Hemû Îsraêl Wek Yek Kes Dicivin

Îsraêl li ber Bavê me kom dibe û dipirse ka ev çawa qewimî, lê Benyamîn red dike ku mêrên Gîbeayê radestî wan bike û bi birayên xwe re şer dike. Îsraêl dipirse, tê şandin jor, û di du rojan de çil hezar ji dest dide. Di roja sêyemîn de digirîn, rojî digirin, bi ser dikevin — paşê her bajarî dişewitînin.

Bavê me di ayetan de dipeyive 18, 23, 28

Beş 20.

Hemû Îsraêlî derketin, civat wek yek kes kom bû, ji Danê heta Bêr-Şebayê, bi welatê Gîleadê re, li ber Bavê me li Mîspayê. Serokên hemû gel, hemû eşîrên Îsraêl, di civata gelê Bavê me de cih girtin—400,000 şûrgirên peya. Benyamîniyan bihîst ku Îsraêlî çûbûn Mîspayê. Îsraêliyan got: “Ji me re bibêjin, ev xerabî çawa qewimî?”

Lewiyê ku mêrê jina kuştî bû, bersiv da û got: “Ez û cêriya xwe hatin Gîbeaya li Benyamînê, da ku şevê li wir derbas bikin. Mêrên Gîbeayê li pey min hatin û şevê mal dorpêç kirin, bi mebesta ku min bikujin. Wan destdirêjî cêriya min kir, û ew mir. Paşê min cêriya xwe girt, ew perçe perçe kir, û li seranserê mîrata Îsraêl şand, çimkî wan li Îsraêl kiryareke şermezar û nebaş kir. Va ye, hûn hemû Îsraêlî—biryar û şêwira xwe niha li vir bidin.”

Hemû gel wek yek kes rabûn û gotin: “Tu kes ji me naçe konê xwe; tu kes ji me venagere mala xwe. Niha tişta ku emê bi Gîbeayê bikin ev e: emê bi pişkê êrîşî wê bikin. Ji her eşîra Îsraêl emê ji her 100î deh mêran, ji her 1,000î sed, ji her 10,000î 1,000 bistînin, da ku ji leşkerên ku diçin Gîbeaya Benyamînê re azûqe peyda bikin, û tola hemû wê kiryara ku wê li Îsraêl kir, hilînin.” Îcar hemû mêrên Îsraêl li dijî bajêr kom bûn, wek yek kes yekbûyî. Eşîrên Îsraêl li seranserê eşîra Benyamîn mêr şandin û pirsîn: “Ev çi xerabî ye ku di nav we de qewimî? Niha wan mêrên bêqîmet ên li Gîbeayê radestî me bikin, da ku em wan bikujin û xerabiyê ji Îsraêl rakin.” Lê Benyamîniyan guh neda dengê birayên xwe, Îsraêliyan.

Li şûna wê, Benyamînî ji bajarên xwe li Gîbeayê kom bûn, da ku biçin bi Îsraêliyan re şer bikin. Wê rojê Benyamîn ji bajarên xwe 26,000 şûrgir, û ji xelkê Gîbeayê jî 700 mêrên bijartî berhev kir. Di nav hemû van leşkeran de 700 mêrên bijartî yên çepdest hebûn, ku her yek dikaribû bi berkêşê kevirekî li mûyekî bixe û xeletî neke. Mêrên Îsraêl, ji xeynî Benyamîn, 400,000 şûrgir berhev kirin, ku her yek şervan bû.

Îsraêlî rabûn û çûn Beytêlê û ji Bavê me pirsîn: “Ji me kî divê pêşî hilkişe da ku bi Benyamîniyan re şer bike?” Û Bavê me got: “Yahuda wê pêşî hilkişe.”

Îcar Îsraêlî serê sibê rabûn û li nêzî Gîbeayê bargeh vegirtin. Mêrên Îsraêl derketin da ku bi Benyamîn re şer bikin û li Gîbeayê li hemberî wan rêz girtin. Benyamînî ji Gîbeayê derketin û wê rojê li zeviyê 22,000 Îsraêlî kuştin. Lê leşkerê Îsraêl cesaret girt û dîsa li cihê ku roja pêşî lê bicih bûbûn, rêza şer çêkir.

Îsraêlî hilkişiyan, heta êvarê li ber Bavê me giriyan û pirsîn: “Emê dîsa bi birayên xwe Benyamîniyan re şer bikin?” Û Bavê me got: “Hilkişin ser wan.”

Îcar roja duyem Îsraêlî ber bi Benyamîniyan ve pêş ketin. Roja duyem Benyamîn ji Gîbeayê li dijî wan derket û 18,000 Îsraêliyên din jî kuştin, ku hemû bi şûran çekdar bûn.

Paşê hemû Îsraêlî, tevahiya leşkerê, çûn Beytêlê û li wir li ber Bavê me rûniştin û giriyan. Wê rojê heta êvarê rojî girtin û li ber wî goriyên şewatî û goriyên aştiyê pêşkêş kirin. Îsraêliyan ji Bavê me pirsî. (Di wan rojan de sindoqa peymana Bavê me li wir bû,

û Fînehasê kurê El'azar, kurê Harûn, li ber wê xizmet dikir.) Wan pirsî: “Emê dîsa derkevin da ku bi birayên xwe Benyamîniyan re şer bikin, an em rawestin?” Bavê me bersiv da: “Hilkişin, çimkî sibê ezê wan bidim destê we.”

Paşê Îsraêl li dora Gîbeayê mêr dan kemînê. Roja sêyem Îsraêlî li dijî Benyamîniyan meşiyan û mîna berê li hemberî Gîbeayê bicih bûn. Benyamînî derketin pêşiya wan û ji bajêr hatin kişandin. Mîna berê, dest bi kuştina gel kirin û li deştê û li ser rêyan—yek diçû Beytêlê, ya din diçû Gîbeayê—nêzî sî mêrên Îsraêl kuştin.

Benyamîniyan got: “Em wan mîna berê têk dibin.” Lê Îsraêl gotibû: “Em bireviyin û wan ji bajêr ber bi rêyan ve bikişînin.”

Hemû mêrên Îsraêl ji cihên xwe rabûn û li Ba'al-Tamarê rêz girtin, di vê navê de kemîna Îsraêl ji cihê xwe yê li rojavayê Geba' derket. 10,000 ji mêrên herî baş ên Îsraêl li dijî Gîbeayê pêş ketin, û şer dijwar bû; lê Benyamîniyan fehm nekir ku bela nêzî wan dibû. Bavê me li ber Îsraêl Benyamîn têk bir; wê rojê Îsraêl ji Benyamîn 25,100 mêr kuştin, ku hemû bi şûran çekdar bûn. Benyamîniyan dît ku têk çûne. Mêrên Îsraêl paş de vekişiyan û cih ji Benyamîn re hiştin, çimkî wan bi kemîna ku li dijî Gîbeayê danîbûn, bawerî dikir. Kemîn ji nişkê ve êrîşî Gîbeayê kir; ew belav bûn û tevahiya bajêr bi şûr kuştin. Mêrên Îsraêl bi kemînê re nîşanek danîbû: ewrekî mezin ê dûmanê ku ji bajêr hildikişiya. Mêrên Îsraêl wê di şer de vegeriyana. Benyamîn dest bi kuştina wan kiribû û nêzî sî kuştibûn, û difikirî: “Bê guman ew mîna şerê pêşî li ber me têk diçin.” Gava stûna dûmanê dest pê kir ji bajêr hilkişiya, Benyamîniyan li paş xwe nêrî—û tevahiya bajêr bi dûmanê ber bi ezman ve hildikişiya. Mêrên Îsraêl vegeriyan, û mêrên Benyamîn tirsiyan, çimkî dîtin ku bela gihîştibû wan. Îcar li ber mêrên Îsraêl ber bi çolê ve vegeriyan, lê şer bi wan ket, û ewên ji bajaran di nav şer de ew kuştin. Wan Benyamînî dorpêç kirin, ew dan ber xwe û li cihê bêhnvedana wan a li rojhilatê Gîbeayê, ew girtin. 18,000 Benyamînî ketin, ku hemû mêrên egît bûn. Yên mayî ber bi çolê ve, ber bi zinarê Rîmonê reviyan, lê Îsraêl li ser rêyan 5,000 kuştin û heta Gîdomê dan ber xwe û 2,000 kesên din jî kuştin. Îcar hemû Benyamîniyên ku wê rojê ketin 25,000 şûrgir bûn, ku hemû mêrên egît bûn. Lê 600 mêr ber bi çolê ve, ber bi zinarê Rîmonê reviyan û çar mehan li wir man. Mêrên Îsraêl vegeriyan ser Benyamîniyan û ew bi şûr kuştin—tevahiya bajêr, gel, heywan, her tiştê ku dîtin. Her weha hemû bajarên ku li ber rê bûn, şewitandin.