उपदेशक 5

5 ¹देवाच्या मंदिरात प्रवेश करताना आपल्या पावलांची जपणूक कर. ऐकण्यासाठी जवळ ये, मूर्खांचा यज्ञ अर्पण करण्यासाठी नव्हे—ते दुष्कर्म करत आहेत हे त्यांना कळतही नाही. ²आपल्या मुखाला घाई करू देऊ नकोस, आणि देवासमोर बोलण्यास आपले हृदय उतावळे होऊ देऊ नकोस—देव स्वर्गात आहे, तू पृथ्वीवर आहेस, म्हणून आपले शब्द थोडेच ठेव. ³कारण अति कामातून स्वप्न येते, आणि अति शब्दांतून मूर्खाची वाणी. ⁴जेव्हा तू देवाला नवस बोलतोस, तेव्हा तो फेडण्यास विलंब करू नकोस—मूर्खांमध्ये त्याला आनंद नाही. जे तू बोलतोस ते फेड. ⁵नवस बोलून तो पूर्ण न करण्यापेक्षा नवसच न बोलणे बरे. ⁶आपल्या मुखाकडून आपल्याला पाप करवू नकोस, आणि दूताला 'ती चूक होती' असे सांगू नकोस. देवाने तुझ्या वाणीवर का रागवावे आणि तुझ्या हातच्या कामाचा नाश का करावा? ^a a v6 दूत म्हणजे देवाच्या वतीने नवस स्वीकारणारा व नोंदणारा मंदिराचा अधिकारी किंवा याजक होय. ⁷कारण पुष्कळ स्वप्नांत व पुष्कळ शब्दांत क्षणभंगुर वाफ आहे. म्हणून देवाचे भय बाळग.

जुलूम आणि भूमीचा लाभ

⁸एखाद्या प्रांतात गरिबांवर जुलूम होताना आणि न्याय व नीतिमत्ता पायदळी तुडवली जाताना तू पाहशील, तर आश्चर्य करू नकोस—एका अधिकाऱ्यावर त्याहून वरचा नजर ठेवतो, आणि त्यांच्याहून वरचे त्यांच्यावर उभे असतात. ⁹तरीही भूमीचा लाभ सर्वांसाठी आहे; राजाचीही सेवा शेतच करते.

¹⁰जो पैशावर प्रीती करतो त्याला तो कधीच पुरत नाही; जो संपत्तीवर प्रीती करतो त्याला उत्पन्न कधीच पुरत नाही. हेही क्षणभंगुर आहे. ¹¹जशी संपत्ती वाढते, तसे तिला खाणारेही वाढतात—ती डोळ्यांनी पाहण्यावाचून तिच्या धन्याला काय लाभ?

¹²कामकऱ्याची झोप गोड असते, मग तो थोडे खावो वा पुष्कळ; परंतु धनवानाची विपुलता त्याला झोपू देत नाही.

¹³सूर्याखाली मी एक किळसवाणे दुष्कर्म पाहिले आहे: धन्याने आपल्या हानीसाठी राखून ठेवलेली संपत्ती. ¹⁴ती संपत्ती वाईट उद्योगात नष्ट झाली, आणि त्याला मुलगा झाला तेव्हा त्याला मागे ठेवायला काहीच उरले नाही. ¹⁵जसा तो आपल्या आईच्या उदरातून आला, तसाच नग्न परत जातो; आल्यासारखाच जातो, आपल्या श्रमातून काहीही हाती घेऊन नेत नाही. ¹⁶हेही एक कडू दुष्कर्म आहे: जसा तो आला, तसाच तो जातो. वाऱ्यासाठी कष्ट करण्यातून त्याला काय लाभ? ¹⁷आपले सर्व दिवस तो अंधारात, पुष्कळ खेद, आजार व क्रोधात खातो.

¹⁸हे मी पाहिले आहे: देव देत असलेल्या आयुष्याच्या थोड्या दिवसांत सूर्याखाली जे श्रम माणूस करतो त्या सर्वांत खाणे, पिणे व चांगले पाहणे हे बरे व शोभणारे आहे—कारण तोच त्याचा वाटा आहे. ¹⁹शिवाय, जेव्हा देव एखाद्याला संपत्ती, मालमत्ता व त्यांचा उपभोग घेण्याचे सामर्थ्य देतो, आपला वाटा स्वीकारण्याचे व आपल्या श्रमात आनंद मानण्याचे देतो—ते देवाचे दान होय. ²⁰आपल्या आयुष्याचे दिवस तो क्वचितच आठवतो, कारण देव त्याला त्याच्या हृदयाच्या आनंदात गुंतवून ठेवतो.