Marqos 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹Wî ji wan re got: “Bi rastî ez ji we re dibêjim: hinek ji yên ku li vir rawestane, berî ku bibînin Padîşahiya Bavê me bi hêz tê, wê tama mirinê neçêjin.”

²Şeş rojan şûnde Îsa Petrûs, Aqûb û Yûhenna bi xwe re bir û bi tenê ew derxistin çiyayekî bilind, û li ber çavên wan şeklê wî guherî. ³Cilên wî biriqîn, wisa spî û birqok bûn ku tu kesî li ser rûyê erdê nikare wisa wan spî bike. ⁴Û Îlyas bi Mûsa re li wan xuya bûn, û ew bi Îsa re dipeyivîn.

⁵Petrûs ji Îsa re got: “Rabî, baş e ku em li vir in. Bila em sê holikan çêkin — yek ji te re, yek ji Mûsa re û yek jî ji Îlyas re.” ⁶Wî nizanibû çi bibêje, çimkî ew pir tirsiyabûn.

⁷Ewrek xuya bû û ew di bin sî de girtin, û dengek ji ewr hat: “Ev Kurê min ê delal e. Guhdariya wî bikin!”

⁸Ji nişkê ve, gava ku li dora xwe nêrîn, êdî ji Îsa pê ve tu kes li gel xwe nedîtin.

⁹Dema ku ji çiyê dadiketin, wî emir da wan ku tiştê dîtine ji tu kesî re nebêjin, heta ku Kurê Mirov ji nav miriyan rabe. ¹⁰Loma wan ev mesele ji xwe re hilanî, û ji hev pirsîn ka ji nav miriyan rabûn tê çi maneyê. ¹¹Û wan jê pirsî: “Çima nivîskar dibêjin ku divê pêşî Îlyas bê?”

¹²Wî got: “Bi rastî jî pêşî Îlyas tê û her tiştî sererast dike. Lê çima hatiye nivîsandin ku divê Kurê Mirov gelek cefayê bikişîne û biçûk bê dîtin? ¹³Lê ez ji we re dibêjim, Îlyas hatiye, û çi ku dilê wan xwest wan bi serê wî kir, wek ku li ser wî hatiye nivîsandin.” ^a a v13 Îsa behsa Yûhennayê Nixumkar dike, yê ku bi ruh û hêza Îlyas hat.

Baweriya bêçareyî ya bavekî

¹⁴Dema ku ew gihîştin cem şagirtên din, wan dît ku elaleteke mezin li dora şagirtan e, û nivîskar bi wan re nîqaş dikin. ¹⁵Hema ku tevahiya elaletê Îsa dît, ew ecêbmayî man û bazdan ber bi wî ve ku silavê lê bikin.

¹⁶Wî ji wan pirsî: “Hûn bi nivîskaran re li ser çi nîqaş dikin?”

¹⁷Yekî ji nav elaletê bersîva wî da: “Mamoste, min kurê xwe anî cem te; ew bi ruhekî ve ye ku nahêle biaxive. ¹⁸Kengî ku ew wî digire, wî dadixe erdê. Ji devê wî kef tê, diranên xwe li hev dişidîne û hişk dibe. Min ji şagirtên te xwest ku wê derxin, lê wan nekarî.”

¹⁹Wî bersîv da: “Ey nifşê bêbawer, heta kengî divê ez bi we re bimînim? Heta kengî divê ez li we sebir bikim? Wî bînin cem min.”

²⁰Wan kur anî cem wî. Gava ku ruh Îsa dît, di cih de ew lerizand; ew ket erdê, dest û pê davêt û kef ji devê wî dihat.

²¹Îsa ji bavê kur pirsî: “Ev ji kengî ve bi serê wî tê?” Wî got: “Ji zaroktiyê ve.

²²Gelek caran ew avêtiye nav êgir û avê ku wî helak bike. Lê heke tu tiştekî bikarî bikî, li me rehmê bike û alîkariya me bike.”

²³Îsa jê re got: “‘Heke tu bikarî’? Her tişt gengaz e ji yê ku bawer dike re.”

²⁴Di cih de bavê kur kir qêrîn: “Ez bawer dikim; alîkariya bêbaweriya min bike!”

²⁵Gava ku Îsa dît elalet bi hev re bazdidin, wî ruhê gemar şermezar kir: “Ey ruhê lal û ker, ez fermanê li te dikim — ji wî derkeve û careke din êdî tu carî neçe nav wî!”

²⁶Bi qêrîn û lerizandineke dijwar, ew jê derket. Ew wek cendekekî dixuya, loma gelekan got: “Ew miriye.” ²⁷Lê Îsa ew ji destê wî girt û rakir, û ew li ser piyan rawesta.

²⁸Dema ku Îsa ket hundir, şagirtên wî bi dizîka jê pirsîn: “Çima me nekarî wê derxin?”

²⁹Wî ji wan re got: “Ev cure tenê bi nimêjê dikare derkeve.”

Divê Kurê Mirov bimire

³⁰Ew ji wir derketin û di Celîlê re derbas bûn. Îsa nedixwest ku kes bizanibe ew li ku ne,

³¹çimkî wî şagirtên xwe hîn dikir, ji wan re digot: “Kurê Mirov radestî destên mirovan tê kirin. Ewê wî bikujin, û sê rojan şûnde ewê rabe.”

³²Lê wan fêm nekir ku ew çi dibêje, û ji wî bitirsiyan ku pirsê jê bikin.

Yê herî biçûk wê herî mezin be

³³Ew gihîştin Kefernahûmê. Di mal de wî ji wan pirsî: “Hûn di rê de li ser çi nîqaş dikirin?”

³⁴Lê ew bêdeng man, çimkî wan di rê de li ser wî nîqaş kiribû ka kî herî mezin e.

³⁵Ew rûnişt, bang li Dozdehan kir û ji wan re got: “Yê ku dixwaze bibe yekemîn, divê bibe yê dawî yê hemûyan û xizmetkarê hemûyan.”

³⁶Wî zarokeke biçûk hilda, ew li nava wan rawestand, zarok hembêz kir û ji wan re got:

³⁷“Kesê ku yek ji van zarokên biçûk bi navê min qebûl bike, min qebûl dike; û kesê ku min qebûl bike, ne min, lê yê ku ez şandime qebûl dike.”

Ji bo me, ne li dijî me

³⁸Yûhenna jê re got: “Mamoste, me yek dît ku bi navê te cin derdixistin û me xwest ku em wî bisekinînin, çimkî ew nade pey me.”

³⁹Lê Îsa got: “Wî nesekinînin — tu kesê ku bi navê min kerametekê bike, nikare zû paşê li ser min xirabiyê bibêje. ⁴⁰Çimkî kesê ku ne li dijî me ye, ji bo me ye. ⁴¹Bi rastî ez ji we re dibêjim, kesê ku ji ber ku hûn ên Mesîh in piyaleyek av bide we ku hûn vexwin, qet xelata xwe wenda nake.

Biçûkan ji rê dernexin

⁴²Kesê ku yek ji van biçûkên ku bi min bawer dikin bixe ser xetayê — ji bo wî çêtir e ku kevirê aşekî mezin li stûyê wî bê daliqandin û ew bê avêtin nav deryayê. ⁴³Heke destê te te dixe ser xetayê, wê jê bike. Çêtir e ku tu bi destekî têkevî jiyanê, ji ya ku bi du destan biçî dojehê, nav êgirê ku venamire. ^b b v43 Destnivîsarên herî kevn li vir ayeteke 44an nîn in; kopiyên paşîn zêde dikin: “ku li wir kurmê wan namire û êgir venamire.”

⁴⁵Heke piyê te te dixe ser xetayê, wî jê bike. Çêtir e ku tu bi lengî têkevî jiyanê, ji ya ku bi du piyan bê avêtin dojehê. ^c c v45 Destnivîsarên herî kevn li vir ayeteke 46an nîn in; kopiyên paşîn zêde dikin: “ku li wir kurmê wan namire û êgir venamire.”

⁴⁷Heke çavê te te dixe ser xetayê, wî bavêje. Çêtir e ku tu bi çavekî têkevî Padîşahiya Bavê me, ji ya ku bi du çavan bê avêtin dojehê, ⁴⁸li wir ‘kurmê wan tu carî namire û êgir tu carî venamire.’

⁴⁹Çimkî her kes wê bi êgir bê xwê kirin. ⁵⁰Xwê baş e, lê heke xwê tama xwe winda bike, hûnê çawa dîsa wê bi tam bikin? Xwê di nav xwe de bihêlin, û bi hev re di aştiyê de bin.”