Eyûb ji Ser Girê Xweliyê Bersiv Dide
Eyûb dibêje ku heke êşa wî bihata kişandin wê ji qûma deryayan girantir bûya, û ku tîrên Yê Herî Karîndar di wî de ne. Ew dixwaze ku Xwedê wî biqetîne. Hê xirabtir, hevalên wî mîna newalên çolê xayîn in, yên ku ziwa dibin gava rêwiyên tîbûyî digihîjin.
6 1Hingê Eyûb bersiv da û got: 2“Xwezî êşa min bihata kişandin û hemû belaya min bi hev re li ser terazûyê bihata danîn! 3Bê guman ewê ji qûma deryayan girantir be — ji ber vê yekê gotinên min bêfikir bûne. 4Çimkî tîrên Yê Herî Karîndar di min de ne; ruhê min jehra wan vedixwe; tirsên Xwedê li hember min rêz bûne. 5Ma kera kûvî li ser giyayê xwe dizûre, an ga li ser alifê xwe diqûre? 6Ma xwarina bêtam bê xwê tê xwarin, an di ava tolikê de tam heye? a a v6 Tolik nebatek çolê ye; ava wê ya avî bêtam û ne bi dil bû — wêneyê xwarineke ku ne xwêdî dide, ne jî dil dikişîne. 7Canê min red dike ku dest bide wan; ev tişt ji min re xwarineke kerixandî ne. 8Ax, xwezî daxwaza min bihata bicihanîn, ku Xwedê ya ku ez bi hesret dixwazim bide min, 9ku Xwedê razî bibe ku min bipelixîne, destê xwe dirêj bike û min biqetîne! 10Dîsa jî ev ê bibe dilrehetiya min — ez ê ji şahiyê bazbidim, heta di êşa bêrehm de jî — ku min peyvên Yê Pîroz înkar nekirine. 11Çi hêza min heye, ku ez hêvîdar bimînim? Û çi dawî li benda min e, ku ez sebrê bikim? 12Ma hêza min hêza keviran e? Ma goştê min ji tûncê hatiye çêkirin? 13Ma qet alîkarî di hundirê min de tune, naha ku şehrezayiya rast ji min hatiye dûrxistin? 14Kesê ku qenciyê ji hevalê xwe dûr dixe, tirsa Yê Herî Karîndar berdide. 15Lê birayên min mîna newala çolê xayîn in, wek cihê ava çeman ku diherikin û ziwa dibin, 16ku ji qeşaya dihele tarî dibin, ji ber berfa veşartî werimî ne, 17lê di demsala ziwa de winda dibin; gava germî tê, ji cihê xwe wenda dibin. 18Karwan ji rêyên xwe vedigerin; ber bi çolê ve hildikişin û helak dibin. 19Karwanên Têmayê li avê digerin; rêwiyên Şebayê hêviya wê dikin. 20Ew şerm dikin çimkî bawerî kiribûn; digihîjin cih û bêhêvî dibin. 21Naha hûn jî bûne hîç; hûn tiştekî tirsnak dibînin û ditirsin. 22Ma min tu caran got, ‘Tiştekî bidin min’? An, ‘Ji dewlemendiya xwe ji bo min bertîlekê bidin’? 23An, ‘Min ji destê dijminekî rizgar bikin’? An, ‘Min ji çengê zaliman bi bedel bikirin’? 24Fêrî min bikin, ez ê bêdeng bimînim; nîşanî min bidin ku ez li ku derê şaş bûme. 25Peyvên rast çiqas bi êş in! Lê rexneya we bi rastî çi diselmîne? 26Ma hûn dixwazin tenê peyvan serrast bikin, gotina mirovekî bêhêvî wek ba dihesibînin? 27Hûn ê heta li ser sêwiyekî pişkê biavêjin û hevalê xwe bifroşin. 28Lê naha, ji kerema xwe binêrin li min — ez ê tu caran li ber çavê we derewan nekim. 29Vegerin, ez ji we lava dikim; bila tu neheqî neyê kirin. Vegerin — rastiya min hê jî li ser piyan e. 30Ma li ser zimanê min neheqî heye? Ma devê min nikare tiştê wêranker nas bike?”