Eyûb 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹“Mirov, ê ku ji jinê çêbûye, rojên wî kêm in û tije tengasî ye. ²Ew mîna kulîlkekê şîn dibe û diçilmise; mîna siyekê direve û namîne. ³Ma tu çavên xwe li mirovekî wiha dibirî? Û tu min digel xwe tînî dadgehê? ⁴Kî dikare tiştekî paqij ji tiştekî gemar derxe? Tu kes. ⁵Madem rojên wî hatine diyarkirin, hejmara mehên wî li ba te ye, û te sînor danîne yên ku ew nikare derbas bike, ⁶çavên xwe jê bizivirîne, da ku ew rihet bibe, heta ku ew roja xwe mîna karkerekî kirêgirtî temam bike.

⁷“Çimkî ji bo darekê hêvî heye: heke ew bê birîn, ewê dîsa şîn bibe, û filizên wê têk naçin. ⁸Her çend koka wê di axê de kal bibe û qurmê wê di erdê de bimire jî, ⁹bi bêhna avê ew ê bişkivîne û mîna nebatek nû çiqilan derxe. ¹⁰Lê mirov dimire û dirêj dibe; mirov bêhna xwe ya dawî dide, û ew li ku ye? ¹¹Çawa ku av ji golê winda dibe, û çem diqede û ziwa dibe, ¹²wusa mirov radikeve û ranabe; heta ku ezman nemînin, ew hişyar nabe û ji xewa xwe nayê rakirin.

¹³“Xwezî tu min di gorê de veşêrî, heta hêrsa te derbas bibe min binixumînî, ji bo min wextekî diyarkirî deyne, û min bîne bîra xwe! ¹⁴Heke mirov bimire, ma ew ê dîsa bijî? Hemû rojên xizmeta xwe ya dijwar ez ê bisekinim, heta ku nûbûna min bê. ¹⁵Tu yê bang bikî, û ez ê bersiva te bidim; tu yê bêriya karê destên xwe bikî. ¹⁶Çimkî hingê tu yê gavên min bihejmêrî; tu yê li ser gunehê min çavdêrî nekî. ¹⁷Serhildana min ê di tûrikekî de bê mohrkirin, û tu yê gunehê min bipoşî.

¹⁸“Lê çawa ku çiyayek dikeve û dihilweşe, û zinarek ji cihê xwe tê livandin, ¹⁹çawa ku av keviran dişêle û lehiyên wê axê dişon ya erdê, wusa tu hêviya mirov têk dibî. ²⁰Tu her û her wî têk dibî, û ew derbas dibe diçe; tu rûyê wî xera dikî û wî dişînî. ²¹Kurên wî digihîjin rûmetê, û ew pê nizane; ew tên nizmkirin, û ew ferq nake. ²²Ew tenê êşa laşê xwe hîs dike, û ew tenê ji bo xwe şîn digire.”