कधीही समाधान नाही
एखाद्या माणसाकडे संपत्ती, मान आणि शंभर मुले असूनही त्याला त्यातल्या कशाचाही आनंद घेऊ दिला जात नाही; गुरू म्हणतो की मृत जन्मलेल्या बाळाला त्याच्यापेक्षा अधिक विसावा आहे. भूक कधीच भागत नाही, शहाणपणाने काही फायदा विकत घेता येत नाही, आणि पुढे काय होते हे कोणालाही ठाऊक नाही.
6 1सूर्याखाली मी एक अरिष्ट पाहिले आहे, आणि ते मानवजातीवर भारी ओझ्यासारखे आहे: 2एखाद्या माणसाला देव धन, संपत्ती व मान देतो, त्याच्या जिवाला जे हवे त्यातले काहीही कमी पडत नाही—तरी देव त्याला त्यातून उपभोग घेऊ देत नाही; त्याऐवजी एखादा परका तो उपभोगतो. हे क्षणभंगुर आहे, एक दुःखदायक व्याधी आहे.
3एखाद्या माणसाला शंभर मुले झाली आणि तो पुष्कळ वर्षे जगला—त्याचे आयुष्य कितीही मोठे असो—तरी त्याचा जीव उत्तम गोष्टींनी तृप्त होत नाही, आणि त्याला पुरणे देखील मिळत नाही, तर मी म्हणतो, मृतावस्थेत जन्मलेले बालक त्याच्यापेक्षा बरे. 4ते वाफेप्रमाणे येते आणि अंधारात निघून जाते; अंधार त्याचे नाव झाकून टाकतो. 5जरी त्याने कधी सूर्य पाहिला नाही किंवा काहीच जाणले नाही, तरी त्या माणसापेक्षा त्याला अधिक विसावा आहे. 6जरी तो हजार वर्षे दुप्पट जगला आणि तरीही त्याने कधी उत्तम गोष्टींचा उपभोग घेतला नाही—तरी सर्वजण एकाच ठिकाणी जात नाहीत काय? 7माणसाचे सर्व श्रम त्याच्या मुखासाठी असतात, तरी त्याची भूक कधीच शमत नाही. 8शहाण्याला मूर्खापेक्षा कोणता लाभ आहे? इतरांसमोर कसे वागावे हे जाणून गरिबाला काय मिळते? 9इच्छांच्या भटकंतीपेक्षा डोळ्यांना जे दिसते ते बरे. हेही क्षणभंगुर आहे, वाऱ्याच्या पाठलागासारखे. 10जे काही अस्तित्वात आहे त्याला पूर्वीच नाव देण्यात आले आहे, आणि माणूस काय आहे हे ज्ञात आहे; आणि आपल्यापेक्षा बलवान असणाऱ्याशी तो वाद घालू शकत नाही.
11जितके अधिक शब्द, तितके सर्व अधिक क्षणभंगुर होते, आणि त्याने कोणाला काय लाभ होतो? 12कारण माणसाच्या क्षणभंगुर आयुष्याच्या थोड्या दिवसांत, जे सावलीसारखे निघून जाते, त्याच्यासाठी काय चांगले आहे हे कोणाला ठाऊक? कारण त्याच्यानंतर सूर्याखाली काय घडेल हे त्याला कोण सांगू शकेल?
