Bayîkirina Babîlê

Babîl kasa zêrîn bû ku dinya serxweş kir; niha ew tê bayîkirin, bihorên çemê wê tên girtin, şervanên wê di xew de ne. Bavê me zarokên xwe berî ku hêrs dakeve ji nav wê gazî dike. Seraya tomarê bi dengekî bilind dixwîne, paşê wê di Firatê de binav dike.

Bavê me di ayetan de dipeyive 1–4, 14, 20–26, 33, 36–48, 52–53, 57–58

Beş 51.

Bavê me wiha dibêje: Ez li dijî Babîlê û li dijî xelkê ku li Leb-qamayê dijîn, ruhê wêrankerekî radikim. ^a Ezê bayîkeran bişînim Babîlê, û ewê wê bayî bikin û welatê wê vala bikin, çimkî ewê di roja karesatê de ji her alî ve li dijî wê werin. Bila tîravêj kevana xwe neçemîne û zirxê xwe li xwe neke. Rehmê li ciwanên wê nekin; hemû leşkerê wê bi temamî helak bikin. Ewê di welatê Babîliyan de kuştî bikevin, di kolanên wê de bi şûr qul bûyî.

Çimkî Îsraêl û Cihûda ji aliyê Bavê artêşên ezmanan ve nehatine terikandin—her çend welatê wan tije sûcdarî ye li dijî Pîrozê Îsraêl. Ji nav Babîlê birevin; bila her kes canê xwe xilas bike! Di sûcê wê de helak nebin, çimkî ev dema dadperweriya Bavê me ye; ew li gorî kirinên wê cezayê wê didiyê. Babîl di destê Bavê me de kasa zêrîn bû, hemû dinya serxweş dikir. Miletan şeraba wê vexwar; loma milet dîn bûn. Babîl ji nişkê ve ketiye û perçe bûye. Li ser wê şînê bikin! Ji bo êşa wê melhemê bînin; belkî ew sax bibe. Me xwest Babîlê sax bikin, lê ew sax nebû. Dev jê berdin û bila em herin, her yek welatê xwe, çimkî dîwana wê digihîje ezmanan û heta esmanan bilind dibe. Bavê me rastiya me derxistiye; werin, em li Siyonê karê Bavê me ragihînin. Tîran tûj bikin! Tîrdankan tije bikin! Bavê me ruhê padîşahên Madan rakiriye, çimkî mebesta wî ya li dijî Babîlê ew e ku wê wêran bike, çimkî ev dadperweriya Bavê me ye—dadperwerî ji bo Perestgeha wî. Li dijî dîwarên Babîlê alayekê rakin; çavdêriyê xurt bikin, nobedaran bicî bikin, pusiyan deynin—çimkî Bavê me tiştê ku li dijî gelê Babîlê gotibû, hem plan kir hem jî pêk anî. Ey tu yê ku li ba avên gelek dijî, bi xezîneyan dewlemend, dawiya te hat, têla jiyana te hat jêkirin.

Bavê artêşên ezmanan bi canê xwe sond xwar: “Bi rastî ezê te bi mirovên wek kuliyan ewqas pir tije bikim, û ewê li ser te qîrîna şer rakin.”

Wî bi hêza xwe erd afirand; wî bi aqilê xwe dinya ava kir, û bi fêmdariya xwe ezman raxist. Gava ew gurmînê dide, avên li ezmanan diqîrin; ew dûmanê ji dawiya erdê hildide. Ew ji bo baranê birûskan çêdike û bayê ji embarên xwe derdixe. Her kes bêaqil û bêzanîn e; her zêrker ji pûtê xwe şerm dike, çimkî peykerên wî yên qalibî derew in—di wan de nefes tuneye. Ew bêqîmet in, tiştekî tinazî ne; di dema hesabê wan de ewê helak bibin. Para Aqûb ne wekî van e, çimkî ew çêkerê her tiştî ye, û Îsraêl eşîra mîrata wî ye; navê wî Bavê leşkerên ezmanan e.

“Tu gurza min a şer î, çekê min ê ji bo cengê: bi te ez miletan dişkînim, bi te ez padîşahiyan hilweşînim, bi te ez hesp û siwar dişkînim, bi te ez erebe û ajokar dişkînim, bi te ez mêr û jin dişkînim, bi te ez pîr û ciwan dişkînim, bi te ez xort û keçik dişkînim, bi te ez şivan û kerî dişkînim, bi te ez cotkar û hespên cot dişkînim, bi te ez walî û serkaran dişkînim.

“Lê ezê li ber çavên we Babîlê û hemû kesên ku li Babîlonyayê dijîn, ji bo hemû xerabiya ku wan li Siyonê kir, ceza bikim,” Bavê me diyar dike. “Va ye, ez li dijî te me, çiyayê hilweşîner,” Bavê me diyar dike, “ey tu yê ku tevahiya dinyayê hilweşînî. Ezê destê xwe li dijî te dirêj bikim, te ji zinaran bigindirînim, û te bikim çiyayek şewitî. Ji te ti kevir ji bo kêlekê neyê girtin, ti kevir ji bo bingehê, çimkî tuyê heta hetayê wêranî be,” Bavê me diyar dike.

Li welêt alayekê bilind bikin! Di nav miletan de bûriyê bidin! Miletan li dijî wê bicivînin; padîşahiyên Araratê, Minnî û Aşkenazê li dijî wê bang bikin. Serfermandarekî li dijî wê tayîn bikin; hespan wekî kuliyên bi perr bînin. Miletan li dijî wê bicivînin—padîşahên Madan, waliyên wan û hemû serkarên wan, û her welatê bin desthilatdariya wan. Welat dilerize û diqilise, çimkî niyeta Bavê me ya li dijî Babîlê bi cih dimîne—ku welatê Babîlê bike wêranî, bê ku kesek lê bijî. Egîdên Babîlê dev ji şer berdane; ew di kelehên xwe de kom bûne. Hêza wan çûye; ew bûne wekî jinan. Xaniyên wê bi agir ketine; şivên deriyên wê şikestine. Bezvan bi lez diçe pêşiya bezvanî, qasid pêşiya qasidî, da ku ji padîşahê Babîlê re bêjin ku bajarê wî ji serî heta binî hatiye girtin, derbasgehên çema hatine girtin, qamîşzar bi agir ketine, û leşker tirsiyane.

Çimkî Bavê leşkerên ezmanan weha dibêje: Keça Babîlê gendimgehek e di dema pêpeskirinê de; di demeke nêzîk de dirûna wê tê.

“Nebûkadnezarê padîşahê Babîlê ez daqurtandim, wî ez perçiqandim; wî ez kirim firaxek vala. Wî ez wekî cinawirekî daqurtandim, zikê xwe bi tiştên min ên biqîmet tije kir, paşê ez tif kirim derve. Bila zordariya ku li min û li goştê min hatiye kirin, li ser Babîlê be,” rûniştiyê Siyonê dibêje. “Bila xwîna min li ser kesên ku li Babîlonyayê dijîn be,” Orşelîm dibêje.

Loma Bavê me dibêje: Va ye, ezê dozê te bikim û tolê te bistînim. Ezê behra wê zuwa bikim û kaniya wê ziwa bikim. Babîl wê bibe komek kavilan, warê çeqelan, tiştekî tirs û rezîliyê, ku tu kes lê najî. Bi hev re ew wek şêrên ciwan diqîrin, wek cewrên şêran dinerin. Gava ku ew bi şerabê germ bûne, ezê li ber wan ziyafetekê deynim û wan serxweş bikim, da ku ew şahiyê bikin—paşê xewek herheyî razên û tu caran hişyar nebin, Bavê me dibêje.

“Ezê wan wek berxan bibim ber serjêkirinê, wek beran û bizinan. Şeşax çawa hat girtin, pesnê tevahiya erdê hat desteserkirin! Babîl di nav miletan de çi tiştekî tirsnak bûye! ^b Derya li ser Babîlê rabûye; ew bi pêlên wê yên gurmînî hatiye nixumandin. Bajarên wê bûne tiştekî tirsnak, erdeke ziwa û çolê, welatê ku tu kes tê de najî û tu kes jê re derbas nabe.

“Ezê li Babîlê Bêlê ceza bikim û wî neçar bikim ku ya daqurtandiye vireşîne. Milet êdî ber bi wî ve naherikin, û sûrê Babîlê wê bikeve. ^c Ji nav wê derkevin, zarokên min! Bila her kes jiyana xwe ji hêrsa tund a Bavê me rizgar bike! Dilê xwe winda nekin û netirsin ji galegalê ku li welêt tê bihîstin— galegalek di salekê de tê, û yeke din di ya din de, bi tundiyê li welêt û serwer li dijî serwer. Loma, binêrin, roj tên ku ezê pûtên Babîlê ceza bikim. Hemû welatê wê wê şermezar bibe, û hemû kuştiyên wê dê di nav wê de mirî razên. Hingê ezman û erd û her tiştê ku di wan de ye wê ji ber Babîlê bi şahiyê biqîrin, çimkî wêranker ji bakur li dijî wê werin,” Bavê me dibêje.

Divê Babîl ji bo kuştiyên Îsraêlê bikeve, çawa ku kuştiyên tevahiya erdê ji bo Babîlê ketin. Hûn ên ku ji şûr reviyane, biçin, dereng nekevin! Ji dûr ve Bavê me bi bîr bînin, û bila Orşelîm di dilên we de rabe. “Em şermezar in, çimkî me serzeniş bihîstiye; riswayî rûyên me dinixumîne, çimkî biyanî ketine cihên pîroz ên mala Bavê me.

Loma, binêrin, roj tên,” Bavê me dibêje, “ku ezê pûtên wê ceza bikim, û li seranserê welatê wê birîndar wê binalin. Heke Babîl hilkişe ezmanan jî û kela xwe ya bilind xurt bike, wêranker ji min li dijî wê wê werin,” Bavê me dibêje.

Guhdarî bikin—qîrînek ji Babîlê, dengê wêraniyeke mezin ji welatê Babîliyan! Çimkî Bavê me Babîlê wêran dike û dengê wê yê bihêz bêdeng dike. Pêlên wan wek avên pir diqîrin; orîna dengê wan belav dibe. Çimkî wêrankerek ketiye ser wê, ser Babîlê; cengawerên wê hatine girtin, kevanên wan hatine şkandin, çimkî Bavê me tolê distîne—bi rastî ewê bi temamî heqê wê bide.

“Ezê serwer û zanayên wê serxweş bikim, waliyên wê, serfermandar û cengawerên wê; ewê xewneke herheyî bikevin û tu caran şiyar nebin,” Padîşah dibêje, yê ku navê wî Bavê leşkerên ezmanan e.

Bavê leşkerên ezmanan weha dibêje: Sûrê fireh ê Babîlê wê bi erdê bikeve û deriyên wê yên bilind wê bi êgir bêne şewitandin. Gel ji bo tiştekî pûç westiyan, miletan xwe tenê ji bo êgir westandin.

Yêremya yê pêxember ev peyam da Serayayê kurê Nêrîya, kurê Maxseya, dema ku ew bi Sedekyayê padîşahê Cihûstanê re di sala wî ya çaran de çû Babîlê. Seraya serokê konaxan bû. Yêremya hemû bela ya ku dê were ser Babîlê li ser pirtûkeke tenê nivîsîbû—hemû ev peyvên ku li ser Babîlê hatibûn nivîsîn. Yêremya ji Serayayê re got: “Gava tu bigihî Babîlê, hay ji xwe hebe ku tu van hemû peyvan bi dengekî bilind bixwînî, û bibêje: ‘Ya Bavê me, te li ser vê derê axivî—ku ew were birîn da ku tiştek di nav de nemîne, ne mirov û ne heywan, lê wêranek ji bo her û her.’ Gava te xwendina vê pirtûkê qedand, kevirekî bi wê ve girê bide û biavêje nav Firatê, û bibêje: ‘Weha Babîl wê binav bibe û êdî ranebe, ji ber wê belaya ku ez tînim ser wê; û gelê wê wê betilin.’” Peyvên Yêremya li vir diqedin.