Bavê me Debora û Baraq radike

Bîst sal di bin neh sed erebeyên hesinî yên Sîsera de bi dawî dibin gava Debora, ku di bin darxurmaya xwe de dadgeriyê dike, gazî Baraq dike. Ew tenê diçe heke ew jî biçe, loma rûmet derbasî jinekê dibe. Bavê me erebeyan têk dibe, û Yael mîxê konê di kêleka serê Sîsera yê ku direviya re dadixe.

Beş 4.

Piştî ku Ehûd mir, Îsraêlî dîsa li ber çavên Bavê me xerabî kirin. Loma Bavê me ew firotin destê Yabînê padîşahê Kenanê, yê ku li Hazorê hukum dikir. Fermandarê artêşa wî Sîsera bû, yê ku li Haroşet-Hagoyîmê dijiya. Hingê Îsraêliyan gazî Bavê me kir, çimkî Sîsera 900 erebeyên hesinî hebûn û bîst salan bi hovîtî ew bin zilmê de hiştibûn. Wê demê Debora, jineke pêxember, jina Lapîdotê, dadgeriya Îsraêlê dikir. Ew di bin Darxurmaya Deborayê de li navbera Ramayê û Beytêlê, li welatê çiyayî yê Efrayîmê rûdinişt, û Îsraêlî ji bo dadê dihatin ba wê. Wê ji Qedeşa Neftaliyê şande pey Baraqê kurê Abînoam û jê re got: “Ma Bavê me, Xwedayê Îsraêlê, fermana te nekiriye: Here, biçe Çiyayê Taborê û ji Neftalî û Zebûlûnê 10,000 zilaman bi xwe re bibe. Ezê Sîsera, fermandarê artêşa Yabînê, bi erebe û leşkerên wî re li çemê Qîşonê bikişînim ber te û wî teslîmî te bikim.”

Baraqî jê re got: “Heke tu bi min re herî, ezê herim; lê heke tu bi min re neyê, ez naçim.”

Wê got: “Bi rastî ezê bi te re herim, lê li ser riya ku tu lê dimeşî tu dê tu rûmetê nestînî, çimkî Bavê me Sîsera dê teslîmî destê jinekê bike.” Loma Debora rabû û bi Baraqî re çû Qedeşê. Baraqî gazî Zebûlûn û Neftaliyê kir Qedeşê; 10,000 zilam li pey wî hilkişiyan, û Debora bi wî re çû. Heberê Qênî, yek ji dûndeyên Hobabê xezûrê Mûsa, ji Qêniyan cuda bûbû û kona xwe heta dara mazî ya li Zaananîmê, nêzî Qedeşê, vegirtibû. Gava ji Sîsera re gotin ku Baraqê kurê Abînoam hilkişiyaye Çiyayê Taborê, Sîsera hemû erebeyên xwe—900 erebeyên hesinî—û hemû leşkerên xwe ji Haroşet-Hagoyîmê heta çemê Qîşonê gazî kir.

Deboraya ji Baraqî re got: “Rabe! Îro Bavê me Sîsera teslîmî te dike. Ma Bavê me li pêşiya te derneketiye?” Loma Baraqî bi 10,000 zilamên li pey xwe re ji Çiyayê Taborê daket. Û Bavê me Sîsera, hemû erebe û hemû artêşa wî, bi şûr li pêşiya Baraqî belav kir; Sîsera erebeya xwe hişt û bi peyatî reviya. Baraqî heta Haroşet-Hagoyîmê erebe û artêş dan pey, û hemû artêşa Sîsera bi şûr ket; yek zilam jî saxlem neman.

Di vê navberê de Sîsera bi peyatî ber bi kona Yaêlê, jina Heberê Qênî, reviya, çimkî di navbera Yabînê padîşahê Hazorê û mala Heber de aştî hebû. Yaêl derket pêşiya Sîsera: “Were hundir, ezbenî, were ba min; netirse.” Loma ew çû hundirê kona wê, û wê bi mefreşekê ew nixumand.

Wî got: “Ji kerema xwe hinek av bide min; ez tî me.” Wê meşkeke şîr vekir, dayê vexwar û dîsa ew nixumand.

Wî jê re got: “Li ber derê konê rawestî. Heke yek bê û bipirse, ‘Ma zilamek li vir heye?’ bibêje, ‘Na.’”

Lê Yaêla jina Heber sîxek û çakûçek girt, hêdîka nêzîk bû û dema ku ew ji westanê bi xew ve çûbû, sîxek di gijgijka wî re hundurê erdê xist. Loma ew mir. Wê gavê Baraqî li pey Sîsera dida û hat, û Yaêl derket pêşiya wî. Wê got: “Were, ezê wî zilamê ku tu li wî digerî nîşanî te bikim.” Ew bi wê re çû hundir, û va ye Sîsera, mirî, sîx di gijgijka wî re razabû. Wê rojê Bavê me Yabînê padîşahê Kenanê li pêşiya Îsraêliyan bin xwe de kir. Destê Îsraêliyan her diçû li ser Yabînê padîşahê Kenanê giran û girantir dibû, heta ku wan ew ji holê rakir.