Kur Siwar Dibe û Diçe Orşelîmê

Îsa bi canikekî deyn li ber qîrînên Hosanna dikeve Orşelîmê, nifiran li dara hêjîrê ya bêber dike, û bazirganan ji mala Bavê xwe derdixe, ku serekkahînan li ser kuştina wî biryardar dike. Gava jê tê pirsîn bi kîjan desthilatê, ew li şûna wê li ser Yûhenna ji wan dipirse.

Beş 11.

Gava nêzîkî Orşelîmê bûn, li Beytfacê û Beytanyayê li ba Çiyayê Zeytûnan, Îsa du şagirtên xwe şandin pêş,

û ji wan re got: “Herin wî gundê ku li pêşiya we ye, û hema ku hûn têkevinê, hûnê canikekî girêdayî bibînin ku tu kesî hê lê siwar nebûye. Wî vekin û bînin vir.

Heke kesek ji we bipirse, ‘Çima hûn vê yekê dikin?’ bêjin, ‘Ji Xudan re lazim e û ewê wî zûtirekê bişîne vir.’”

Ew çûn û canikek dîtin ku li ber derîyekî li derve li kolanê girêdayî bû, û ew vekirin. Hinek ji wên ku li wir sekinîbûn, ji wan pirsîn: “Hûn çi dikin ku wî canikî vedikin?” Wan wekî ku Îsa ji wan re gotibû bersiv da, û mirovan rê dan wan. Wan canik anî ba Îsa û kincên xwe avêtin ser, û ew lê rûnişt. Gelekan kincên xwe li ser rê raxistin; hinekên din jî çiqilên bi pelg ên ku ji zeviyan birîbûn raxistin. Yên ku çûn pêş û yên ku li pey hatin diqîriyan: “Hosanna! Pîroz be yê ku bi navê Bavê me tê! Pîroz be padîşahiya ku tê ya bavê me Dawid! Hosanna di bilindahiyan de!”

Îsa ket Orşelîmê û perestgehê, li her tiştî nihêrî, û çimkî jixwe dereng bûbû, bi Donzdehan re derket çû Beytanyayê.

Îsa Nifirê li Dara Hêjîrê Dike

Roja din, gava ji Beytanyayê derdiketin, birçîbûna Îsa bû. Dara hêjîrê ya bi pelg ji dûr ve dît, çû ku bibîne ka tiştek lê heye. Gava gihîşt ba wê, ji pelgan pê ve tu tişt nedît, çimkî ne mewsima hêjîrê bû.

Paşê jê re got: “Bila êdî tu kes ji te fêkiyan nexwe.” Şagirtên wî bihîstin ku wî ev got.

Îsa Mala Bavê Xwe Paqij Dike

Ew gihîştin Orşelîmê, û Îsa ket perestgehê û dest pê kir firoşker û kiryarên ku li wir bûn, derxist. Wî maseyên pere-guherînan û textên yên ku kewotir difrotin, serûbinî hev kirin, û destûr neda ku kesek di hewşên perestgehê re bar derbas bike.

Û wî hînî wan kir û got: “Ma nehatiye nivîsîn: ‘Mala min wê ji bo hemû miletan mala duayê bê binavkirin’? Lê we ew kiriye şikefta rêbiran.”

Serokkahîn û nivîskaran ev bihîst û li rêyekê geriyan ku wî têk bibin, çimkî ji wî ditirsiyan, lewre hemû elalet ji hînkirina wî şaş mabûn.

Û gava êvar bû, ew ji bajêr derketin.

Serê sibê, gava ew derbas dibûn, dîtin ku dara hêjîrê ji koka xwe de ziwa bûye. Petrûs hat bîra wî û jê re got: “Rabî, binêre! Dara hêjîrê ya ku te nifirî lê kir, ziwa bûye.”

Îsa bersiva wan da: “Baweriya we bi Bavê me hebe. Bi rastî ez ji we re dibêjim, kesê ku ji vî çiyayî re bêje, ‘Rabe û xwe bavêje behrê,’ û di dilê xwe de guman neke lê bawer bike ku tiştê dibêje wê bibe — ewê ji bo wî pêk were. Loma ez ji we re dibêjim: her tiştê ku hûn dua bikin û bixwazin, bawer bikin ku we standiye — ewê ya we be. Gava hûn radiwestin û dua dikin, ji her kesî re çi li dilê we maye bibaxşînin, da ku Bavê we yê li ezmanan jî gunehên we li we bibaxşîne.” ^a

Bi Destûra Kê?

Ew vegeriyan Orşelîmê. Gava Îsa di perestgehê de digeriya, serokkahîn, nivîskar û rihspî hatin ba wî, û pirsîn: “Tu bi çi destûrê van tiştan dikî? An kê ev destûr da te ku wan bikî?”

Îsa ji wan re got: “Ezê pirseke ji we bipirsim. Bersiva min bidin, û ezê ji we re bêjim ku ez van tiştan bi çi destûrê dikim. Imadkirina Yûhenna — ji ezmên bû, an ji mirovan? Bersiva min bidin.”

Wan di nav xwe de li ser hizir kirin: “Heke em bêjin, ‘Ji ezmên,’ ewê bipirse, ‘Nexwe çima baweriya we pê neanî?’ Lê heke em bêjin, ‘Ji mirovan’” — ew ji elaletê ditirsiyan, çimkî hemûyan Yûhenna pêxemberekî rast dihesiband.

Wan bersiva Îsa da: “Em nizanin.” Îsa got: “Ez jî ji we re nabêjim ku ez van tiştan bi çi destûrê dikim.”