Gava ku li Îsraêlê Padîşah Tunebû

Lêwiyekî ku berbi mala Bavê me diçe, cariya xwe ya revokî vedigerîne û tenê biyaniyekî pîr dibîne ku amade ye wî bihewîne. Mêrên bajêr malê dorpêç dikin; Lêwî wê dixe derve. Li ber sibê ew li ber derî dikeve. Ew wê dike donzdeh perçe.

Beş 19.

Di wan rojan de li Îsraêlê padîşah tunebû. Lêwîyekî ji çiyayên dûr ên Efrayîmê ji Beytlehema Cihûdayê ji xwe re cariyeyek anî. Cariya wî jê re nedilsoz bû, ew hişt û çû mala bavê xwe ya li Beytlehema Cihûdayê û çar mehan li wir ma. Mêrê wê bi xizmetkarê xwe û du keran re ket pey wê, da ku bi dilê wê re biaxive û wê vegerîne. Wê ew bir mala bavê xwe, û bavê keçikê gava ew dît kêfxweş bû. Xezûrê wî, bavê keçikê, lê mikur hat ku bimîne, û ew sê rojan li ba wî ma; li wir xwarin, vexwarin û razan.

Di roja çaran de, ew zû rabûn, û ew rabû ku biçe. Lê bavê keçikê ji zavayê xwe re got: “Hinek nan bixwe, paşê here.” Her du jî rûniştin, bi hev re xwarin û vexwarin. Bavê keçikê ji mêrik re got: “Ji kerema xwe, îşev bimîne û bila dilê te şad bibe.” Mêrik rabû ku biçe, lê xezûrê wî lê zor kir, loma ew dîsa wê şevê li wir ma. Di roja pêncan de, ew zû rabû ku biçe; bavê keçikê got: “Ji kerema xwe xwe xurt bike, û heta nîvroyê li bendê bimîne.” Loma her du jî xwarin. Gava mêrik bi cariya xwe û xizmetkarê xwe re rabû ku biçe, xezûrê wî, bavê keçikê, got: “Va ye, roj hema hema çûye; îşev bimîne. Binêre, roj diqede; li vir bîtec bibe û kêfa xwe bike. Sibê zû rabe, rê bikeve û biçe mala xwe.” Lê mêrik nexwest ku wê şevê bimîne; ew rabû, çû û bi du kerên xwe yên xîzkirî û cariya xwe re hat hemberî Yebûsê (Orşelîmê). Li nêzîkî Yebûsê, gava roj hema hema çûbû, xizmetkar ji axayê xwe re got: “Were, ji kerema xwe, em vegerin vî bajarê Yebûsiyan û şevê li wir derbas bikin.”

Axayê wî bersiv da: “Em nagerin bajarekî biyanî ku ne yê Îsraêliyan e; emê heta Gîbeayê biçin.” Wî ji xizmetkarê xwe re got: “Were, em bigihîjin yek ji van cihan û li Gîbeayê an Ramayê bîtec bibin.” Loma ew ketin rêya xwe, û roj li nêzîkî Gîbeaya Binyamîn li ser wan çû ava. Ew veqetiyan ku li Gîbeayê bîtec bibin. Ew ket hundir û li meydana bajêr rûnişt, lê tu kesî ew negirtin mala xwe ku bîtec bibin.

Mêrekî extiyar êvarê ji kar ji nav zeviyê hat. Ew ji çiyayê Efrayîmê bû, wek biyaniyekî li Gîbeayê dima; mirovên wir Binyamînî bûn. Mêrê extiyar çavên xwe hildan, rêwî li meydana bajêr dît, û pirsî: “Tu diçî ku? Tu ji ku hatî?”

Wî jê re got: “Em ji Beytlehema Cihûdayê diçin çiyayê dûr ê Efrayîmê—mala min li wir e. Ez çûbûm Beytlehema Cihûdayê, û niha ez diçim mala Bavê me, lê tu kes min nagire mala xwe. Hem kayê me heye hem jî xwarina keran, û herweha nan û şerab ji bo min, ji bo cariya te û ji bo xortê ku bi xizmetkarên te re ye. Tu tiştekî me kêm nîne.”

Mêrê extiyar got: “Aştî li ser te be. Ezê her tiştê ku pêdivî te pê heye peyda bikim; tenê li meydanê bîtec nebe.” Wî ew bir mala xwe, kerên wan xwarin dan, û wan lingên xwe şûştin, xwarin û vexwarin.

Hîn ew kêfa xwe dikirin, ku ji nişkê ve hinek mirovên bêexlaq ên bajêr li dora malê civiyan, li deriyê dixistin. Wan li mêrê extiyar ê ku xwediyê malê bû kir gazî û gotin: “Wî mêrê ku ketiye mala te derxe derve, da ku em bi wî re razin!”

Xwediyê malê derket ba wan û got: “Na, birayên min, ji kerema xwe xerabiyê nekin, ji ber ku ev mêrik hatiye mala min; vî tiştê şermezar nekin. Va ye keça min a keç û cariya wî—bila ez wan derxim derve. Wan heqaret bikin, çi ku li ber çavên we baş xuya dike wan re bikin, lê vî tiştê şermezar li vî mêrî nekin.”

Lê mêran guh neda. Loma mêrik cariya xwe girt û da wan derve; wan tevahiya şevê heta berbangê li wê tecawiz û heqaret kirin, paşê ew berdan. Li ber spêdeyê jin hat û li ber deriyê mala mêrik, li cihê ku axayê wê lê bû, ket erdê, heta ku ronî bû. Li ber berbangê axayê wê rabû, deriyên malê vekir, derket ku here rêya xwe—va ye cariya wî li wir razayî bû, li ber deriyê malê ketî, destên wê li ser pêşderî bûn. Wî ji wê re got: “Rabe, em herin.” Tu bersiv tunebû. Loma wî ew danî ser kerî û berê xwe da mala xwe.

Li malê wî kêrek hilda, cariya xwe girt, ew endam bi endam bir diwanzdeh perçeyan û ew li seranserê axa Îsraêlê şand. Her kesê ku dît got: “Ji dema ku Îsraêl ji Misrê derketiye heta îro tiştekî weha ne qewimiye ne jî hatiye dîtin. Li ser wê bifikirin, li ser wê şêwir bikin û biaxivin.”