प्रेषितांची कृत्ये 16

16 ¹पौल पुढे दर्बे व लुस्त्र येथे गेला. तेथे तीमथ्य नावाचा एक शिष्य होता; तो विश्वास ठेवणाऱ्या एका यहूदी स्त्रीचा पुत्र होता, पण त्याचा पिता ग्रीक होता. ²लुस्त्र व इकुन्य येथील बंधुजनांमध्ये त्याच्याविषयी चांगले मत होते. ³पौलाची इच्छा होती की त्याने आपल्याबरोबर प्रवास करावा, म्हणून त्या ठिकाणच्या यहूद्यांमुळे त्याने त्याला घेऊन त्याची सुंता केली; कारण त्याचा पिता ग्रीक होता हे त्या सर्वांना ठाऊक होते. ⁴गावोगाव प्रवास करताना, यरुशलेममधील प्रेषितांनी व वडिलांनी केलेले निर्णय पाळण्यासाठी त्यांनी लोकांना सांगितले. ⁵अशा रीतीने मंडळ्या विश्वासात बळकट झाल्या आणि दिवसेंदिवस संख्येने वाढल्या.

पिता त्यांना मासेदोनियाला बोलावतो

⁶पवित्र आत्म्याने त्यांना आशियात वचन सांगण्यास मनाई केली होती, म्हणून त्यांनी फ्रुगिया व गलतीया प्रांतातून प्रवास केला. ⁷मुसिया येथे पोहोचल्यावर त्यांनी बिथुनियात जाण्याचा प्रयत्न केला, पण येशूच्या आत्म्याने त्यांना जाऊ दिले नाही. ⁸म्हणून मुसियावरून पुढे जाऊन ते त्रोवसला उतरले. ⁹रात्री पौलाला एक दृष्टान्त झाला: मासेदोनियाचा एक मनुष्य उभा राहून त्याला विनवीत होता, “इकडे मासेदोनियात येऊन आमची मदत कर.” ¹⁰त्याला हा दृष्टान्त झाल्यावर, आमचा पिता आम्हांला त्यांना सुवार्ता सांगण्यास बोलावीत आहे असा निष्कर्ष काढून, आम्ही लगेच मासेदोनियास जाण्याचा प्रयत्न केला.

फिलिप्पैमध्ये लुदिया आपले हृदय उघडते

¹¹म्हणून त्रोवसहून जहाजाने निघून आम्ही सरळ सामथ्राकेला गेलो, आणि दुसऱ्या दिवशी नियापुलिसला; ¹²तेथून फिलिप्पैला गेलो, जे मासेदोनियाच्या त्या भागातील एक प्रमुख शहर व रोमी वसाहत होते. आम्ही तेथे काही दिवस राहिलो.

¹³शब्बाथ दिवशी आम्ही वेशीबाहेर नदीकाठी गेलो, तेथे प्रार्थनेचे ठिकाण असावे असे समजून. तेथे जमलेल्या स्त्रियांबरोबर बसून आम्ही बोललो. ¹⁴थुवतीरा येथील, जांभळे कापड विकणारी व आमच्या पित्याची उपासना करणारी लुदिया नावाची एक स्त्री ऐकत होती. प्रभूने तिचे हृदय उघडले, यासाठी की पौलाच्या शब्दांकडे तिने लक्ष द्यावे. ¹⁵जेव्हा तिचा व तिच्या घराण्याचा बाप्तिस्मा झाला, तेव्हा तिने आम्हांला आग्रह केला: “मी प्रभूशी विश्वासू आहे असे तुम्हांला वाटत असेल, तर माझ्या घरी येऊन राहा.” आणि तिने आम्हांला भाग पाडले.

सुवार्तेसाठी तुरुंगात

¹⁶आम्ही प्रार्थनेच्या ठिकाणी जात असताना, भविष्य सांगणाऱ्या आत्म्याने पछाडलेली एक दासी आम्हांला भेटली; भविष्य सांगून ती आपल्या मालकांना पुष्कळ नफा मिळवून देत असे. ¹⁷ती पौलाच्या व आमच्या मागे लागून ओरडत असे, “हे माणसे परात्पर देवाचे सेवक आहेत, ते तुम्हांला तारणाचा मार्ग जाहीर करीत आहेत.” ¹⁸पुष्कळ दिवस ती असेच करीत राहिली. शेवटी पौल फार त्रासला आणि वळून त्या आत्म्याला म्हणाला, “येशू ख्रिस्ताच्या नावाने मी तुला आज्ञा करतो, हिच्यातून बाहेर नीघ.” तो त्याच क्षणी बाहेर निघाला.

¹⁹आपल्या नफ्याची आशा नाहीशी झाली हे तिच्या मालकांनी पाहिले, तेव्हा त्यांनी पौल व सीला यांना धरून बाजारात अधिकाऱ्यांपुढे ओढून नेले. ²⁰त्यांना न्यायाधीशांपुढे आणून ते म्हणाले, “हे माणसे यहूदी आहेत आणि आमच्या शहरात खळबळ माजवीत आहेत. ²¹आम्ही रोमी असल्याने ज्या रूढी स्वीकारणे किंवा पाळणे आम्हांला कायद्याने योग्य नाही, त्यांचा हे प्रचार करतात.”

²²जमाव त्यांच्यावर एकत्र चालून आला, आणि न्यायाधीशांनी पौल व सीला यांची वस्त्रे फाडून त्यांना छड्यांनी मारण्याचा हुकूम दिला. ²³त्यांना खूप मारल्यावर, त्यांनी त्यांना तुरुंगात टाकले आणि तुरुंगाधिकाऱ्याला त्यांची कडक पहारा ठेवण्याचा हुकूम दिला. ²⁴असा हुकूम मिळाल्यावर त्याने त्यांना आतल्या कोठडीत कोंडले आणि त्यांचे पाय खोड्यात घट्ट अडकवले.

²⁵मध्यरात्रीच्या सुमारास पौल व सीला प्रार्थना करीत आणि आमच्या पित्याची स्तुतिगीते गात होते, आणि बंदिवान त्यांचे ऐकत होते. ²⁶एकाएकी असा मोठा भूकंप झाला की तुरुंगाचे पाये हादरले; तत्क्षणी सर्व दरवाजे उघडले आणि प्रत्येकाच्या साखळ्या सैल झाल्या. ²⁷तुरुंगाधिकारी जागा झाला आणि तुरुंगाचे दरवाजे उघडलेले पाहून, बंदिवान पळून गेले असे समजून, त्याने आत्महत्या करण्याच्या हेतूने आपली तलवार उपसली. ²⁸पण पौल मोठ्याने ओरडला, “स्वतःला काही इजा करून घेऊ नकोस, कारण आम्ही सर्वजण येथेच आहोत!”

²⁹तेव्हा तुरुंगाधिकाऱ्याने दिवे मागवले, आत धावत जाऊन थरथर कापत पौल व सीला यांच्यापुढे पडला. ³⁰मग त्याने त्यांना बाहेर आणून म्हटले, “महाराज, तारण होण्यासाठी मी काय केले पाहिजे?”

³¹ते म्हणाले, “प्रभू येशूवर विश्वास ठेव, म्हणजे तुझे व तुझ्या घराण्याचे तारण होईल.” ³²मग त्यांनी त्याला व त्याच्या घरातील सर्वांना प्रभूचे वचन सांगितले. ³³रात्रीच्या त्याच घटकेला त्याने त्यांना घेऊन त्यांच्या जखमा धुतल्या; आणि लगेच त्याचा व त्याच्या सर्व घराण्याचा बाप्तिस्मा झाला. ³⁴त्याने त्यांना आपल्या घरात वर नेले, त्यांच्यापुढे भोजन ठेवले, आणि आमच्या पित्यावर विश्वास ठेवल्यामुळे तो आपल्या सर्व घराण्यासह अत्यानंदित झाला.

³⁵पण सकाळ झाल्यावर न्यायाधीशांनी शिपायांना पाठवून सांगितले, “त्या माणसांना सोडून द्या.”

³⁶तुरुंगाधिकाऱ्याने पौलाला सांगितले, “तुम्हांला सोडून देण्याचा हुकूम न्यायाधीशांनी पाठवला आहे. तर आता बाहेर येऊन शांतीने जा.”

³⁷पण पौल त्यांना म्हणाला, “आम्ही रोमी नागरिक असूनही, त्यांनी विनाचौकशी आम्हांला उघडपणे मारले आणि तुरुंगात टाकले. आणि आता ते आम्हांला गुपचूप पाठवून देऊ पाहतात काय? असे नाही! त्यांनीच स्वतः येऊन आम्हांला बाहेर काढावे.”

³⁸शिपायांनी हे शब्द न्यायाधीशांना कळवले, आणि ते रोमी नागरिक आहेत हे ऐकून न्यायाधीश घाबरले. ³⁹मग ते आले, त्यांनी क्षमा मागितली, त्यांना बाहेर आणले आणि शहर सोडून जाण्याची त्यांना विनंती केली. ⁴⁰म्हणून ते तुरुंगातून निघून लुदियेच्या घरी गेले. तेथे त्यांनी बंधुजनांना भेटून त्यांना उत्तेजन दिले आणि मग निघाले.