Xela li Beytlehmê
Di rojên tarî yên hakiman de, çîrokeke aram a dilsozî û rizgariyê: jinebiyeke xerîb bi destê xweyekî nêzîk tê nav malbata Bavê me, û dibe pîrika mezin a Padîşah Dawid.
1 1Gava hakiman hukum dikir, xela li welêt peyda bû, û mirovek ji Beytlehma Cihûstanê bi jina xwe û her du kurên xwe re çû, da ku demekê li deştên Moabê bimîne. 2Navê mêr Elîmelek bû, navê jina wî Naomî, û navên her du kurên wî Maxlon û Kîlyon bûn—Efratî ji Beytlehma Cihûstanê. Ew çûn herêma Moabê û li wir man. 3Paşê Elîmelek, mêrê Naomî, mir, û ew bi her du kurên xwe re ma. 4Wan jinên Moabî anîn—Orpa û Rût—û nêzîkî deh salan li wir jiyan. 5Maxlon û Kîlyon jî herdu mirin, û Naomî bê her du zarên xwe û mêrê xwe ma.
Girêdana Rûtê ya Neşikestî
6Li deştên Moabê, Naomî bihîst ku Bavê me serdana gelê xwe kiriye û ji wan re xwarin daye, loma ew bi her du bûkên xwe re rêket da ku ji wir vegere. 7Ew bi her du bûkên xwe re ji cihê ku lê bû derket, û ew ketin rêya vegerê ya bo welatê Cihûstanê. 8Naomî ji her du bûkên xwe re got: “Vegerin, her yek ji we bo mala diya xwe. Bila Bavê me qencî bi we re bike, wek ku we bi miriyan û bi min re kir. 9Bila Bavê me ji we re, her yekê, di mala mêrekî din de rihetî bide.” Paşê wê ew maç kirin, û ew bi dengekî bilind giriyan.
10Û wan jê re got: “Na—emê bi te re bo gelê te vegerin.”
11Naomî got: “Vegerin, keçên min. Çima bi min re werin? Ma hêj kurên min di zikê min de hene ku bibin mêrên we? 12Vegerin, keçên min, herin, çimkî ez ji bo zewacê pir pîr im. Heke ez bibêjim hêj hêvî heye jî, heke îşev mêrek hebe û ez kuran bînim jî, 13ma hûnê heta ku ew mezin bibin li benda wan bimînin? Ma hûnê ji bo wan bê mêr bimînin? Na, keçên min—ji bo min ji we pir tehltir e, çimkî destê Bavê me li dijî min zivirîye.”
14Li ser vê yekê ew careke din bi dengekî bilind giriyan. Paşê Orpa xwesiya xwe maç kir û xatir xwest, lê Rût pê ve zeliqî. 15Naomî got: “Binêre, jintiya te bo gelê xwe û xwedayên xwe vegeriya. Tu jî bi wê re vegere.”
16Rût got: “Li min zorê meke ku ez te berdim an ji peyketina te vegerim. Tu kû derê biçî, ezê biçim; tu li kû bimînî, ezê bimînim. Gelê te wê bibe gelê min, û Xwedayê te Xwedayê min. a a v16 Soza Rûtê yek ji wan deriyên kanonî ye ku tê de biyaniyek xwe bi Xwedayê Îsraêl ve girê dide—û bi riya wê, Bavê me jinek Moabî di nav nifşa malbatê de ya ku digihîje Dawid û Îsa, dihûne. 17Tu li kû derê bimirî ezê bimirim, û ezê li wir bêm veşartin. Bila Bavê me ceza bide min, bi awayekî gelek giran, heke ji bilî mirinê tiştek te û min ji hev veqetîne.”
18Gava Naomî dît ku Rût bi biryar e ku bi wê re biçe, êdî tiştekî jê re negot.
19Loma herdu jî rê çûn heta ku gihîştin Beytlehmê. Gava ketin Beytlehmê, hemû bajar li ser wan kete tevgerê, û jinan got: “Ma ev Naomî ye?”
20Wê got: “Gazî min bi Naomî mekin. Gazî min bi Mara bikin—Yê Herî Karîndar pir tehlî bi min re kir. b b v20 Naomî tê maneya “xweş”; Mara tê maneya “tehl.” Wê navê xwe guhert da ku bi şîna ku dibe mal re lihev bê. 21Ez tije çûm, lê Bavê me ez vala vegerandim. Çima gazî min bi Naomî bikin, dema ku Bavê me ez êşandim û Yê Herî Karîndar bela anî serê min?” 22Loma Naomî ji deştên Moabê, bi Rûta Moabî, bûka xwe, ya ku bi wê re vegeriya, vegeriya. Ew gihîştin Beytlehmê dema ku dirûna ceh dest pê kir.
