योहान 6

अध्याय 6.

6 ¹यानंतर येशू गालील समुद्र, ज्याला तिबिर्याचा समुद्रही म्हणतात, पलीकडे गेला. ²मोठा लोकसमुदाय त्याच्यामागे गेला, कारण त्याने आजाऱ्यांवर केलेली चिन्हे त्यांनी पाहिली होती. ³येशू डोंगरावर चढून गेला आणि तेथे आपल्या शिष्यांसह बसला. ⁴आता यहुद्यांचा सण, वल्हांडण, जवळ आला होता.

⁵वर पाहून येशूने मोठा लोकसमुदाय आपल्याकडे येताना पाहिला, तेव्हा त्याने फिलिप्पाला विचारले, “या लोकांनी खावी म्हणून आपण भाकर कोठून विकत घ्यावी?”

⁶त्याने हे फिलिप्पाची परीक्षा घेण्यासाठी म्हटले, कारण आपण काय करणार आहोत हे त्याला स्वतःला आधीच ठाऊक होते.

⁷फिलिप्पाने त्याला उत्तर दिले, “या प्रत्येकाला थोडे थोडे मिळावे म्हणून दोनशे दिवसांच्या मजुरीएवढी भाकरही पुरणार नाही.” ^a a v7 एक दीनार म्हणजे साधारण एका दिवसाची मजुरी; दोनशे दीनार म्हणजे जवळजवळ आठ महिन्यांचा पगार.

⁸त्याच्या शिष्यांपैकी एक, शिमोन पेत्राचा भाऊ अंद्रिया, त्याला म्हणाला, ⁹“येथे एका मुलाजवळ जवाच्या पाच भाकरी आणि दोन मासे आहेत—पण एवढ्या लोकांसाठी त्याचा काय उपयोग?”

¹⁰येशू म्हणाला, “लोकांना बसवा.” तेथे पुष्कळ गवत होते, म्हणून सुमारे पाच हजार पुरुष बसले.

¹¹मग येशूने भाकरी घेतल्या, आभार मानले आणि बसलेल्यांना वाटून दिल्या; तसेच मासेही, त्यांना पाहिजे तितके.

¹²ते तृप्त झाल्यावर त्याने आपल्या शिष्यांना सांगितले, “उरलेले तुकडे गोळा करा, म्हणजे काहीही वाया जाणार नाही.”

¹³मग लोकांनी खाल्ल्यानंतर जवाच्या त्या पाच भाकरींचे उरलेले तुकडे त्यांनी गोळा केले आणि बारा टोपल्या भरल्या. ¹⁴मग त्याने केलेले चिन्ह पाहून लोक म्हणाले, “जगात येणारा तो संदेष्टा खरोखर हाच आहे!” ¹⁵आपल्याला राजा करण्यासाठी ते येऊन आपल्याला धरणार आहेत हे ओळखून येशू पुन्हा एकटाच डोंगरावर निघून गेला.

वादळात

¹⁶संध्याकाळ झाल्यावर त्याचे शिष्य समुद्राकडे उतरले, ¹⁷आणि नावेत बसून समुद्रापलीकडे कफर्णहूमाकडे निघाले. आधीच अंधार पडला होता आणि येशू अजून त्यांच्याकडे आला नव्हता. ¹⁸जोराचा वारा वाहत होता आणि समुद्र खवळू लागला. ¹⁹तीन-चार मैल वल्हवल्यावर त्यांनी येशूला पाण्यावर चालत नावेजवळ येताना पाहिले, आणि ते घाबरले.

²⁰पण तो त्यांना म्हणाला, “मी आहे; भिऊ नका.”

²¹मग त्यांनी त्याला आनंदाने नावेत घेतले, आणि लगेच नाव ते जिकडे जात होते त्या किनाऱ्याला पोहोचली.

²²दुसऱ्या दिवशी, पलीकडच्या किनाऱ्यावर राहिलेल्या लोकसमुदायाने पाहिले की तेथे फक्त एकच नाव होती, आणि येशू आपल्या शिष्यांसह त्या नावेत चढला नव्हता, तर त्याचे शिष्य एकटेच निघून गेले होते. ²³प्रभूने आभार मानल्यावर जेथे त्यांनी भाकर खाल्ली होती, त्या ठिकाणाजवळ तिबिर्याहून दुसऱ्या नावा आल्या. ²⁴मग येशू आणि त्याचे शिष्य तेथे नाहीत हे लोकसमुदायाने पाहिले, तेव्हा ते नावांत बसून येशूला शोधायला कफर्णहूमाला गेले. ²⁵त्याला समुद्रापलीकडे शोधून काढल्यावर त्यांनी विचारले, “रब्बी, तुम्ही येथे केव्हा आलात?”

²⁶येशूने त्यांना उत्तर दिले, “मी तुम्हांला खरे खरे सांगतो: तुम्ही चिन्हे पाहिली म्हणून नव्हे, तर भाकरी खाऊन तृप्त झालात म्हणून मला शोधता. ²⁷जे अन्न नाश पावते त्यासाठी श्रम करू नका, तर जे अन्न सार्वकालिक जीवनासाठी टिकते त्यासाठी करा, जे मनुष्याचा पुत्र तुम्हांला देईल. कारण त्याच्यावर आमच्या पित्याने आपला शिक्का मारला आहे.”

²⁸मग त्यांनी त्याला म्हटले, “आमच्या पित्याची कामे करण्यासाठी आम्ही काय करावे?”

²⁹येशूने त्यांना उत्तर दिले, “आमच्या पित्याचे काम हेच आहे: त्याने ज्याला पाठवले त्याच्यावर तुम्ही विश्वास ठेवावा.”

³⁰मग त्यांनी त्याला विचारले, “तुम्ही कोणते चिन्ह द्याल, म्हणजे आम्ही ते पाहून तुमच्यावर विश्वास ठेवू? तुम्ही कोणते काम कराल? ³¹आमच्या पूर्वजांनी रानात मान्ना खाल्ला, असे लिहिले आहे: ‘त्याने त्यांना खाण्यासाठी स्वर्गातून भाकर दिली.’”

³²येशूने त्यांना सांगितले, “मी तुम्हांला खरे खरे सांगतो: मोशेने तुम्हांला स्वर्गातून भाकर दिली नाही—माझा पिता तुम्हांला स्वर्गातून खरी भाकर देतो. ³³कारण आमच्या पित्याची भाकर तीच आहे जी स्वर्गातून खाली येते आणि जगाला जीवन देते.”

³⁴मग त्यांनी त्याला म्हटले, “प्रभू, आम्हांला ही भाकर नेहमी द्या.”

³⁵येशूने त्यांना सांगितले, “मीच जीवनाची भाकर आहे. जो माझ्याकडे येतो त्याला कधीही भूक लागणार नाही; आणि जो माझ्यावर विश्वास ठेवतो त्याला कधीही तहान लागणार नाही. ³⁶पण मी तुम्हांला सांगितल्याप्रमाणे, तुम्ही मला पाहिलेत तरी विश्वास ठेवत नाही. ³⁷पिता जे सर्व मला देतो ते माझ्याकडे येईल, आणि जो माझ्याकडे येतो त्याला मी कधीही घालवून देणार नाही. ³⁸कारण मी माझ्या स्वतःच्या इच्छेप्रमाणे नव्हे, तर ज्याने मला पाठवले त्याच्या इच्छेप्रमाणे करण्यासाठी स्वर्गातून खाली आलो. ³⁹ज्याने मला पाठवले त्याची इच्छा हीच आहे: त्याने मला दिलेल्यांपैकी एकालाही मी हरवू नये, तर शेवटल्या दिवशी त्यांना उठवावे. ⁴⁰कारण माझ्या पित्याची इच्छा हीच आहे: जो कोणी पुत्राकडे पाहतो आणि त्याच्यावर विश्वास ठेवतो त्याला सार्वकालिक जीवन मिळावे, आणि शेवटल्या दिवशी मी त्याला उठवीन.”

⁴¹मग यहुदी त्याच्याविषयी कुरकुर करू लागले, कारण तो म्हणाला, “स्वर्गातून खाली आलेली भाकर मीच आहे.”

⁴²ते म्हणाले, “हा योसेफाचा मुलगा येशू नव्हे का, ज्याचे आईवडील आम्ही ओळखतो? मग आता ‘मी स्वर्गातून खाली आलो’ असे तो कसे म्हणतो?”

⁴³येशूने त्यांना उत्तर दिले, “आपसात कुरकुर करणे थांबवा.

⁴⁴ज्या पित्याने मला पाठवले तो जोवर एखाद्याला ओढून घेत नाही तोवर कोणीही माझ्याकडे येऊ शकत नाही, आणि शेवटल्या दिवशी मी त्याला उठवीन. ^b b v44 येशूकडे येणे ही आमच्या पित्याची पुढाकाराची गोष्ट आहे — तो आपल्या मुलांना पुत्राकडे ओढतो, सक्ती करणाऱ्या सामर्थ्याने नव्हे, तर पाठलाग करणाऱ्या प्रेमाने. ⁴⁵संदेष्ट्यांच्या ग्रंथांत असे लिहिले आहे: ‘आणि ते सर्व आमच्या पित्याकडून शिकवले जातील.’ ज्याने ज्याने पित्याकडून ऐकले आणि शिकले तो प्रत्येक जण माझ्याकडे येतो. ⁴⁶पित्याला कोणी पाहिले आहे असे नाही, पण जो पित्यापासून आला आहे त्यानेच त्याला पाहिले आहे. ⁴⁷मी तुम्हांला खरे खरे सांगतो, जो विश्वास ठेवतो त्याला सार्वकालिक जीवन आहे. ⁴⁸मीच जीवनाची भाकर आहे. ⁴⁹तुमच्या पूर्वजांनी रानात मान्ना खाल्ला, तरी ते मेले. ⁵⁰ही ती भाकर आहे जी स्वर्गातून खाली येते, म्हणजे कोणीही ती खावी आणि मरू नये. ⁵¹स्वर्गातून खाली आलेली जिवंत भाकर मीच आहे. जो ही भाकर खातो तो सर्वकाळ जगेल. जी भाकर मी देईन ती माझा देह आहे, जो जगाच्या जीवनासाठी आहे.”

⁵²मग यहुदी आपसात तीव्र वाद करू लागले, “हा मनुष्य आपला देह आम्हांला खायला कसा देऊ शकतो?”

⁵³येशूने त्यांना सांगितले, “मी तुम्हांला खरे खरे सांगतो, जोवर तुम्ही मनुष्याच्या पुत्राचा देह खात नाही आणि त्याचे रक्त पीत नाही, तोवर तुमच्या ठायी जीवन नाही. ⁵⁴जो माझा देह खातो आणि माझे रक्त पितो त्याला सार्वकालिक जीवन आहे, आणि शेवटल्या दिवशी मी त्याला उठवीन. ⁵⁵कारण माझा देह खरे अन्न आहे आणि माझे रक्त खरे पेय आहे. ⁵⁶जो माझा देह खातो आणि माझे रक्त पितो तो माझ्यामध्ये राहतो आणि मी त्याच्यामध्ये राहतो. ⁵⁷जिवंत पित्याने जसे मला पाठवले आणि मी पित्यामुळे जगतो, तसेच जो मला खातो तोही माझ्यामुळे जगेल. ⁵⁸ही ती भाकर आहे जी स्वर्गातून खाली आली. तुमच्या पूर्वजांनी खाल्लेल्या आणि तरीही मेलेल्या भाकरीसारखी ती नाही. जो ही भाकर खातो तो सर्वकाळ जगेल.”

⁵⁹कफर्णहूम येथील सभास्थानात शिकवत असताना त्याने या गोष्टी सांगितल्या. ⁶⁰हे ऐकून त्याच्या शिष्यांपैकी अनेक जण म्हणाले, “ही शिकवण कठीण आहे. हिचा स्वीकार कोण करू शकेल?”

जेव्हा अनेक जण मागे फिरतात

⁶¹आपले शिष्य याविषयी कुरकुर करत आहेत हे ओळखून येशू त्यांना म्हणाला, “यामुळे तुम्हांला ठेच लागते का?

⁶²मग मनुष्याचा पुत्र जेथे पूर्वी होता तेथे त्याला वर जाताना पाहिलेत तर काय? ⁶³आत्मा जीवन देतो; देहाचा काही उपयोग नाही. जी वचने मी तुम्हांला सांगितली ती आत्मा आणि जीवन आहेत. ⁶⁴पण तुमच्यापैकी काही जण विश्वास ठेवत नाहीत.” कारण कोण विश्वास ठेवत नाही आणि कोण त्याचा विश्वासघात करील हे येशूला प्रारंभापासूनच ठाऊक होते. ⁶⁵आणि तो म्हणाला, “म्हणूनच मी तुम्हांला सांगितले: पित्याने कृपा केल्याशिवाय कोणीही माझ्याकडे येऊ शकत नाही.”

⁶⁶यानंतर त्याच्या शिष्यांपैकी अनेक जण मागे फिरले आणि पुढे त्याच्याबरोबर चालले नाहीत.

⁶⁷मग येशूने त्या बारा जणांना विचारले, “तुम्हीही निघून जाऊ इच्छिता का?”

⁶⁸शिमोन पेत्राने त्याला उत्तर दिले, “प्रभू, आम्ही कोणाकडे जावे? सार्वकालिक जीवनाची वचने तुमच्याजवळ आहेत. ⁶⁹आणि आम्ही विश्वास ठेवला आहे व ओळखले आहे की तुम्ही आमच्या पित्याचे पवित्र पुरुष आहात.”

⁷⁰येशूने त्यांना उत्तर दिले, “मी तुम्हां बारा जणांना निवडले नाही का? तरी तुमच्यापैकी एक जण सैतान आहे.”

⁷¹तो शिमोन इस्कर्योताचा मुलगा यहूदा याविषयी बोलत होता, कारण त्या बारा जणांपैकी एक असूनही तोच त्याचा विश्वासघात करणार होता.