१ राजे 18

18 ¹पुष्कळ दिवसांनंतर, तिसऱ्या वर्षी, आमच्या पित्याचे वचन एलियाला आले: “जा, अहाबाला दर्शन दे, आणि मी भूमीवर पाऊस पाठवीन.”

²तेव्हा एलिया अहाबाला दर्शन देण्यासाठी गेला. आता शोमरोनात दुष्काळ फार तीव्र होता. ³अहाबाने घरादाराचा कारभारी ओबद्याला बोलावले. (आता ओबद्या आमच्या पित्याचे फार भय बाळगत असे. ⁴ईजबेल आमच्या पित्याच्या संदेष्ट्यांना ठार करत असताना, ओबद्याने शंभर संदेष्टे घेऊन त्यांना पन्नास-पन्नास करून एका गुहेत लपवले होते, आणि त्यांना भाकर व पाणी पुरवले होते.) ⁵अहाब ओबद्याला म्हणाला, “देशातून प्रत्येक झऱ्याजवळ व खोऱ्याजवळ जा; कदाचित आपल्याला घोडे व खेचरे जिवंत ठेवायला गवत मिळेल आणि एकही जनावर गमवावे लागणार नाही.”

⁶तेव्हा त्यांनी देश ओलांडण्यासाठी तो वाटून घेतला; अहाब एकटा एका वाटेने गेला आणि ओबद्या एकटा दुसऱ्या वाटेने गेला. ⁷ओबद्या चालत असता, एलिया अचानक त्याला भेटला. त्याला ओळखून तो पालथा पडला आणि म्हणाला, “माझे स्वामी एलिया, तुम्हीच का?”

⁸एलिया त्याला म्हणाला, “मीच. जा, तुझ्या स्वामीला सांग, ‘एलिया इथे आहे.’”

⁹ओबद्याने विचारले, “मी काय पाप केले, की तुम्ही आपल्या दासाला अहाबाच्या हाती ठार व्हायला सोपवावे? ¹⁰तुमच्या पित्याच्या जीविताची शपथ, असे कोणतेही राष्ट्र किंवा राज्य नाही जिथे माझ्या स्वामीने तुमचा शोध घ्यायला माणसे पाठवली नाहीत. जेव्हा ते म्हणत, ‘तो इथे नाही,’ तेव्हा तुम्ही सापडला नाहीत अशी शपथ त्याने त्या राज्याला किंवा राष्ट्राला घ्यायला लावली. ¹¹आणि आता तुम्ही म्हणता, ‘जा, तुझ्या स्वामीला सांग, “एलिया इथे आहे.”’ ¹²मी तुम्हाला सोडून जाताच, आमच्या पित्याचा आत्मा तुम्हाला कुठे नेईल हे मला कळणारही नाही; मग मी अहाबाला सांगायला येईन, त्याला तुम्ही सापडणार नाहीत, आणि तो मला ठार करील—तरी मी, तुमचा दास, लहानपणापासून आमच्या पित्याचे भय बाळगत आलो आहे. ¹³ईजबेल आमच्या पित्याच्या संदेष्ट्यांना ठार करत असताना मी काय केले—मी आमच्या पित्याच्या शंभर संदेष्ट्यांना पन्नास-पन्नास करून एका गुहेत कसे लपवले आणि त्यांना भाकर व पाणी कसे दिले—हे माझ्या स्वामीला सांगितले नाही काय? ¹⁴आणि आता तुम्ही म्हणता, ‘जा, तुझ्या स्वामीला सांग, “एलिया इथे आहे”’—आणि तो मला ठार करील!”

¹⁵एलिया म्हणाला, “ज्या स्वर्गीय सैन्यांच्या पित्यासमोर मी उभा राहतो, त्याच्या जीविताची शपथ, आज मी खात्रीने त्याला दर्शन देईन.”

¹⁶तेव्हा ओबद्या अहाबाला भेटायला गेला आणि त्याने त्याला सांगितले, आणि अहाब एलियाला भेटायला गेला. ¹⁷अहाबाने एलियाला पाहिले तेव्हा अहाब त्याला म्हणाला, “इस्राएलाला त्रास देणारा तूच का?”

¹⁸एलियाने उत्तर दिले, “मी इस्राएलाला त्रास दिला नाही—तर तू व तुझ्या पित्याच्या घराण्याने, आमच्या पित्याच्या आज्ञा सोडून बआलिमांच्या मागे जाऊन इस्राएलाला त्रास दिला आहे. ¹⁹तर आता माणसे पाठवून सर्व इस्राएलाला कर्मेल पर्वतावर माझ्याकडे एकत्र आण, आणि ईजबेलच्या मेजावर जेवणारे बआलचे साडेचारशे संदेष्टे व अशेराचे चारशे संदेष्टेही आण.”

²⁰तेव्हा अहाबाने सर्व इस्राएल लोकांमध्ये माणसे पाठवली आणि त्या संदेष्ट्यांना कर्मेल पर्वतावर एकत्र केले. ²¹एलिया सर्व लोकांजवळ आला आणि म्हणाला, “तुम्ही किती काळ दोन मतांमध्ये डळमळत राहणार? जर आमचा पिता देव असेल, तर त्याच्यामागे जा; जर बआल असेल, तर त्याच्यामागे जा.” पण लोकांनी त्याला एक शब्दही उत्तर दिले नाही.

²²एलिया लोकांना म्हणाला, “आमच्या पित्याचा संदेष्टा म्हणून मी एकटाच उरलो आहे, पण बआलचे संदेष्टे साडेचारशे माणसे आहेत. ²³आम्हांला दोन बैल द्या. त्यांनी एक निवडावा, त्याचे तुकडे करावेत, लाकडांवर ठेवावा, पण खाली अग्नी लावू नये; मी दुसरा तयार करीन, लाकडांवर ठेवीन आणि खाली अग्नी लावणार नाही. ²⁴मग तुम्ही तुमच्या देवाच्या नावाने हाक मारा, आणि मी आमच्या पित्याच्या नावाने हाक मारीन; जो देव अग्नीने उत्तर देईल तोच देव.” सर्व लोक म्हणाले, “उत्तम बोललास.”

²⁵एलिया बआलच्या संदेष्ट्यांना म्हणाला, “तुम्ही पुष्कळ आहात, म्हणून एक बैल निवडा आणि प्रथम तुम्ही तो तयार करा; मग तुमच्या देवाच्या नावाने हाक मारा—पण खाली अग्नी लावू नका.”

²⁶तेव्हा त्यांनी दिलेला बैल घेऊन तयार केला, आणि सकाळपासून दुपारपर्यंत बआलच्या नावाने हाक मारली: “हे बआला, आम्हांला उत्तर दे!” पण वाणी नव्हती, कोणी उत्तर दिले नाही. आणि त्यांनी बांधलेल्या वेदीभोवती ते नाचू लागले.

²⁷दुपारी एलियाने त्यांची थट्टा केली: “मोठ्याने ओरडा! तो देव आहे—कदाचित तो विचारांत गढला असेल, किंवा शौचाला गेला असेल, किंवा प्रवासात असेल; किंवा झोपला असेल आणि त्याला जागवावे लागेल.”

²⁸तेव्हा ते अधिक मोठ्याने ओरडले आणि आपल्या रिवाजाप्रमाणे तलवारींनी व भाल्यांनी स्वतःला कापून घेतले, इतके की त्यांच्यावरून रक्त वाहू लागले. ²⁹दुपार टळून गेल्यावर, संध्याकाळच्या अर्पणाच्या वेळेपर्यंत ते बरळत राहिले, पण वाणी नव्हती, उत्तर नव्हते, लक्ष देणारा कोणी नव्हता.

³⁰एलिया सर्व लोकांना म्हणाला, “माझ्याजवळ या.” सर्व लोक जवळ आले, आणि त्याने आमच्या पित्याची पडलेली वेदी पुन्हा बांधली.

³¹एलियाने बारा दगड घेतले—याकोबाच्या पुत्रांच्या प्रत्येक वंशासाठी एक—ज्यांना आमच्या पित्याचे वचन आले होते: “तुझे नाव इस्राएल होईल.”

³²त्या दगडांनी त्याने आमच्या पित्याच्या नावाने एक वेदी बांधली, आणि तिच्याभोवती सुमारे चौदा शेर बियाणे मावेल एवढा मोठा चर खणला. ³³त्याने लाकडे रचली, बैलाचे तुकडे केले आणि ते लाकडांवर ठेवले. तो म्हणाला, “चार घागरी पाण्याने भरा आणि ते होमार्पणावर व लाकडांवर ओता.” ³⁴तो म्हणाला, “पुन्हा करा,” आणि त्यांनी पुन्हा केले. तो म्हणाला, “तिसऱ्यांदा करा,” आणि त्यांनी तिसऱ्यांदा केले. ³⁵पाणी वेदीच्या सभोवती वाहिले, आणि त्याने चरही पाण्याने भरून टाकला.

³⁶संध्याकाळच्या अर्पणाच्या वेळी, एलिया संदेष्टा जवळ आला आणि म्हणाला, “हे आमच्या पित्या, अब्राहामाच्या, इसहाकाच्या व इस्राएलाच्या देवा, आज हे कळून येऊ दे की तूच इस्राएलात देव आहेस, आणि मी तुझा दास आहे, आणि तुझ्या वचनानुसार मी हे सर्व केले आहे. ³⁷मला उत्तर दे, हे आमच्या पित्या, मला उत्तर दे, म्हणजे तूच, आमचा पिता, देव आहेस हे या लोकांना कळेल, आणि तूच त्यांची अंतःकरणे परत वळवली आहेस हेही कळेल.”

³⁸मग आमच्या पित्याचा अग्नी खाली पडला, आणि त्याने होमार्पण, लाकडे, दगड व माती भस्म केली, आणि चरातले पाणीही चाटून घेतले. ³⁹सर्व लोकांनी हे पाहिले तेव्हा ते पालथे पडले आणि ओरडले, “आमचा पिता, तोच देव आहे! आमचा पिता, तोच देव आहे!” ^a a v39 बआलाच्या मागे भरकटलेले लोक पालथे पडून खऱ्या देवाचे नाव घेतात — पिता आपल्या वाट चुकलेल्या मुलांना स्वतःकडे परत ओढत आहे.

⁴⁰एलिया त्यांना म्हणाला, “बआलच्या संदेष्ट्यांना धरा; एकालाही निसटू देऊ नका.” त्यांनी त्यांना धरले, आणि एलियाने त्यांना खाली किशोन खोऱ्यात नेऊन तिथे ठार केले.

⁴¹मग एलिया अहाबाला म्हणाला, “वर जा, खा आणि पी, कारण मुसळधार पावसाच्या गर्जनेचा आवाज येत आहे.”

⁴²अहाब खायला व प्यायला वर गेला, तर एलिया कर्मेलच्या शिखरावर चढला. तिथे त्याने जमिनीकडे वाकून आपले तोंड आपल्या गुडघ्यांमध्ये घातले. ⁴³तो आपल्या सेवकाला म्हणाला, “वर जा, समुद्राकडे पाहा.” तो वर गेला, पाहिले आणि म्हणाला, “तिथे काहीच नाही.” सात वेळा एलिया म्हणाला, “पुन्हा जा.”

⁴⁴सातव्या वेळी सेवक म्हणाला, “पाहा, माणसाच्या हातासारखा एक लहानसा ढग समुद्रातून वर येत आहे.” एलिया म्हणाला, “वर जा आणि अहाबाला सांग, ‘तुझा रथ जोड आणि पाऊस तुला अडवण्याआधी खाली उतर.’”

⁴⁵इतक्यात आकाश ढगांनी व वाऱ्याने काळेकुट्ट झाले, मुसळधार पाऊस आला, आणि अहाब रथावर बसून इज्रेलला निघून गेला. ⁴⁶आमच्या पित्याचा हात एलियावर होता; त्याने आपला झगा कमरेला खोचला आणि इज्रेलच्या वेशीपर्यंत अहाबाच्या पुढे धावत गेला.