१ राजे 20

अध्याय 20.

20 ¹अरामाचा राजा बेन-हदाद याने आपले सर्व सैन्य एकत्र केले—त्याच्याबरोबर बत्तीस राजे, शिवाय घोडे व रथ. तो वर चढून आला, त्याने शोमरोनाला वेढा घातला आणि त्यावर हल्ला केला. ²त्याने इस्राएलाचा राजा अहाब याच्याकडे नगरात दूत पाठवून सांगितले, “बेन-हदाद असे म्हणतो: ³‘तुझे रुपे व तुझे सोने माझे आहे, आणि तुझ्या बायकांतील व मुलांतील उत्तम तेही माझे आहेत.’”

⁴इस्राएलाच्या राजाने उत्तर दिले, “माझ्या स्वामी राजा, आपण म्हणता तसेच: मी आणि माझे जे काही आहे ते सर्व आपलेच आहे.”

⁵दूत परत आले आणि म्हणाले, “बेन-हदाद असे म्हणतो: ‘मी तुझ्याकडे निरोप पाठवून तुझे रुपे व सोने, तुझ्या बायका व तुझी मुले मागितली होती. ⁶पण उद्या याच वेळेस मी माझे सेवक पाठवीन; ते तुझ्या राजवाड्याची व तुझ्या सेवकांच्या घरांची झडती घेतील, आणि तुला जे प्रिय आहे ते सर्व ते हिसकावून घेऊन जातील.’”

⁷तेव्हा इस्राएलाच्या राजाने देशातील सर्व वडीलधाऱ्यांना बोलावून सांगितले, “हा माणूस किती कटकट शोधतो हे स्पष्ट पाहा. त्याने माझ्या बायका, माझी मुले, माझे रुपे व माझे सोने मागितले तेव्हा मी त्याला नाकारले नाही.”

⁸सर्व वडीलधाऱ्यांनी व सर्व लोकांनी त्याला सांगितले, “त्याचे ऐकू नका आणि त्याला नमून जाऊ नका.”

⁹म्हणून त्याने बेन-हदादाच्या दूतांना सांगितले, “माझ्या स्वामी राजाला सांगा, ‘आपण आपल्या सेवकाकडून प्रथम जे मागितले ते सर्व मी करीन, पण ही मागणी मात्र मी पुरी करू शकत नाही.’” दूत निघून गेले आणि त्यांनी त्याचे उत्तर परत नेले.

¹⁰मग बेन-हदादाने निरोप पाठवला, “शोमरोनाची इतकीही धूळ शिल्लक राहिली की माझ्या अनुयायांपैकी प्रत्येकाला ओंजळभर मिळेल, तर देव मला कठोर शिक्षा करोत.”

¹¹इस्राएलाच्या राजाने उत्तर दिले, “त्याला सांगा: ‘चिलखत बांधणाऱ्याने ते उतरवणाऱ्यासारखी बढाई मारू नये.’”

¹²बेन-हदाद व राजे आपापल्या तंबूंत पीत असता त्याने हे ऐकले आणि आपल्या माणसांना हुकूम दिला, “मोर्चे बांधा,” आणि त्यांनी नगराविरुद्ध मोर्चे बांधले.

पिता अहाबाच्या हाती विजय देतो

¹³तेव्हा एक संदेष्टा इस्राएलाचा राजा अहाब याच्याकडे येऊन म्हणाला, “आमचा पिता असे म्हणतो: हा एवढा मोठा सैन्यसमुदाय तू पाहतोस का? आज मी तो तुझ्या हाती देईन, आणि मीच तुझा पिता आहे हे तुला कळेल.”

¹⁴अहाबाने विचारले, “कोणाच्या हातून?” संदेष्टा म्हणाला, “आमचा पिता असे म्हणतो: प्रांताधिकाऱ्यांच्या तरुण अधिकाऱ्यांच्या हातून.” “लढाई कोण सुरू करील?” “तूच,” तो म्हणाला.

¹⁵तेव्हा अहाबाने प्रांताधिकाऱ्यांच्या तरुण अधिकाऱ्यांना बोलावले—ते दोनशे बत्तीस होते. मग त्याने उरलेल्या सर्व इस्राएली लोकांना बोलावले—एकंदर सात हजार जण. ¹⁶ते भर दुपारी बाहेर पडले; तेव्हा बेन-हदाद व त्याच्याबरोबरचे बत्तीस मित्रराजे आपापल्या तंबूंत पिऊन धुंद झाले होते. ¹⁷प्रांताधिकाऱ्यांचे तरुण अधिकारी प्रथम बाहेर पडले. बेन-हदादाने पाठवलेल्या टेहळ्यांनी त्याला वर्दी दिली, “शोमरोनातून माणसे बाहेर येत आहेत.”

¹⁸तो म्हणाला, “ते शांतीसाठी आले असले तरी त्यांना जिवंत धरा, आणि लढाईसाठी आले असले तरी त्यांना जिवंतच धरा.”

¹⁹प्रांताधिकाऱ्यांचे तरुण अधिकारी नगरातून बाहेर पडले आणि त्यांच्यामागे सैन्य होते. ²⁰प्रत्येकाने आपापल्या प्रतिस्पर्ध्याला ठार मारले. अरामी पळू लागले आणि इस्राएली त्यांचा पाठलाग करीत होते, पण अरामाचा राजा बेन-हदाद काही स्वारांसह घोड्यावर बसून निसटला. ²¹इस्राएलाचा राजा पुढे सरसावला आणि त्याने घोडे व रथ यांचा फडशा पाडून अराम्यांची मोठी कत्तल केली. ²²नंतर तो संदेष्टा इस्राएलाच्या राजाकडे येऊन म्हणाला, “आपली स्थिती बळकट कर आणि तुला काय करायचे ते नीट विचारपूर्वक ठरव, कारण पुढील वसंतऋतूत अरामाचा राजा पुन्हा तुझ्यावर हल्ला करील.”

²³इकडे अरामाच्या राजाच्या अधिकाऱ्यांनी त्याला सांगितले, “त्यांचे देव डोंगरांचे देव आहेत; म्हणूनच त्यांनी आपल्याला हरवले. सपाट भूमीवर त्यांच्याशी लढू, म्हणजे आपण त्यांच्यावर खात्रीने वरचढ होऊ. ²⁴असे कर: सर्व राजांना त्यांच्या अधिकारांवरून काढून टाक आणि त्यांच्या जागी दुसरे सेनापती नेम. ²⁵आणि तू गमावलेल्या सैन्यासारखे सैन्य—घोड्याबद्दल घोडा, रथाबद्दल रथ—जमव, आणि मैदानात इस्राएलाशी लढ. मग आपण खात्रीने बलवान होऊ.” त्याने त्यांचे ऐकले आणि तसेच केले.

²⁶पुढील वसंतऋतूत बेन-हदादाने अराम्यांना जमवले आणि इस्राएलाशी लढण्यासाठी तो अफेक येथे वर चढून गेला. ²⁷इस्राएलाचे पुत्रही जमवले जाऊन रसद घेऊन त्यांचा सामना करण्यास बाहेर पडले. इस्राएली त्यांच्यासमोर बकऱ्यांच्या दोन लहान कळपांसारखे तळ देऊन राहिले, तर अराम्यांनी सारा प्रदेश भरून टाकला होता.

²⁸तेव्हा देवाचा माणूस इस्राएलाच्या राजाकडे येऊन म्हणाला, “आमचा पिता असे म्हणतो: परमेश्वर डोंगरांचा देव आहे, दऱ्यांचा नाही, असे अराम्यांना वाटते; म्हणून हा एवढा मोठा सैन्यसमुदाय मी तुझ्या हाती देईन, आणि मीच तुझा पिता आहे हे तुला कळेल.”

²⁹सात दिवस ते एकमेकांसमोर तळ देऊन राहिले; सातव्या दिवशी लढाई सुरू झाली. एकाच दिवसात इस्राएलाच्या पुत्रांनी अराम्यांच्या एक लाख पायदळ सैनिकांना ठार केले. ³⁰उरलेले अफेक नगरात पळाले, तेथे त्यांच्यापैकी सत्तावीस हजार जणांवर तटबंदी कोसळली. बेन-हदादही नगरात पळून जाऊन एका आतल्या खोलीत लपून बसला.

³¹त्याचे सेवक त्याला म्हणाले, “आम्ही ऐकले आहे की इस्राएलाच्या राजघराण्यातील राजे दयाळू असतात. आपण आपल्या कमरेला शोकवस्त्रे व डोक्यावर दोर बांधून इस्राएलाच्या राजाकडे जाऊ; कदाचित तो आपला जीव वाचवील.”

³²मग कमरेला गोणताट व डोक्यावर दोर बांधून ते इस्राएलाच्या राजाकडे आले आणि विनवणी केली, “आपला सेवक बेन-हदाद म्हणतो, ‘कृपया मला जिवंत राहू द्या.’” राजाने विचारले, “तो अजून जिवंत आहे का? तो तर माझा भाऊ आहे.”

³³त्या माणसांनी हे शुभचिन्ह मानले आणि त्याच्या तोंडचा शब्द झटकन उचलून धरून म्हणाले, “होय, आपला भाऊ बेन-हदाद!” राजा म्हणाला, “जा, त्याला घेऊन या.” तेव्हा बेन-हदाद बाहेर आला, आणि अहाबाने त्याला आपल्या रथात वर घेतले.

³⁴बेन-हदाद म्हणाला, “माझ्या वडिलांनी तुझ्या वडिलांकडून घेतलेली नगरे मी परत करीन, आणि माझ्या वडिलांनी शोमरोनात केले तसे तू दिमिष्कात आपले स्वतःचे बाजारपेठ-भाग वसवू शकतोस.” अहाब म्हणाला, “या अटींवर मी तुला मुक्त करीन.” असा त्याने त्याच्याशी करार केला आणि त्याला जाऊ दिले.

एक संदेष्टा राजाला जाब विचारतो

³⁵आमच्या पित्याच्या वचनानुसार संदेष्ट्यांच्या पुत्रांतील एकाने आपल्या सोबत्याला सांगितले, “कृपया मला मार.” पण त्या माणसाने त्याला मारण्यास नकार दिला.

³⁶तेव्हा संदेष्टा म्हणाला, “तू आमच्या पित्याची वाणी ऐकली नाहीस, म्हणून माझ्यापासून निघताच सिंह तुला ठार मारील.” आणि तो माणूस निघताच एका सिंहाने त्याला गाठून ठार केले.

³⁷संदेष्ट्याला दुसरा माणूस भेटला आणि तो म्हणाला, “कृपया मला मार.” तेव्हा त्या माणसाने त्याला मारून जखमी केले.

³⁸मग संदेष्टा आपल्या डोळ्यांवर पट्टी बांधून वेष पालटून वाटेवर राजाची वाट पाहत उभा राहिला. ³⁹राजा जवळून जात असता संदेष्ट्याने हाक मारून म्हटले, “आपला सेवक ऐन लढाईत घुसला होता, तेव्हा एक माणूस बाजूला वळून माझ्याकडे एका कैद्याला आणून म्हणाला, ‘या माणसावर पहारा कर. तो जर बेपत्ता झाला, तर त्याच्या जिवाबद्दल तुझा जीव, नाहीतर तुला पंच्याहत्तर पौंड रुपे द्यावे लागेल.’ ⁴⁰पण आपला सेवक इकडेतिकडे कामात गुंतला असता तो माणूस निसटून गेला.” इस्राएलाचा राजा त्याला म्हणाला, “तुझा निवाडा तसाच आहे; तूच तो स्वतः ठरवला आहेस.”

⁴¹तेव्हा संदेष्ट्याने झटकन आपल्या डोळ्यांवरची पट्टी काढली, आणि इस्राएलाच्या राजाने त्याला संदेष्ट्यांपैकी एक म्हणून ओळखले.

⁴²तो राजाला म्हणाला, “आमचा पिता असे म्हणतो: मी ज्याला नाशासाठी समर्पित केले होते त्या माणसाला तू सोडून दिलेस, म्हणून त्याच्या जिवाबद्दल तुझा जीव आणि त्याच्या लोकांबद्दल तुझे लोक जातील.”

⁴³इस्राएलाचा राजा खिन्न व रागावलेल्या मनाने घरी गेला आणि शोमरोनास परतला.