Rehm ji bo Yên Mayî yên Binyamîn

Piştî ku sond xwaribûn ku ti keç bi Binyamînî re nezewice, Îsraêl li ber Bavê me digirî ku êlek tê jêbirin û wê bi tundiyeke bêtir serast dike: Yabêş-Gilead ji bo çar sed keçên xwe tê kuştin, û ji yên mayî tê gotin ku keçên govendê yên Şîloyê di kemînê de bigirin.

Beş 21.

Mêrên Îsraêl li Mispayê sond xwaribûn: “Tu kesek ji me wê keça xwe wek jin nede Binyamîn.” Gel hatin Beytêlê û li wir heta êvarê li ber Bavê me rûniştin, bi dengekî bilind diqîriyan û bi acizî digiriyan. Wan got: “Çima, Ya Bavê me, Xwedayê Îsraêl, ev yek li Îsraêlê qewimî—îro êlek ji Îsraêlê kêm e?”

Gel roja din zû rabûn, li wir gorîgehek çêkirin û qurbanên şewitandinê û qurbanên aştiyê pêşkêş kirin. Paşê gelê Îsraêl pirsî: “Kîjan ji hemû êlên Îsraêl nehatine civînê, ba Bavê me?” Çimkî wan sondeke giran xwaribû ku her kesê ku neyê ba Bavê me li Mispayê, divê bê kuştin. Îsraêliyan ji bo birayê xwe Binyamîn şîn girt. Wan got: “Îro êlek ji Îsraêlê hatiye birîn. Emê çawa ji bo yên mayî jinan peyda bikin, ji ber ku me bi Bavê me sond xwar ku em keçên xwe nedin wan?” Paşê wan pirsî: “Kîjan ji êlên Îsraêl nehatiye ba Bavê me li Mispayê?” Tu kes ji Yabêş-Gileadê nehatibû kampê, civînê. Çimkî gava gel hatin hejmartin, tu kesek ji niştecihên Yabêş-Gileadê li wir nebû. Civînê 12,000 ji şervanên xwe yên herî wêrek şandin wir, û ferman kir: “Herin bi şûr li niştecihên Yabêş-Gileadê bixin, bi jin û zarokan re. Vê yekê bikin: her nêr, û her jina ku bi mêrekî re razabe, bi temamî tune bikin.” Di nav niştecihên Yabêş-Gileadê de wan 400 keçên ciwan ên qîz dîtin ku qet bi mêrekî re neraziyane, û ew birin kampa li Şîloyê, li welatê Kenanê.

Paşê tevahiya civatê peyam şand Binyamîniyên li zinarê Rimonê û ji wan re aştî ragihand. Wê demê Binyamîn vegeriya; wan jinên ku ji Yabêş-Gileadê sax mabûn dan wan—lê dîsa jî ji bo hemûyan bes nebûn. Gel ji bo Binyamîn şîn girt, çimkî Bavê me di êlên Îsraêl de qulek çêkiribû. Rûspiyên civînê gotin: “Emê çawa ji bo yên mayî jinan peyda bikin, ji ber ku jinên Binyamîn ji holê rabûne?” Wan got: “Yên mayî yên Binyamîn hewceyî mîratekê ne, da ku êlek ji Îsraêlê neyê jêbirin. Em nikarin keçên xwe wek jin bidin wan, çimkî Îsraêl sond xwaribû: ‘Her kesê ku jinekê bide Binyamîn, nifir lê be.’” Wan got: “Li Şîloyê cejneke salane ya Bavê me heye, li bakurê Beytêlê, li rojhilatê riya ku ji Beytêlê diçe Şekemê, li başûrê Lebonayê.” Û wan ji Binyamîniyan re ferman kir: “Herin û xwe di rezan de veşêrin. Bala xwe bidin—gava keçên ciwan ên Şîloyê ji bo govendê derkevin, ji rezan bazdin, her yek ji keçên ciwan ên Şîloyê jinekê ji xwe re bigire, û herin welatê Binyamîn. Gava bavên wan an birayên wan werin ba me ku gilî bikin, emê ji wan re bêjin, Ji bo xatirê me kerema xwe li wan bikin, çimkî me di şer de ji bo her yekî jinek negirt, û we jî bi xwe jin nedan wan—wekî din hûnê niha gunehkar bûna.”

Loma kurên Binyamîn wisa kirin: wan ji keçên govendê yên ku girtibûn, ji bo her yekî jinek, jin stendin, vegeriyan mîrata xwe, bajar ji nû ve ava kirin û li wir rûniştin. Wê demê Îsraêlî ji wir çûn, her yek bal êl û eşîra xwe; her yek ji wir derket û çû mîrata xwe. Di wan rojan de li Îsraêlê padîşah tunebû; her kesî tiştê ku di çavên xwe de rast bû dikir.