विलापगीत 2

2 ¹सार्वभौम पित्याने आपल्या क्रोधात सीयोनकन्येला ढगात कसे झाकून टाकले आहे! त्याने इस्राएलाचे वैभव स्वर्गातून पृथ्वीवर फेकून दिले आहे; आपल्या क्रोधाच्या दिवशी त्याने आपल्या पादासनाची आठवण ठेवली नाही. ^a a v1 त्याचे पादासन: यरुशलेमेचे मंदिर, जेथे देवाच्या उपस्थितीचा पृथ्वीवरील निवास होता ती जागा. ²सार्वभौम पित्याने दयेवाचून याकोबाची सर्व वस्तिस्थाने गिळून टाकली आहेत; आपल्या रागात त्याने यहूदाकन्येचे किल्ले पाडून टाकले आहेत. तिचे राज्य व तिचे अधिकारी त्याने अपमानाने भूमीवर लोटले आहेत. ³उग्र क्रोधात त्याने इस्राएलाचे सर्व बळ हिरावून घेतले आहे; त्याने आपला उजवा हात मागे घेतला आहे व त्यांना शत्रूपुढे उघडे टाकले आहे. सभोवार भस्म करणाऱ्या अग्नीच्या ज्वालेप्रमाणे तो याकोबात जळला आहे. ⁴शत्रूप्रमाणे त्याने आपले धनुष्य वाकवले आहे, वैऱ्याप्रमाणे त्याचा उजवा हात सज्ज झाला आहे; आणि जे पाहण्यास मनोहर होते त्या सर्वांना त्याने वधले आहे. सीयोनकन्येच्या तंबूत त्याने आपला संताप अग्नीप्रमाणे ओतला आहे. ⁵सार्वभौम पिता शत्रूसारखा झाला आहे; त्याने इस्राएलाला गिळून टाकले आहे. त्याने तिचे सर्व राजवाडे गिळून टाकले आहेत व तिचे किल्ले उजाड केले आहेत, आणि त्याने यहूदाकन्येवर शोक व विलाप यांचा ढीग रचला आहे. ⁶बागेप्रमाणे त्याने आपला मंडप उखडून टाकला आहे, त्याने आपले नेमलेले स्थान उजाड केले आहे. आमच्या पित्याने सीयोनेला नेमलेले सण व शब्बाथ विसरायला लावले आहे, आणि आपल्या उग्र क्रोधात त्याने राजा व याजक यांना धिक्कारले आहे. ⁷सार्वभौम पित्याने आपली वेदी नाकारली आहे, आपले पवित्रस्थान त्यागले आहे; तिच्या राजवाड्यांच्या भिंती त्याने शत्रूच्या हाती दिल्या आहेत. सणाच्या दिवसाप्रमाणे त्यांनी आमच्या पित्याच्या घरात जयघोष केला. ⁸आमच्या पित्याने सीयोनकन्येची भिंत उजाड करण्याचे ठरवले. त्याने मापणसूत ताणले; नाश करण्यापासून त्याने आपला हात आवरला नाही. त्याने बुरूज व तटबंदी यांना विलाप करायला लावले; ती एकत्र उद्ध्वस्त झाली. ⁹तिच्या वेशी भूमीत रुतून गेल्या आहेत; त्याने तिचे अडसर मोडून उद्ध्वस्त केले आहेत. तिचा राजा व तिचे सरदार राष्ट्रांमध्ये आहेत; नियमशास्त्र उरले नाही, आणि तिच्या संदेष्ट्यांना आमच्या पित्याकडून दृष्टान्त मिळत नाही. ¹⁰सीयोनकन्येचे वडीलजन भूमीवर मुकाट्याने बसले आहेत; त्यांनी आपल्या डोक्यांवर धूळ उधळली आहे व शोकवस्त्रे परिधान केली आहेत. यरुशलेमेच्या तरुणींनी आपली मस्तके भूमीपर्यंत लववली आहेत. ¹¹रडून रडून माझे डोळे थकून गेले आहेत; माझे पोट ढवळून निघत आहे; माझ्या लोकांच्या कन्येच्या नाशामुळे माझे काळीज भूमीवर ओतले गेले आहे, कारण नगराच्या रस्त्यांत मुले व तान्ही बाळे मूर्च्छित होत आहेत. ¹²“भाकर व द्राक्षारस कोठे आहेत?” असे ते आपल्या आयांना विचारून आक्रोश करतात, तेव्हा नगराच्या रस्त्यांत ते जखमी लोकांसारखे मूर्च्छित होतात, आपल्या आयांच्या कुशीत त्यांचे प्राण ओतले जातात. ¹³हे यरुशलेमकन्ये, मी तुझ्याविषयी काय बोलू, तुला कशाची उपमा देऊ? हे सीयोनकुमारीकन्ये, तुझे सांत्वन करावे म्हणून मी तुला कशासारखे मानू? कारण तुझा नाश समुद्रासारखा अफाट आहे; तुला कोण बरे करू शकेल? ¹⁴तुझ्या संदेष्ट्यांनी तुझ्यासाठी खोटे व भ्रामक दृष्टान्त पाहिले; तुझी पूर्वस्थिती परत आणावी म्हणून त्यांनी तुझा अपराध उघडकीस आणला नाही, तर तुझ्यासाठी खोटे व दिशाभूल करणारे संदेश पाहिले. ¹⁵वाटेने जाणारे सर्वजण तुझ्याकडे पाहून टाळ्या वाजवतात; ते यरुशलेमकन्येकडे पाहून हुसकावतात व आपली मस्तके हलवतात: “जिला ‘सौंदर्याची परिपूर्णता, सर्व पृथ्वीचा आनंद’ म्हणत ते हेच का नगर?” ¹⁶तुझे सर्व शत्रू तुझ्याविरुद्ध आपले तोंड उघडतात; ते हुसकावतात व दात खातात आणि म्हणतात, “आम्ही तिला गिळून टाकले! ज्या दिवसाची आम्ही वाट पाहत होतो तो हाच; तो आम्हांला मिळाला, तो आम्ही पाहिला!” ¹⁷आमच्या पित्याने जे योजले होते ते केले आहे; फार पूर्वी त्याने जी आज्ञा दिली होती ते आपले वचन त्याने पूर्ण केले आहे. त्याने दयेवाचून पाडून टाकले आहे; त्याने शत्रूला तुझ्यावर हर्ष करू दिला आहे व तुझ्या वैऱ्यांचे बळ वाढवले आहे. ¹⁸लोकांचे हृदय सार्वभौम पित्याकडे आक्रोश करत होते. हे सीयोनकन्येच्या भिंती, रात्रंदिवस अश्रू लोंढ्यासारखे वाहू दे! स्वतःला विसावा देऊ नकोस, आपल्या डोळ्यांना विश्रांती देऊ नकोस. ¹⁹ऊठ, रात्री प्रत्येक रात्रप्रहराच्या आरंभी आक्रोश कर! सार्वभौम पित्यासमोर आपले हृदय पाण्यासारखे ओत! तुझी मुले, जी प्रत्येक रस्त्याच्या कोपऱ्यावर भुकेने मूर्च्छित होत आहेत, त्यांच्या प्राणांसाठी त्याच्याकडे आपले हात उभार. ²⁰हे आमच्या पित्या, पाहा आणि विचार कर: तू कोणाशी कधी असे वागलास? स्त्रियांनी आपली संतती, आपल्या कुशीत खेळवलेली मुले खावीत काय? याजक व संदेष्टा सार्वभौम पित्याच्या पवित्रस्थानात वधले जावेत काय? ²¹तरुण व वृद्ध रस्त्यांत भूमीवर पडले आहेत; माझ्या तरुणी व माझे तरुण तलवारीने पडले आहेत. तू आपल्या क्रोधाच्या दिवशी त्यांना वधले, दयेवाचून त्यांची कत्तल केली. ²²सणाच्या दिवसासाठी बोलवावे तसे तू सभोवारच्या धडक्यांना बोलावलेस; आणि आमच्या पित्याच्या क्रोधाच्या दिवशी कोणीही निसटला नाही किंवा वाचला नाही. जी मुले मी कुशीत खेळवली व वाढवली त्यांचा माझ्या शत्रूने नाश केला.