Cejnek li Orşelîmê

Îsa, di roja Şemiyê de, mirovekî ku sî û heşt salan felcî bû qenc dike, û pirsgirêka rastîn gava dest pê dike ku ew Xwedê dibêje Bavê xwe. Ew bersiv dide ku Kur tenê tiştê ku dibîne Bav dike, dike, û ku Bav jiyan û hemû dîwan radestî wî kiriye.

Beş 5.

Piştî vê yekê cejneke Cihûyan hebû û Îsa hilkişiya Orşelîmê. Li Orşelîmê, li cem Deriyê Pezan hewzek heye ku bi Aramî jê re Beytesda tê gotin û pênc eywanên wê yên sergirtî hene. ^a Di van eywanan de girseyeke nexweşan radizan: kor, kulek û felcî. ^b Li wir mirovek hebû ku sî û heşt sal bûn nexweş bû.

Gava Îsa ew li wir dirêjkirî dît û zanî ku ew ji demeke dirêj ve li wir e, jê pirsî: “Tu dixwazî qenc bibî?”

Mirovê nexweş bersiv da wî: “Ezbenî, kesê min tuneye ku gava av dihejê min biavêje hewzê. Heta ez diçim, yekî din berî min dikeve hundir.”

Îsa jê re got: “Rabe, nivînên xwe hilde û bimeşe.”

Mirov di cih de qenc bû, nivînên xwe hildan û meşiya. Ew roj roja Şemiyê bû.

Loma Cihûyan ji mirovê qencbûyî re got: “Îro roja Şemiyê ye; destûr nîne ku tu nivînên xwe hilgirî.”

Wî bersiv da wan: “Mirovê ku ez qenc kirim ji min re got: ‘Nivînên xwe hilde û bimeşe.’”

Wan jê pirsî: “Ew mirov kî ye yê ku ji te re got: ‘Hilde û bimeşe’?”

Lê mirovê qencbûyî nizanibû ew kî bû, çimkî Îsa bi dizî xwe kişandibû nav girseya li wir.

Paşê Îsa ew di perestgehê de dît û jê re got: “Tu niha qenc bûyî. Êdî guneh neke, nexwe dibe ku tiştekî xerabtir bê serê te.”

Mirov çû û ji Cihûyan re got ku yê ku ew qenc kiribû Îsa bû.

Ew li dijî wî radibin

Û ji ber vê yekê Cihûyan dest bi zilmkirina Îsa kir, çimkî wî ev tişt di roja Şemiyê de dikirin.

Lê Îsa bersiv da wan: “Bavê min heta niha dixebite, ez jî dixebitim.”

Loma Cihûyan hê bêtir hewl dida ku wî bikujin: ne tenê wî Şemî dişikand, lê wî Bavê me jî Bavê xwe digot û xwe bi wî re wekhev dikir. ^c

Loma Îsa ji wan re got: “Bi rastî, bi rastî ez ji we re dibêjim: Kur nikare tiştekî ji ber xwe ve bike, lê tenê tiştê ku dibîne Bav dike. Çi ku Bav dike, Kur jî wisa dike.

“Çimkî Bav ji Kur hez dike û her tiştê ku dike nîşanî wî dide; wê karên ji van mezintir jî nîşanî wî bide, da ku hûn şaş bimînin. Çimkî çawa ku Bav miriyan radike û jiyanê dide wan, wisa Kur jî jiyanê dide kê ku bixwaze. Çimkî Bav tu kesî dadbar nake, lê wî hemû dadbarî spartiye Kur, da ku hemû çawa rûmetê didin Bav, wisa rûmetê bidin Kur jî. Kesê ku rûmetê nade Kur, rûmetê nade Bavê ku ew şandiye.

Bi rastî, bi rastî ez ji we re dibêjim: Kesê ku peyva min dibihîze û ji yê ku ez şandime bawer dike, jiyana wî ya herheyî heye û ew nakeve ber dadbariyê; ew ji mirinê derbasî jiyanê bûye. Bi rastî, bi rastî ez ji we re dibêjim, dem tê û ew niha ye, ku mirî wê dengê Kurê Bavê me bibihîzin û yên ku dibihîzin wê bijîn. Çimkî çawa ku jiyan di Bav bi xwe de heye, wisa wî da Kur jî ku jiyan di wî bi xwe de hebe. Û wî desthilatdarî daye wî ku dadbariyê bike, çimkî ew Kurê Mirov e. Ji vê yekê şaş nemînin; dem tê ku hemû yên di goran de wê dengê wî bibihîzin û derkevin: yên ku qencî kirine, ji bo rabûna jiyanê; yên ku xerabî kirine, ji bo rabûna dadbariyê. Ez ji ber xwe ve nikarim tiştekî bikim. Çawa ku dibihîzim, wisa dadbar dikim; dadbariya min rast e, çimkî ez li daxwaza xwe nagerim, lê li daxwaza Yê ku ez şandime digerim.

Şahidên Kur

“Heke ez li ser xwe şahidiyê bikim, şahidiya min ne derbasdar e. Yekî din heye ku li ser min şahidiyê dike û ez dizanim ku şahidiya ku ew li ser min dike rast e. We qasid şandin ba Yûhenna û wî ji rastiyê re şahidî kiriye. Ne ku ez şahidiya mirovan qebûl dikim, lê ez van tiştan dibêjim da ku hûn xilas bibin. Yûhenna çirayeke ku dişewitî û ronahî dida bû û we dixwest ku hûn demeke kurt bi ronahiya wî şa bibin. Lê şahidiya min ji ya Yûhenna mezintir e: karên ku Bavê min dane min ku ez bi cih bînim, ev karên ku ez dikim, şahidiyê didin ku Bavê min ez şandime. Û Bavê min ê ku ez şandime, wî bi xwe li ser min şahidî kiriye. We tu car ne dengê wî bihîstiye, ne jî şiklê wî dîtiye, û peyva wî di we de namîne, çimkî hûn ji yê ku wî şandiye bawer nakin.

Hûn li Nivîsarên Pîroz dikolin, çimkî hûn difikirin ku jiyana herheyî di wan de heye; lê ew bi xwe li ser min şahidiyê didin, lê dîsa jî hûn naxwazin werin ba min da ku jiyana we hebe. Ez rûmetê ji mirovan qebûl nakim, lê ez we nas dikim, ku hezkirina Bavê me di hundirê we de tuneye. Ez bi navê Bavê xwe hatime û hûn min qebûl nakin; heke yekî din bi navê xwe bê, hûnê wî qebûl bikin. Hûn çawa dikarin bawer bikin, gava hûn rûmetê ji hevdu qebûl dikin û li rûmeta ku ji Xwedayê yekta tê nagerin?

Nefikirin ku ezê li ber Bavê xwe we sûcdar bikim. Mûsayê ku we hêviya xwe pê girêdaye, ew we sûcdar dike. Çimkî heke we ji Mûsa bawer bikira, we yê ji min jî bawer bikira, çimkî wî li ser min nivîsî. Lê heke hûn ji nivîsarên wî bawer nakin, hûnê çawa ji gotinên min bawer bikin?”