Bavê me Baweriyê wekî Rastî Dihesibîne

Pawlos nîqaşa xwe li ser Îbrahîm diceribîne, yê ku beriya sinetbûna xwe û beriya ku şerîet hebûya, rast hat hesibandin. Bawerî ne heqdestek e ku bi xebatê tê standin; ew ewlebûn bi Bavê me ye, Yê ku jiyanê dide miriyan — loma miletên din jî dikarin bibin zarokên wî.

Bavê me di ayetan de dipeyive 17–18

Beş 4.

Nexwe emê çi bibêjin ku Îbrahîm, bav û kalê me yê bi beden, dîtiye? Çimkî heke Îbrahîm bi kiryaran rast hatibûya hesibandin, tiştekî wî heye ku pê pesnê xwe bide — lê ne li ber Bavê me. Çimkî Nivîsara Pîroz çi dibêje? Îbrahîm bi Bavê me bawer kir, û ev jê re wekî rastî hat hesibandin. ^a Ji kesê ku dixebite re, heqdestî ne wekî diyariyekê, lê wekî deynê ku tê xwestin tê hesibandin. Lê ji kesê ku naxebite, lê baweriya xwe bi Yê ku xerabkaran rast dike tîne re, baweriya wî wekî rastî tê hesibandin. Çawa ku Dawid jî behsa bextewariya kesê ku Bavê me, ji kiryaran cuda, rastiyê jê re dihesibîne dike: “Bextewar in ewên ku kiryarên wan ên bêqanûnî hatine efûkirin, û ewên ku gunehên wan hatine veşartin; bextewar e ew kesê ku Bavê me tu caran gunehê wî lê nahesibîne.”

Ma ev bextewarî tenê ji bo sinetkiriyan e, an ji bo nesinetkiriyan jî? Em dibêjin ku baweriya Îbrahîm wekî rastî hat hesibandin. Nexwe çawa hat hesibandin? Gava ew sinetkirî bû, an nesinetkirî bû? Ne gava sinetkirî bû, lê gava nesinetkirî bû. Wî sinet wekî nîşanekê wergirt, mohra rastiya ku bi baweriyê hebû dema hê nesinetkirî bû, da ku ew bibe bavê hemû kesên ku bawer dikin tevî ku nesinetkirî ne, ku rastî ji wan re jî tê hesibandin, û bibe bavê sinetkiriyan ên ku ne tenê sinetkirî ne, lê di şopa baweriya ku bavê me Îbrahîm dema nesinetkirî bû hebû de jî dimeşin.

Çimkî soza ku ji Îbrahîm û nifşê wî re hatibû dayîn, ku ewê bibe mîratgirê dinyayê, ne bi riya qanûnê, lê bi riya rastiya baweriyê hat. Çimkî heke ewên ku bi qanûnê dijîn mîratgir bin, bawerî vala dibe û soz betal dibe. Qanûn hêrsê tîne; lê li ku derê qanûn tunebe, binpêkirin jî tuneye.

Loma ew bi baweriyê tê, da ku bi keremê be, ku soz ji hemû nifşê re misoger bibe — ne tenê ji bo ewên ku bi qanûnê ve girêdayî ne, lê ji bo ewên ku di baweriya Îbrahîm de jî par digirin, ê ku bavê me hemûyan e,

wekî ku hatiye nivîsandin: “Min tu kirî bavê gelek miletan” — li ber Bavê me, yê ku wî bi wî bawer kir, yê ku jiyanê dide miriyan û tiştên ku tune ne ber bi hebûnê ve gazî dike. Li dijî hêviyê, ew bi hêvî bawer kir, û bû bavê gelek miletan, çawa ku jê re hatibû gotin: “Nifşê te wisa bibe.”

Di baweriyê de ne lawaz, wî li bedena xwe ya ku jixwe wekî mirî bû nihêrî — ew nêzîkî sedsalî bû — û malzaroka Sarayê ya bêjiyan. Wî di soza Bavê me de bi bêbaweriyê guman nekir, lê di baweriyê de bihêztir bû, û rûmet da Bavê me, û bi temamî bawer kir ku Bavê me çi soz dabû, karîbû wê bike jî. Loma “ev jê re wekî rastî hat hesibandin.” Lê peyvên “ev jê re hat hesibandin” ne tenê ji bo wî hatin nivîsandin, lê ji bo me jî yên ku ewê jê re were hesibandin — ewên ku baweriya xwe bi Yê ku Xudanê me Îsa ji nav miriyan rakir tînin, yê ku ji bo gunehên me hat radestkirin û hat rakirin da ku me bi Bavê me re rast bike.