उपदेशक 4

4 ¹मी पुन्हा पाहिले आणि सूर्याखाली होणारा सगळा जुलूम पाहिला: जुलूम सोसणारे अश्रू ढाळत होते, आणि त्यांचे सांत्वन करणारा कोणी नव्हता; त्यांच्यावर जुलूम करणाऱ्यांच्या हाती सत्ता होती, तरीही सांत्वन देणारा कोणी नव्हता. ²म्हणून जे आधीच मरण पावले आहेत त्या मेलेल्यांना, अजून जिवंत असलेल्यांपेक्षा अधिक सुखी असे मी म्हणालो. ³पण या दोघांहूनही जो अजून जन्मलाच नाही, ज्याने सूर्याखाली होणारे वाईट कृत्य पाहिलेच नाही, तो अधिक बरा. ⁴मी पाहिले की सगळे कष्ट व कौशल्य एका शेजाऱ्याच्या दुसऱ्याविषयीच्या मत्सरातून निर्माण होते. हेदेखील क्षणभंगुर, वाऱ्यामागे धावण्यासारखे आहे. ⁵मूर्ख आपले हात जोडून बसतो आणि स्वतःचा नाश करून घेतो. ⁶कष्ट व वाऱ्यामागे धावणे यांसह भरलेल्या दोन मुठींपेक्षा शांतीसह भरलेली एक मूठ बरी.

⁷मी पुन्हा सूर्याखाली एक क्षणभंगुर गोष्ट पाहिली:

⁸एक माणूस एकटा, त्याला सोबती नाही, मुलगा नाही किंवा भाऊ नाही; त्याच्या कष्टांना अंत नाही, तरी त्याचे डोळे संपत्तीने कधीच तृप्त होत नाहीत. तो विचारतो, “मी कोणासाठी कष्ट करतो, आणि स्वतःला सुखापासून वंचित ठेवतो?” हेदेखील एक श्वास आहे—एक वाईट कामधंदा.

⁹एकापेक्षा दोघे बरे, कारण त्यांच्या कष्टांचे त्यांना चांगले फळ मिळते: ¹⁰एक पडला तर दुसरा त्याला उठवतो. पण जो एकटा पडतो आणि ज्याला उठवायला कोणी नाही, त्याची दया येते. ¹¹तसेच, दोघे एकत्र निजले तर त्यांना ऊब मिळते. पण एकटा माणूस स्वतःला ऊब कशी देईल? ¹²एकट्यावर मात करता येते, पण दोघे प्रतिकार करू शकतात. तीन पदरांची दोरी लवकर तुटत नाही.

ज्ञानी तरुण आणि मूर्ख राजा

¹³जो आता इशारा घ्यायलाही जाणत नाही अशा वृद्ध, मूर्ख राजापेक्षा गरीब पण ज्ञानी तरुण बरा. ¹⁴तो तरुण तुरुंगातून निघून राज्य करायला आला असेल, किंवा त्याच राज्यात गरीब म्हणून जन्मला असेल. ¹⁵सूर्याखाली फिरणारे सगळे जिवंत लोक त्या तरुणामागे, म्हणजे राजाच्या वारसामागे जाताना मी पाहिले. ¹⁶त्याच्या आधी आलेले सगळे लोक अगणित होते. तरी जे नंतर आले ते त्याच्यावर संतुष्ट नव्हते. हेदेखील क्षणभंगुर, वाऱ्यामागे धावण्यासारखे आहे.