उत्पत्ति 44

44 ¹मग त्याने आपल्या घरकारभाऱ्याला सांगितले, “या माणसांची पोती त्यांना नेता येईल तितक्या धान्याने भर, आणि प्रत्येकाचे रुपे त्याच्या पोत्याच्या तोंडाशी ठेव. ²आणि माझा चषक, तो रुप्याचा चषक, सर्वांत धाकट्याच्या पोत्याच्या तोंडाशी त्याच्या धान्याच्या पैशांसह ठेव.” योसेफाने सांगितल्याप्रमाणे त्याने केले. ³सकाळ उजाडताच त्या माणसांना त्यांच्या गाढवांसह पाठवून देण्यात आले. ⁴ते नगरातून निघाले होते, अजून फार दूर गेले नव्हते, तेव्हा योसेफ आपल्या कारभाऱ्याला म्हणाला, “त्या माणसांच्या पाठीमागे जा. ते गाठल्यावर त्यांना विचार, ‘तुम्ही बऱ्याची फेड वाइटाने का केली? ⁵माझा धनी ज्यातून पितो आणि जो शकुन पाहण्यासाठी वापरतो तोच हा चषक नाही का? तुम्ही जे केले ते वाईट आहे.’” ⁶त्याने त्यांना गाठले तेव्हा त्याने हेच शब्द त्यांना सांगितले.

⁷ते म्हणाले, “माझा धनी असे का बोलतो? असे काही करणे आपल्या दासांच्या हातून कधीच घडणार नाही. ⁸पाहा, आमच्या पोत्यांच्या तोंडाशी आम्हांला जे रुपे सापडले होते ते आम्ही कनान देशातून तुमच्याकडे परत आणले. मग आम्ही तुमच्या धन्याच्या घरातून रुपे किंवा सोने कसे चोरू? ⁹तुमच्या दासांपैकी ज्याच्याजवळ तो सापडेल तो मरेल, आणि आम्हीही माझ्या धन्याचे गुलाम होऊ.”

¹⁰तो म्हणाला, “ठीक आहे—तुम्ही म्हणता तसेच होवो. ज्याच्याजवळ तो सापडेल तो माझा गुलाम होईल; बाकीचे तुम्ही निर्दोष.”

¹¹मग प्रत्येकाने घाईघाईने आपले पोते जमिनीवर उतरवले, आणि प्रत्येकाने आपले पोते उघडले. ¹²त्याने सर्वांत मोठ्यापासून सुरुवात करून धाकट्यापर्यंत शोध घेतला—आणि तो चषक बन्यामिनाच्या पोत्यात सापडला. ¹³तेव्हा त्यांनी आपली वस्त्रे फाडली, आणि प्रत्येकाने आपले गाढव लादले, आणि ते नगरात परत आले.

¹⁴यहूदा व त्याचे भाऊ योसेफाच्या घरी आले, तेव्हा तो अजून तेथेच होता, आणि ते त्याच्यापुढे भूमीवर पडले. ¹⁵योसेफ त्यांना म्हणाला, “तुम्ही हे काय केले? माझ्यासारखा माणूस खात्रीने शकुन पाहतो हे तुम्हांला माहीत नाही का?”

¹⁶यहूदा म्हणाला, “आम्ही माझ्या धन्याला काय सांगावे? काय बोलावे? आम्ही आपले निर्दोषत्व कसे सिद्ध करावे? आमच्या पित्याने आपल्या दासांचा अपराध शोधून काढला आहे. पाहा—आम्ही माझ्या धन्याचे गुलाम आहोत, आम्हीही आणि ज्याच्या हातात चषक सापडला तोही.” ^a a v16 यहूदाला हे जाणवते की आमच्या पित्याचा हात योसेफाला विकल्याचा फार पूर्वीचा दडलेला अपराध उघड करीत आहे — त्या भावांना पश्चात्तापाकडे ओढून नेत आहे.

¹⁷पण तो म्हणाला, “असे करणे मला कधीच शक्य नाही. ज्याच्या हातात चषक सापडला तोच केवळ माझा गुलाम होईल. बाकीचे तुम्ही आपल्या वडिलांकडे शांतीने परत जा.”

¹⁸तेव्हा यहूदा पुढे येऊन म्हणाला, “कृपा करून, माझ्या धन्या, आपल्या दासाला माझ्या धन्याच्या कानी एक शब्द बोलू द्या. आपल्या दासावर रागावू नका, कारण आपण तर स्वतः फारोसारखेच आहात.

¹⁹माझ्या धन्याने आपल्या दासांना विचारले होते, ‘तुम्हांला वडील किंवा भाऊ आहे का?’ ²⁰आम्ही माझ्या धन्याला सांगितले, ‘आम्हांला एक वृद्ध वडील आहेत, आणि त्यांच्या म्हातारपणी झालेला एक लहान मुलगा आहे. त्याचा भाऊ मेला आहे; तो त्याच्या आईच्या मुलांपैकी एकटाच उरला आहे, आणि त्याचे वडील त्याच्यावर प्रेम करतात.’ ²¹तेव्हा आपण आपल्या दासांना सांगितले, ‘त्याला माझ्याकडे खाली आणा, म्हणजे मला त्याला स्वतः पाहता येईल.’ ²²आम्ही माझ्या धन्याला सांगितले, ‘तो मुलगा आपल्या वडिलांना सोडू शकत नाही, कारण त्याने त्यांना सोडले तर त्याचे वडील मरतील.’ ²³आपण आपल्या दासांना सांगितले, ‘तुमचा धाकटा भाऊ तुमच्याबरोबर खाली आला नाही, तर तुम्ही माझे तोंड पुन्हा पाहणार नाही.’ ²⁴मग आम्ही आपल्या दासाकडे, म्हणजे माझ्या वडिलांकडे परत गेलो, तेव्हा आपण जे सांगितले होते ते आम्ही त्यांना सांगितले. ²⁵आणि आमचे वडील म्हणाले, ‘पुन्हा जाऊन आमच्यासाठी थोडे धान्य विकत आणा,’ ²⁶तेव्हा आम्ही म्हणालो, ‘आम्ही खाली जाऊ शकत नाही. आमचा धाकटा भाऊ आमच्याबरोबर आला तरच आम्ही जाऊ. कारण आमचा धाकटा भाऊ आमच्याबरोबर असल्याखेरीज आम्हांला त्या माणसाचे तोंड पाहता येणार नाही.’ ²⁷तेव्हा आपला दास, माझे वडील आम्हांला म्हणाले, ‘तुम्हांला माहीत आहे की माझ्या पत्नीने मला दोन पुत्र दिले. ²⁸त्यांतील एक मला सोडून गेला, आणि मी म्हणालो, “खात्रीने तो फाडून टाकला गेला असावा”; तेव्हापासून मी त्याला पाहिले नाही. ²⁹आता याही मुलाला माझ्यापासून घेऊन गेलात आणि याच्यावर संकट आले, तर तुम्ही माझे हे पिकलेले केस दुःखाने कबरेत उतरवाल.’ ³⁰तर आता, मी आपला दास, माझ्या वडिलांकडे जाईन आणि तो मुलगा आमच्याबरोबर नसेल, तेव्हा—त्यांचा जीव तर त्या मुलाच्या जिवाशी जडलेला आहे— ³¹तो मुलगा नाही हे पाहताच ते मरतील, आणि तुमचे दास आपल्या वडिलांचे, म्हणजे आपल्या दासाचे पिकलेले केस शोकाने कबरेत उतरवतील. ³²कारण आपल्या दासाने त्या मुलासाठी माझ्या वडिलांना जामीन राहून सांगितले होते, ‘मी त्याला तुमच्याकडे परत आणले नाही, तर आयुष्यभर मी माझ्या वडिलांपुढे या अपराधाचा भार वाहीन.’ ³³तर आता, कृपा करून त्या मुलाऐवजी आपल्या दासाला माझ्या धन्याचा गुलाम म्हणून राहू द्या, आणि त्या मुलाला त्याच्या भावांबरोबर परत जाऊ द्या. ^b b v33 यहूदा बन्यामिनाच्या जागी स्वतःचा जीव अर्पण करतो — इस्राएलाच्या एका पुत्राने केलेली ही पहिली शास्त्रवचनीय स्थानापन्नता. यहूदाच्या वंशातील सिंह असलेला येशू, वधस्तंभावर आमची जागा घेऊन या नमुन्याची परिपूर्ती करतो. ³⁴तो मुलगा माझ्याबरोबर नसताना मी माझ्या वडिलांकडे कसा परत जाऊ? माझ्या वडिलांवर येणारे संकट पाहणे मला सहन होणार नाही.”