Çapkirî

Yûhenna 18 FHB Father's Heart Bible™

Li siparîşa te ya pêşî %15 daxistin →
Pirtûk

Di Kidronê re ber bi Baxçe ve

Di baxçeyî de, gava Îsa navê xwe diyar kir, taximê ku ew digirt bi paş de vekişiya, û wî xwest ku şagirtên wî serbest herin. Petrûs şûrê xwe kişand; Îsa wê kasa ku Bavê wî daye wî vexwe, paşê Petrûs li ber agirekî komir sê caran wî înkar kir. Padîşahiya wî ne ji vir e.

Beş 18.

Piştî ku Îsa ev tişt gotin, ew bi şagirtên xwe re derket û derbasî aliyê din ê Geliyê Kidronê bû, li cihê ku baxçeyek lê hebû; ew û şagirtên wî ketin wî baxçeyî. Cihûdayê xayîn jî ew cih nas dikir, çimkî Îsa gelek caran bi şagirtên xwe re li wir dicivî. Loma Cihûda bi taximek leşkeran û bi hin cerdevanên serokên kahînan û Fêrisiyan re hat wir; fener, meşale û çek di destê wan de bûn.

Loma Îsa, ku hemû tiştên ku wê bihatana serê wî dizanî, derket û ji wan re got: “Hûn li kê digerin?”

Wan bersiv da wî: “Îsayê Nisretî.” Îsa got: “EZ IM.” Cihûdayê ku ew radest dikir jî bi wan re sekinîbû. a a v5 Îsa wî navê xwedayî dibêje yê ku Bavê me li ber deviya dişewite da Mûsa. Bertekiya leşkeran di ayeta din de, ku ew bi paş de li erdê ketin, nîşan dide ku wan tam fêm kir ka wî çi îdîa dikir.

Gava Îsa ji wan re got: “EZ IM”, ew bi paş de vekişiyan û ketin erdê.

Loma wî dîsa ji wan pirsî: “Hûn li kê digerin?” Û wan got: “Îsayê Nisretî.”

Îsa bersiv da: “Min ji we re got ku EZ IM. Loma heke hûn li min digerin, bihêlin ev mêr herin.” Bi vê yekê gotina Îsa bi xwe pêk hat: “Min ji wan ên ku te dane min yek jî winda nekiriye.”

Hingê Şimûn Petrûs şûrê xwe kişand, li xulamê serokkahîn xist û guhê wî yê rastê jê kir. Navê wî xulamî Malkûs bû.

Loma Îsa ji Petrûs re got: “Şûrê xwe bike kalan. Ma ne divê ez kasa ku Bavê min daye min vexwim?”

Hingê leşkeran, fermandarê wan û cerdevanên Cihûyan Îsa girt û girêda.

Pêşî wan ew bir ba Hanan, çimkî ew xezûrê Kayafa bû, yê ku wê salê serokkahîn bû. Kayafa ew kes bû yê ku şîret li Cihûyan kiribû: çêtir e ku mirovek ji bo gel bimire.

Petrûs li pey wî dikeve hewşê

Şimûn Petrûs û şagirtekî din li pey Îsa diçûn. Serokkahîn ew şagirt nas dikir, loma ew bi Îsa re ket hewşa serokkahîn, lê Petrûs li derve, li ber derî sekinî. Loma şagirtê din ê ku serokkahîn ew nas dikir derket derve, bi keçika xizmetkar a ku li derî nobedar bû re peyivî û Petrûs anî hundir. Keçika xizmetkar a ku li derî nobedar bû ji Petrûs re got: “Ma tu jî ne yek ji şagirtên vî mirovî yî?” Wî got: “Ez ne ji wan im.”

Ji ber ku sar bû, xizmetkaran û cerdevanan agirekî komirê vêxistibû û sekinîbûn, xwe germ dikirin; Petrûs jî bi wan re sekinîbû û xwe germ dikir.

Di şevê de tê pirsîn

Hingê serokkahîn derbarê şagirtên wî û hînkirina wî de ji Îsa pirsî.

Îsa bersiv da wî: “Min bi eşkereyî bi dinyayê re peyivî; min her tim di kinîştan û di Perestgehê de, li cihê ku hemû Cihû lê dicivin, hîn kir. Min tiştek bi dizî negot. Tu çima ji min dipirsî? Ji wan bipirse yên ku bihîstin min çi ji wan re got; ew dizanin ka min çi got.”

Gava wî ev got, yek ji cerdevanên ku li wir sekinîbûn sîleyek li Îsa xist û got: “Ma tu wiha bersiva serokkahîn didî?”

Îsa bersiv da wî: “Heke min xelet got, li ser xeletiyê şahidiyê bide; lê heke min rast got, tu çima li min dixî?”

Hingê Hanan ew, hê girêdayî, şand ba Kayafayê serokkahîn.

Petrûs dîsa înkar dike

Di vê navberê de Şimûn Petrûs sekinîbû û xwe germ dikir. Wan jê re got: “Ma tu jî ne yek ji şagirtên wî yî?” Wî înkar kir û got: “Ez ne ji wan im.”

Yek ji xizmetkarên serokkahîn, ku xizmê wî mirovî bû yê ku Petrûs guhê wî jê kiribû, pirsî: “Ma min tu li baxçe bi wî re nedîtî?”

Petrûs dîsa înkar kir û di cih de dîkek bang da.

Radestî Pîlatos tê kirin

Hingê wan Îsa ji ba Kayafa bir qesra walî. Sibeha zû bû. Ew bi xwe neketin hundirê qesrê, da ku nepak nebin, lê karibin xwarina Cejna Derbasbûnê bixwin. Loma Pîlatos derket ba wan û got: “Hûn çi sûcî davêjin ser vî mirovî?”

Wan bersiv da wî: “Heke vî mirovî xerabî nekira, me ew radestî te nedikir.”

Pîlatos got: “Hûn bi xwe wî bibin û li gorî qanûna xwe dadbar bikin.” Cihûyan got: “Destûra me tuneye ku em kesî bikujin.”

Bi vê yekê gotina ku Îsa gotibû pêk hat, ya ku nîşan dida ka ew ê bi çi rengî mirinê bimire.

Loma Pîlatos dîsa ket qesrê, gazî Îsa kir û jê pirsî: “Ma tu Padîşahê Cihûyan î?”

Îsa bersiv da: “Ma tu vê yekê ji ber xwe dibêjî, an yên din li ser min ji te re gotine?”

Pîlatos bersiv da: “Ma ez Cihû me? Miletê te bi xwe û serokên kahînan tu radestî min kirî. Te çi kiriye?”

Îsa bersiv da: “Padîşahiya min ne ji vê dinyayê ye. Heke ji vê dinyayê bûya, xizmetkarên min wê şer bikirana da ku ez radestî Cihûyan nebim. Lê padîşahiya min ne ji vir e.”

Hingê Pîlatos jê re got: “Yanî tu padîşah î?” Îsa bersiv da: “Tu dibêjî ku ez padîşah im. Ez ji bo vê yekê ji dayik bûm û ji bo vê yekê hatim dinyayê, da ku ez ji rastiyê re şahidiyê bikim. Her kesê ku ji rastiyê ye, dengê min dibihîze.”

Pîlatos jê pirsî: “Rastî çi ye?” Piştre ew dîsa derket ba Cihûyan û ji wan re got: “Ez tu sûcekî di wî de nabînim.

Lê adetek we heye ku ez di Cejna Derbasbûnê de mirovekî ji we re berdim. Loma hûn dixwazin ku ez Padîşahê Cihûyan ji we re berdim?”

Ew dîsa qîriyan: “Ne vî, lê Barabas!” Barabas rêbirek bû.