Rojên Min Tenê Bahnek in

Eyûb jiyana xwe bi karê koleyekî û bi benda karkerê kirêgirtî ya ji bo heqê dişibîne: şevên ku tê de diqulibe, çermê ku vedibe. Ew wê devê xwe negire. Ew gazina xwe tehl dike, dipirse çima Xwedê ewqas ji nêz ve li mirovekî dinêre, û ku rûyê xwe jê bizivirîne.

Beş 7.

“Ma mirov li ser rûyê erdê bi zehmetiyê kar nakin, û ma rojên wan ne wek rojên karkerekî kirêgirtî ne? Wek koleyê ku dilê wî bi siyê dikeve, û wek karkerê kirêgirtî yê ku li benda heqê xwe dimîne, wusa jî mehên pûç ji min re hatine veqetandin, û şevên êşê li min hatine barkirin. Gava ez radizêm, ez dibêjim, ‘Ezê kengê rabim?’ Lê şev dirêj dibe, û ez heta berbangê dighêrim û diqulibim. Goştê min bi kurman û keviyên axê hatiye pêçandin; çermê min hişk dibe, paşê dîsa diçirise. Rojên min ji mekoka cawçêker bileztir in, û ew bê hêvî digihîjin dawiya xwe. Bîne bîra xwe ku jiyana min tenê bahnek e; ezê êdî tu caran tiştekî baş nebînim. Çavê ku niha min dibîne, êdî min nabîne; çavên te wê li ser min bin, lê ez ê nemînim. Çawa ewrek belav dibe û winda dibe, wusa jî yê ku diçe gorê venagere; ew êdî venagere mala xwe, û cihê wî êdî wî nas nake.

“Loma ez ê devê xwe negirim; ezê ji tengiya ruhê xwe biaxivim, ezê bi tehliya canê xwe gilî bikim. Ma ez derya me, an ejderhayek deryayê me, ku te li ser min nobedar danî? Gava ez dibêjim, ‘Nivîna min wê min teselî bike, cihê min ê razanê wê gazina min sivik bike,’ wê gavê tu bi xewnan min ditirsînî û bi dîtinan min bi heyecan dixî, wusa ku ez xeniqandin û mirinê ji vî bedenê xwe çêtir dibînim. Ez ji holê radibim; ezê her û her najîm. Dev ji min berde, çimkî rojên min bahnek in.

“Mirov çi ye, ku tu ewqas qedir didiyê, û ku tu dilê xwe didî ser wî, ku her sibê tu serê wî lê didî û her kêlî tu wî diceribînî? Heta kengê tu dê çavên xwe ji min venegerînî, û ewqas min bi serê xwe nehêlî ku ez behriya xwe daqurtînim? Heke min guneh kiribe, min çi bi te kir, ya nobedarê mirovan? Çima te ez kirime armanca xwe, wusa ku ez bûme barek li ser xwe? Çima tu gunehê min nabexşînî û sûcê min ranakî? Çimkî ez ê di demeke nêzîk de di nav toziyê de rakevim; tu yê li min bigerî, lê ez ê nemînim.”