Gelê Min Teselî Bidin, Teselî Bidin

Piştî biryara sirgûnê deng diguhere: bi dilovanî bipeyivin, xizmeta wê ya giran qediya. Bavê ku çiyan bi mêzînê dipîve, berxan jî di nav zendên xwe de hildigire. Ji gelê ku piştrast bûn doza wan hatiye paşguhkirin re, soz hêza nû ye ji bo yên ku dilxwaz in li bendê bimînin.

Bavê me di ayetan de dipeyive 1–2, 25

Beş 40.

Gelê min teselî bidin, teselî bidin, Bavê we dibêje. Bi dilovanî bi Orşelîmê re bipeyivin, û ji wê re bêjin ku xizmeta wê ya giran qediyaye, ku sûcê wê hatiye bexşandin, ku wê ji destê Bavê me ji bo hemû gunehên xwe duqat girtiye.

Dengek bang dike: Li çolê, rêya Bavê me amade bikin; di beyabanê re ji bo Bavê me rêyeke rast ava bikin. ^a Her gelî wê bê bilindkirin, û her çiya û gir wê nizim bibe; erdê newekhev wê rast bibe, û cihên qerase wê dûz bibin. Û rûmeta Bavê me wê bê diyarkirin, û hemû mirov wê bi hev re wê bibînin, çimkî devê Bavê me peyiviye.

Dengek dibêje: “Bang bike!” Û min got: “Ez çi bang bikim?” Hemû mirov mîna giyayê ne, û hemû dilsoziya wan mîna kulîlka zeviyê ye. Giya diçilmise, kulîlk diçe gava bayê Bavê me lê difûre; bi rastî gel giya ne. Giya diçilmise, kulîlk diçe, lê peyva Bavê me heta hetayê disekine.

Hilkişe ser çiyayekî bilind, Siyon, qasidê mizgîniyê; dengê xwe bi hêz bilind bike, Orşelîm, qasidê mizgîniyê. Bilind bike, netirse; ji bajarên Cihûdayê re bêje: “Va ye Bavê we!” Va ye, Bavê Serwer bi hêz tê, û zendê wî ji bo wî hukim dike; va ye, xelata wî pê re ye, û perê wî berî wî diçe. Ewê keriyê xwe mîna şivanekî biçêrîne; ewê berxan di nav zendên xwe de bicivîne û wan nêzîkî dilê xwe bike; ewê bi nermî yên ku zarên wan hene bibe. ^b Kî avan di kefa destê xwe de pîva, û ezman bi firehiya destê xwe nîşan kir, xubara erdê di pîvanekê de hilda, û çiya di mêzînê de û gir di terazûyê de kişand? Kî Ruhê Bavê me birêve bir, an wek şêwirmendê wî jê re fêr kir? Wî bi kê re şêwir, û kê ew têgihand? Kê rêya dadperweriyê fêrî wî kir, û kê zanîn fêrî wî kir, û kê rêya têgihiştinê nîşanî wî da? Netewe mîna dilopeke ji satilê ne, û mîna xubara li ser mêzînê têne hesibandin; ew giravan mîna tozê radike. Libnan têr nake ku bê şewitandin, ne jî heywanên wê têr dikin ji bo qurbana şewatê. Hemû netewe li ber wî mîna tiştekî ne ne; ew ji aliyê wî ve kêmtir ji tunebûn û valahiyê têne hesibandin. Nexwe hûnê Bavê me bişibînin kê? An hûnê kîjan wêneyê pê re bidin ber hev? Pûtek! Hunermendek wê diqalibîne, û zêrker wê bi zêr dinixumîne û ji bo wê zincîrên zîv diqalibîne. Yê ku ji bo qurbaneke wisa pir belengaz e, darê ku rizî nabe hildibijêre; ew li hunermendekî jêhatî digere da ku pûtekî wisa ava bike ku nekeve. Ma hûn nizanin? Ma hûn nabihîzin? Ma ji destpêkê ve ji we re nehatiye gotin? Ma ji binyadên erdê ve hûn têngihiştine? Ew li ser qubeya erdê li ser textî rûdine, gelê wê li jêr mîna kuliyan; ew ezmanan mîna perdeyeke zok vedide, wan mîna konekî ji bo jiyanê saz dike. Ew mîran dike ne tiştek, û hukimdarên erdê mîna valahiyê dike. Nû hatine çandin, nû hatine reşandin, qurma wan nû li erdê reh berdaye, gava ew lê difûre û ew diçilmisin, û bahoz wan mîna kayê difirîne.

“Nexwe hûnê min bidin ber kê, ku ez mîna wî bim?” Yê Pîroz dibêje.

Çavên xwe bidin ezmanan û binêrin: kê evana afirandin? Yê ku leşkerê wan bi hejmar derdixe, hemûyan bi nav bang dike; ji ber ku ew di hêzê de mezin û di quwetê de bi tiwana ye, yek jî kêm nabe. Çima dibêjî, Aqûb, û gazin dikî, Îsraêl: “Rêya min ji Bavê me veşartî ye, û Bavê min mafê min piştguh dike”? Ma te nizanî? Ma te nebihîst? Bavê me Bavê herheyî ye, Afirînerê serûbinên erdê. Ew ne betilî dibe ne westiyayî; tu kes nikare têgihiştina wî kûr fêm bike. Ew hêzê dide westiyayî, û quwetê ji yên bêhêz re zêde dike. Heta ciwan jî wê betilî û westiyayî bibin, û xortên ciwan wê bêhal bikevin; lê yên ku li benda Bavê me disekinin wê hêza xwe nû bikin; ewê bi baskên mîna qertalan bifirin; ewê bibezin û newestin; ewê bimeşin û betilî nebin.