûndana Îbrahîm, dostê min, ^a tu yê ku min ji dawiyên erdê anî, û ji goşeyên wê yên herî dûr gazî te kir, ji te re got: “Tu xulamê min î; min tu hilbijartî û tu red nekirî”. “Netirse, çimkî ez bi te re me; perîşan nebe, çimkî ez Bavê te me. Ezê te xurt bikim, ezê alîkariya te bikim, ezê bi destê xwe yê rastê yê rastîn piştgiriya te bikim. ^b

Va ye, hemû yên ku li dijî te hêrs dibin wê şerm û rûreş bibin; yên ku li ber te derdikevin wê wekî tiştekî tunebe bibin û helak bibin. Tê li yên ku li dijî te şer dikin bigerî, lê tê wan nebînî; yên ku bi te re dikevin şer wê bi temamî wekî tiştekî tunebe bibin.” Çimkî ez, Bavê te, destê te yê rastê digirim; ez ew im ê ku ji te re dibêjim: “Netirse, ez ew im ê ku alîkariya te dikim.” Netirse, kurmikê Aqûb, mirovên Îsraêlê! Ez ew im ê ku alîkariya te dikim, Bavê me dibêje; Rizgarkerê te Pîrozê Îsraêl e—Bavê te. ^c “Va ye, ezê te bikim dasa cotkirinê, nû û tûj, bi gelek diranan; tê çiyayan bicotî û wan bişkînî, û girikan wekî kayê bikî. Tê wan bibadî, û ba wan bibe, û bahoz wan belav bike. Lê tê bi Bavê me şa bibî; bi Pîrozê Îsraêl tê pesnê xwe bidî.

Gava feqîr û belengaz li avê bigerin, û tune be, û zimanên wan ji tîbûnê ziwa bibin, ez, Bavê te, wê bersiva wan bidim; ez, Bavê Îsraêl, wê wan bernedim. Ezê li ser çiyayên ziwa çeman vekim, û kaniyan di newalan de; ezê çol bikim gola avê, û erdê hişk bikim kaniyên herikbar. Ezê di çolê de werz, darsalkim, mord û zeytûnê biçînim; ezê di beyarê de selewî, çinar û kajê bi hev re deynim, da ku ew bibînin û bizanin, bi hev re bihizirin û fêm bikin, ku destê min ev kir, ku min, Pîrozê Îsraêl, ew afirand.”

Doza xwe pêşkêş bikin, Bavê me dibêje; delîlên xwe bînin, Padîşahê Aqûb dibêje. Bila wan bînin, û ji me re bibêjin ka wê çi bibe. Tiştên berê ji me re bibêjin, ew çi bûn, da ku em li wan bihizirin û encama wan bizanin; an tiştên ku wê bên ji me re ragihînin. Ji me re bibêjin ka piştî vê wê çi bê, da ku em bizanin ku hûn xweda ne; qenciyê bikin, an xerabiyê bikin, da ku em bi hev re perîşan bibin û ji tirsê tije bibin. Binêrin, hûn tiştek nînin, û karê we ji tiştekî jî kêmtir e; kesê ku we hilbijêre nefreteke mezin e.

Min yek ji bakur rakir, û ew hatiye, ji hilatina rojê yek ê ku navê min dibêje; ew serwêran wekî heriyê pelîşt dike, wekî cerûkerekî ku li axê diqelişe. Kî ji destpêkê ve ew ragihand, da ku em bizanin, û berê, da ku em bibêjin: “Ew rast e”? Tu kes tunebû ku ew ragihand, tu kes ku belav kir, tu kes ku gotinên we bihîst. Ez ê pêşîn bûm ê ku ji Siyonê re got: “Binêre, va ye ew in!” û min ji Orşelîmê re mizgînvanekî mizgîniyê da. “Lê gava ez dinêrim, tu kes tune ye; di nav van de şêwirmendek tune ye ku, gava ez bipirsim, bikare bersivê bide. Va ye, ew hemû xapandinek in; karên wan tiştek nînin; pûtên wan ên ku hatine werkirin ba vala ne.”