Ginaisip sang Aton Amay ang Pagtuo nga Pagkamatarung

Gintilawan ni Pablo ang iya argumento kay Abraham, nga ginkabig nga matarong antes sia ginturli kag antes pa nagluntad ang kasuguan. Ang pagtuo indi bayad nga nagatigayon sang suhol; ini pagsalig sa aton Amay, nga nagahatag sang kabuhi sa mga patay — amo ina kon ngaa ang mga Gentil mangin iya man nga mga anak.

Nagahambal ang aton Amay sa mga bersikulo 17–18

Kapitulo 4.

Ano, niyan, ang aton isiling nga natigayon ni Abraham, ang aton katigulangan suno sa unod? Kay kon si Abraham ginpakamatarung tungud sa mga binuhatan, may sarang sia ikahambog—apang indi sa atubang sang aton Amay. Kay ano ang ginasiling sang Kasulatan? Nagtuo si Abraham sa aton Amay, kag ginisip ini sa iya nga pagkamatarung. ^a Sa nagapangabudlay, ang suhol indi ginaisip nga dulot kondi nga ginautang sa iya. Apang sa wala nagapangabudlay, kondi nagasalig sa iya nga nagapakamatarung sa malaut, ginaisip ang iya pagtuo nga pagkamatarung. Subong man nga nagahambal si David parte sa pagkabulahan sang tawo nga ginaisipan sang aton Amay sing pagkamatarung, nga wala sing mga binuhatan: “Bulahan sila nga ang ila malinapason nga mga binuhatan ginpatawad, kag ang ila mga sala gintabunan; bulahan ang tawo nga ang iya sala indi gid pag-isipon sang aton Amay batok sa iya.”

Ini bala nga pagkabulahan para lamang sa mga tinuli, ukon para man sa mga di-tinuli? Nagasiling kita nga ang pagtuo ni Abraham ginisip nga pagkamatarung. Paano, niyan, ini ginisip? Sang tinuli na sia, ukon sang wala pa sia matuli? Indi sang tinuli na sia, kondi sang wala pa sia matuli. Ginbaton niya ang pagtuli subong isa ka tanda, isa ka timbre sang pagkamatarung nga yara sa iya paagi sa pagtuo sang wala pa sia matuli, agud nga mangin amay sia sang tanan nga nagatuo bisan wala matuli, agud nga igisip man sa ila ang pagkamatarung, kag amay sang mga tinuli nga indi lamang tinuli kondi nagalakat man sa mga tikang sang pagtuo nga yara sa aton amay nga si Abraham sang wala pa sia matuli.

Kay ang saad kay Abraham kag sa iya kaliwatan nga panublion niya ang kalibutan wala mag-abut paagi sa kasuguan, kondi paagi sa pagkamatarung sang pagtuo. Kay kon ang mga nagakabuhi paagi sa kasuguan amo ang mga manunubli, nangin wala sing pulos ang pagtuo kag ginwala ang saad. Nagadala sing kaakig ang kasuguan; kon diin wala sing kasuguan, wala man sing paglapas.

Busa nagaabut ini paagi sa pagtuo, agud nga mangin paagi sa bugay, nga nagapasalig sang saad sa tanan nga kaliwatan—indi lamang sa mga nahigot sa kasuguan kondi sa mga nagaambit man sang pagtuo ni Abraham, ang amay naton tanan,

suno sa nasulat, “Ginhimo ko ikaw nga amay sang madamu nga mga katawohan”—sa atubang sang aton Amay, nga sa iya nagtuo sia, nga nagahatag sing kabuhi sa mga patay kag nagatawag sa mga butang nga wala agud nga mangin yara. Bisan wala na sing paglaum, nagtuo sia nga may paglaum, kag nangin amay sia sang madamu nga mga katawohan, suno sa ginsiling sa iya, “Amo sini ang imo kaliwatan.”

Wala sia magluya sa pagtuo, kag ginbinagbinag niya ang iya kaugalingon nga lawas nga daw patay na—kay mga isa ka gatus na ang iya edad—kag ang taguangkan ni Sara nga wala na sing kabuhi. Wala sia magduhaduha sa saad sang aton Amay tungud sa kakulang sang pagtuo, kondi ginpabakod sia sa pagtuo, nga nagahatag sing himaya sa aton Amay, kay napat-od gid sia nga ang ginsaad sang aton Amay masarangan man niya nga himuon. Amo ini kon ngaa “ginisip ini sa iya nga pagkamatarung.” Apang ang mga pulong nga “ginisip ini sa iya” wala masulat para sa iya lamang, kag para man sa aton nga isipan sini—kita nga nagasalig sa iya nga nagbanhaw sa aton Ginoong Jesus gikan sa mga patay, nga gintugyan tungud sa aton mga sala kag ginbanhaw agud nga himuon kita nga matarung sa atubang sang aton Amay.