Marqos 10 FHB Father's Heart Bible™

10 ¹Ji wir derket û çû herêma Cihûstanê û wî aliyê Çemê Urdunê; dîsa elalet li dora wî kom bûn û wekî adetê wî, wî dîsa ew hîn kirin.

²Hin Fêrisî hatin ku wî biceribînin û pirsîn: “Gelo durist e ku mêrek jina xwe berde?”

³Wî bersiva wan da: “Mûsa çi emir da we?”

⁴Wan got: “Mûsa destûr da mêr ku kaxiza berdanê binivîse û wê bişîne.”

⁵Îsa ji wan re got: “Ji ber ku dilê we hişk bû, wî ev emir ji we re nivîsand. ⁶Lê ji destpêka afirandinê ve, Bavê me ew wekî nêr û mê afirandin. ⁷‘Ji ber vê yekê mêr wê dê û bavê xwe bihêle û bi jina xwe ve bizeliqe, ⁸û herdu wê bibin yek goşt.’ Loma êdî ne dudu ne, lê yek goşt in. ⁹Loma tiştê ku Bavê me gihandiye hev, bila tu kes ji hev neke.”

¹⁰Li malê, şagirtan dîsa li ser vê yekê jê pirsîn.

¹¹Wî ji wan re got: “Kesê ku jina xwe berde û bi yeke din re bizewice, li hember wê zîna dike, ¹²û heke ew mêrê xwe berde û bi yekî din re bizewice, ew zîna dike.”

Bav Pêşwaziya Zarokan Dike

¹³Mirov zarok dianîn ba wî da ku ew destê xwe li wan bide, lê şagirtan ew şermezar kirin.

¹⁴Gava Îsa ev dît, hêrs bû û got: “Bila zarok werin ba min; wan nesekinînin, çimkî Padîşahiya Bavê me ya kesên wiha ye. ¹⁵Bi rastî ez ji we re dibêjim, kesê ku Padîşahiya Bavê me wekî zarokekî qebûl neke, qet tê de nakeve.”

¹⁶Û wî ew hembêz kirin û destê xwe danî ser wan û ew pîroz kirin.

Zilamê ku Gelek Tişt Hebûn lê Tiştek Kêm Bû

¹⁷Gava ew bi rê ket, zilamek bezî, li ber wî çok da erdê û pirsî: “Mamosteyê qenc, ez çi bikim ku bibim warisê jiyana herheyî?”

¹⁸Îsa pirsî: “Çima tu ji min re dibêjî qenc? Ji bilî Bavê me bi tenê tu kes ne qenc e. ¹⁹Tu emiran dizanî: ‘Nekuje, zîna neke, dizî neke, şahidiya derewîn neke; xayînî neke; rêz li dê û bavê xwe bigire.’”

²⁰Wî jê re got: “Mamoste, ev hemû min ji xortaniya xwe ve girtine.”

²¹Îsa li wî nêrî û jê hez kir. “Tiştek ji te kêm e: here, her tiştê ku yê te ye bifroşe, bide feqîran — wê li ezmanan xezîneyek te hebe — paşê were li pey min.”

²²Li ser vê peyvê rûyê wî hilweşiya, û ew xemgîn çû, çimkî gelek mal û milkê wî hebûn.

²³Îsa li dora xwe nêrî û ji şagirtên xwe re got: “Ketina dewlemendan nav Padîşahiya Bavê me wê çiqas zehmet be!”

²⁴Şagirt li ser peyvên wî şaş man. Îsa dîsa ji wan re got: “Zarono, ketina nav Padîşahiya Bavê me çiqas zehmet e! ²⁵Ketina deveyekê di qulika derziyê re ji ketina dewlemendekî nav Padîşahiya Bavê me hêsantir e.”

²⁶Ew hê bêtir şaş man û ji hev re gotin: “Nexwe kî dikare xilas bibe?”

²⁷Îsa li wan nêrî û got: “Ji bo mirov ne mumkin e, lê ji bo Bavê me na, çimkî ji bo Bavê me her tişt mumkin e.”

²⁸Petrûs dest pê kir ku jê re bibêje: “Va ye, me her tişt hişt û em ketin pey te.”

²⁹Îsa got: “Bi rastî ez ji we re dibêjim, tu kes tune ye ku ji bo min û ji bo mizgîniyê mal an bira an xwişk an dê an bav an zarok an zevî hiştibin,

³⁰“ku niha, di vê demê de, sed qat wernegire — mal, bira, xwişk, dê, zarok, zevî, bi tengasiyan re — û di dema ku tê de, jiyana herheyî. ³¹Lê gelek kesên ku pêşîn in wê bibin paşîn, û paşîn pêşîn.”

Îsa Cara Sêyem Mirina Xwe Pêşbînî Dike

³²Li ser rê ya ku diçû Orşelîmê, Îsa li pêşiya wan dimeşiya. Ew şaş mabûn, û yên ku li pey diçûn ditirsiyan. Wî dîsa diwanzdeh dan aliyekî û dest pê kir ku ji wan re bibêje ka çi wê bê serê wî:

³³“Va ye, em diçin Orşelîmê. Wê Kurê Mirov radestî serekên kahînan û yazvanan bê kirin, yên ku wê wî mehkûmî mirinê bikin û wî radestî miletan bikin. ³⁴Ewê wî tinaz pê bikin, tif lê bikin, wî qamçî bikin û wî bikujin; piştî sê rojan ew wê rabe.”

Mezinahî bi Xizmetkirinê

³⁵Aqûb û Yûhenna, kurên Zebedî, hatin ba wî û gotin: “Mamoste, em dixwazin ku tu tiştê ku em ji te bixwazin ji me re bikî.”

³⁶Wî ji wan re got: “Hûn çi dixwazin ku ez ji we re bikim?”

³⁷Wan jê re got: “Bihêle ku em di rûmeta te de rûnin, yek li milê te yê rastê, yek li milê te yê çepê.”

³⁸Îsa ji wan re got: “Hûn nizanin ka hûn çi dixwazin. Gelo hûn dikarin ji wê kasa ku ez vedixwim vexwin, an bi wê vaftîzma ku ez pê têm vaftîzkirin werin vaftîzkirin?”

³⁹“Em dikarin,” wan got. Îsa ji wan re got: “Ewê kasa ku ez vedixwim, hûnê vexwin; ewê vaftîzma ku ez pê têm vaftîzkirin, hûnê pê werin vaftîzkirin, ⁴⁰lê rûniştina li milê min ê rastê an çepê ne ya min e ku ez bidim — ew ji bo wan e ku ji bo wan hatiye amadekirin.”

⁴¹Gava dehan ev bihîst, ew li Aqûb û Yûhenna hêrs bûn.

⁴²Îsa ew gazî hev kirin û got: “Hûn dizanin ku yên ku wekî serwerên miletan têne hesibandin, serweriyê li wan dikin, û mezinên wan hêzê li ser wan dimeşînin. ⁴³Lê di nav we de ne wisa ye. Lê belê, kesê ku bixwaze di nav we de mezin be, divê xizmetkarê we be, ⁴⁴û kesê ku bixwaze di nav we de pêşîn be, divê bendeyê herkesî be. ⁴⁵Çimkî Kurê Mirov jî nehat ku xizmeta wî bê kirin, lê ku xizmetê bike, û ku jiyana xwe wekî fîdye ji bo gelekan bide.”

Bartîmayos Dîtina Xwe Werdigire

⁴⁶Ew hatin Erîhayê. Gava Îsa û şagirtên wî bi elaleteke mezin re ji wir derdiketin, Bartîmayosê kor, kurê Tîmayos, li tenişta rê rûniştibû û pars dikir. ⁴⁷Gava bihîst ku ew Îsayê Nasirî ye, dest pê kir ku biqîre: “Îsa, Kurê Dawid, li min rehmê bike!” ⁴⁸Gelekan lê sar kirin ku bêdeng be, lê ew hê bi dengekî bilindtir qîriya: “Kurê Dawid, li min rehmê bike!”

⁴⁹Îsa sekinî û got: “Gazî wî bikin.” Loma wan gazî zilamê kor kir: “Wêrek be! Rabe — ew gazî te dike.”

⁵⁰Wî ebaya xwe avêt, pekiya rabû û hat ba Îsa.

⁵¹Îsa jê re got: “Tu çi dixwazî ku ez ji te re bikim?” Zilamê kor jê re got: “Rabonî, bihêle ku ez dîsa bibînim.” ^a a v51 “Rabonî” awayekî dilgermî û şexsî ye ji bo gazîkirina Îsa — “mamosteyê min”, ku bi baweriyeke kûr tê gotin.

⁵²Îsa jê re got: “Here; baweriya te tu sax kirî.” Di cih de wî dîtina xwe vegerand û li ser rê ket pey Îsa.