लूक 12

12 ¹इतक्यात हजारो लोक एकत्र गर्दी करून एकमेकांना तुडवीत असताना, येशू प्रथम आपल्या शिष्यांना म्हणू लागला: “परूश्यांच्या खमिरापासून—म्हणजे ढोंगीपणापासून—स्वतःला जपा. ²काहीही झाकलेले नाही जे उघड होणार नाही, आणि काहीही लपलेले नाही जे कळणार नाही. ³म्हणून जे काही तुम्ही अंधारात बोललात ते प्रकाशात ऐकले जाईल, आणि जे तुम्ही आतल्या खोल्यांत कानात कुजबुजलात ते छपरांवरून जाहीर केले जाईल.

⁴“मी तुम्हांला सांगतो, माझ्या मित्रांनो: जे शरीराला मारतात आणि त्यानंतर आणखी काही करू शकत नाहीत त्यांना भिऊ नका. ⁵मी तुम्हांला दाखवतो कोणाला भ्यावे: जो मारल्यानंतर तुम्हांला नरकात टाकण्याचा अधिकार बाळगतो त्याला भ्या. होय, मी तुम्हांला सांगतो, त्यालाच भ्या.

⁶पाच चिमण्या दोन लहान नाण्यांना विकल्या जात नाहीत का? तरीही त्यांतली एकही आमच्या पित्यासमोर विसरली जात नाही. ^a a v6 असारिओन हे अल्पमूल्याचे एक लहान तांब्याचे नाणे होते—त्यांतल्या दोन नाण्यांना पाच चिमण्या मिळत. ⁷पण तुमच्या डोक्याचे केससुद्धा सगळे मोजलेले आहेत. भिऊ नका—तुम्ही पुष्कळ चिमण्यांपेक्षा अधिक मोलाचे आहात.

⁸“आणखी मी तुम्हांला सांगतो, जो कोणी लोकांसमोर मला स्वीकारतो, त्याला मनुष्याचा पुत्रही आमच्या पित्याच्या देवदूतांसमोर स्वीकारील. ⁹पण जो कोणी लोकांसमोर मला नाकारतो, त्याला आमच्या पित्याच्या देवदूतांसमोर नाकारले जाईल. ¹⁰जो कोणी मनुष्याच्या पुत्राविरुद्ध शब्द बोलतो त्याला क्षमा होईल, पण जो पवित्र आत्म्याविरुद्ध निंदा करतो त्याला क्षमा होणार नाही. ¹¹जेव्हा ते तुम्हांला सभास्थानांसमोर, अधिकाऱ्यांसमोर व सत्ताधाऱ्यांसमोर आणतील, तेव्हा आपली बाजू कशी मांडावी किंवा काय बोलावे याविषयी काळजी करू नका, ¹²कारण त्याच घटकेस काय बोलावे हे पवित्र आत्मा तुम्हांला शिकवील.”

आमच्या पित्याला विसरलेला मूर्ख

¹³गर्दीतल्या कोणीतरी त्याला म्हटले, “गुरुजी, माझ्या भावाला सांगा की त्याने वतन माझ्याबरोबर वाटून घ्यावे.”

¹⁴पण येशू त्याला म्हणाला, “माणसा, मला तुमच्यावर न्यायाधीश किंवा पंच म्हणून कोणी नेमले?” ¹⁵तो त्यांना म्हणाला, “सावध राहा! प्रत्येक प्रकारच्या लोभापासून जपा, कारण मनुष्याचे जीवन त्याच्या संपत्तीच्या विपुलतेत नसते, ती कितीही असो.”

¹⁶आणि त्याने त्यांना एक दाखला सांगितला: “एका श्रीमंत माणसाच्या शेतात भरपूर पीक आले.

¹⁷तो स्वतःशी विचार करू लागला, ‘मी काय करू? माझे पीक साठवायला माझ्याजवळ जागा नाही.’ ¹⁸म्हणून तो म्हणाला, ‘मी असे करीन: माझी कोठारे पाडून मोठी बांधीन, आणि माझे सर्व धान्य व माझा माल तेथे साठवीन.’ ¹⁹आणि मी माझ्या जिवाला म्हणेन, “हे जिवा, तुझ्यासाठी पुष्कळ वर्षांची विपुल साठवण करून ठेवली आहे—विसावा घे, खा, पी, आनंद कर.”

²⁰पण आमचा पिता त्याला म्हणाला, ‘मूर्खा! आजच रात्री तुझा जीव तुझ्याकडून परत मागितला जाईल. मग तू जे तयार केलेस ते कोणाचे होईल?’ ²¹जो कोणी स्वतःसाठी संपत्ती साठवतो पण आमच्या पित्याच्या दृष्टीने श्रीमंत नसतो, त्याचे असेच होते.”

तुम्हांला काय हवे ते आमचा पिता जाणतो

²²मग येशू आपल्या शिष्यांना म्हणाला, “म्हणून मी तुम्हांला सांगतो: तुम्ही काय खाल याविषयी आपल्या जिवाची, किंवा काय घालाल याविषयी आपल्या शरीराची काळजी करू नका. ²³कारण जीवन अन्नापेक्षा आणि शरीर वस्त्रापेक्षा अधिक आहे. ²⁴कावळ्यांकडे पाहा: ते पेरत नाहीत की कापत नाहीत, त्यांना कोठार किंवा कोठी नाही, तरीही आमचा पिता त्यांना खायला देतो. मग तुम्ही पक्ष्यांपेक्षा किती तरी अधिक मोलाचे आहात! ²⁵तुमच्यांपैकी कोण काळजी करून आपल्या आयुष्यात एक घटकाभर वाढवू शकतो? ²⁶जर तुम्ही एवढी लहानशी गोष्टही करू शकत नाही, तर बाकीच्या गोष्टींची काळजी का करता? ²⁷रानफुले कशी वाढतात ते पाहा: ती कष्ट करत नाहीत, सूत कातत नाहीत. तरी मी तुम्हांला सांगतो, शलमोनसुद्धा आपल्या सर्व वैभवात यांतल्या एकाइतका सजलेला नव्हता. ²⁸जे रानातले गवत आज आहे आणि उद्या भट्टीत टाकले जाते, त्याला जर आमचा पिता असे वस्त्र घालतो, तर अहो अल्पविश्वासी लोकांनो, तो तुम्हांला किती तरी अधिक वस्त्र घालील!

²⁹तुम्ही काय खाल किंवा काय प्याल हे शोधत बसू नका, आणि चिंता करू नका. ³⁰कारण जगातील सर्व राष्ट्रे या गोष्टींच्या मागे लागतात; या गोष्टींची तुम्हांला गरज आहे हे तुमचा पिता जाणतो. ³¹उलट, आमच्या पित्याचे राज्य शोधा, म्हणजे या गोष्टीही तुम्हांला दिल्या जातील.

³²“हे लहान कळपा, भिऊ नका, कारण तुमचा पिता तुम्हांला राज्य देण्यास प्रसन्न झाला आहे. ³³तुमची मालमत्ता विका आणि गरिबांना द्या. न झिजणाऱ्या थैल्या स्वतःसाठी करा—स्वर्गांत न संपणारी संपत्ती, जिथे चोर जवळ येत नाही व कसर नष्ट करत नाही. ³⁴कारण जिथे तुमची संपत्ती तिथे तुमचे मनही असेल.

मालक परत येईल तेव्हा तयार राहा

³⁵“सेवेसाठी कंबर बांधून तयार राहा, आणि तुमचे दिवे जळत ठेवा, ³⁶लग्नाच्या मेजवानीहून आपल्या मालकाची वाट पाहणाऱ्या नोकरांसारखे—म्हणजे तो येऊन ठोठावताच ते लगेच दार उघडतील. ³⁷मालक येतो तेव्हा जागृत असलेले जे नोकर त्याला आढळतात ते धन्य. मी तुम्हांला खरे सांगतो, तो स्वतः सेवेसाठी कंबर बांधील, त्यांना पंगतीला बसवील, आणि येऊन त्यांची सेवा करील. ³⁸तो मध्यरात्री येवो किंवा पहाटेच्या आधी येवो, त्याला ते नोकर तयार आढळले तर ते धन्य. ³⁹हे लक्षात ठेवा: कोणत्या घटकेला चोर येणार हे घरधन्याला ठाऊक असते, तर त्याने आपले घर फोडू दिले नसते. ⁴⁰तुम्हीसुद्धा तयार राहा—ज्या घटकेची तुम्ही अपेक्षा करत नाही त्या घटकेला मनुष्याचा पुत्र येतो.”

⁴¹पेत्र म्हणाला, “प्रभू, हा दाखला तुम्ही आम्हांसाठी सांगता की सर्वांसाठी?”

⁴²प्रभू म्हणाला, “मालक आपल्या घरातल्या नोकरांवर नेमतो असा विश्वासू, शहाणा कारभारी कोण, जो त्यांना योग्य वेळी त्यांचा वाटा देईल? ⁴³मालक परत येतो तेव्हा जो नोकर असे करताना आढळतो तो धन्य. ⁴⁴मी तुम्हांला खरे सांगतो, तो त्याला आपल्या सर्व मालमत्तेवर नेमील. ⁴⁵पण जर तो नोकर स्वतःशी म्हणेल, ‘माझा मालक यायला उशीर करत आहे,’ आणि नोकरांना, स्त्री-पुरुषांना मारायला लागेल, आणि खाईल, पिईल व दारू पिऊन धुंद होईल. ⁴⁶तर त्या नोकराचा मालक ज्या दिवसाची तो अपेक्षा करत नाही व ज्या घटकेची त्याला जाणीव नाही, तेव्हा येईल, त्याचे दोन तुकडे करील, आणि त्याला अविश्वासू लोकांबरोबर वाटा देईल. ⁴⁷जो नोकर आपल्या मालकाची इच्छा जाणत होता पण त्याने तयारी केली नाही व तिच्याप्रमाणे वागला नाही, त्याला पुष्कळ फटके मिळतील. ⁴⁸पण जो जाणत नव्हता, तरीही त्याने शिक्षेस पात्र असे केले, त्याला थोडे फटके मिळतील. ज्याला पुष्कळ दिले त्याच्याकडून पुष्कळ मागितले जाईल; ज्याच्यावर पुष्कळ सोपवले त्याच्याकडून अधिकच मागितले जाईल.

पुत्र शांती नव्हे, तर अग्नी आणतो

⁴⁹“मी पृथ्वीवर अग्नी टाकायला आलो—तो आताच पेटला असता तर किती बरे होते! ⁵⁰पण मला एक बाप्तिस्मा घ्यायचा आहे, आणि तो पूर्ण होईपर्यंत मी किती व्याकूळ आहे! ⁵¹पृथ्वीवर शांती आणायला मी आलो असे तुम्हांला वाटते का? मी तुम्हांला सांगतो, नाही, तर फूट. ⁵²यापुढे एका घरात पाच जण फुटतील—तिघे दोघांविरुद्ध व दोघे तिघांविरुद्ध. ⁵³ते विभागले जातील—बाप मुलाविरुद्ध व मुलगा बापाविरुद्ध, आई मुलीविरुद्ध व मुलगी आईविरुद्ध, सासू आपल्या सुनेविरुद्ध व सून सासूविरुद्ध.”

⁵⁴त्याने लोकसमुदायांनाही म्हटले, “जेव्हा पश्चिमेकडे ढग वर येताना तुम्ही पाहता, तेव्हा लगेच म्हणता, ‘पाऊस येणार,’ आणि तसेच होते.

⁵⁵आणि जेव्हा दक्षिणेचा वारा वाहतो, तेव्हा तुम्ही म्हणता, ‘उकडेल,’ आणि तसेच होते. ⁵⁶ढोंग्यांनो! पृथ्वीचे व आकाशाचे रूप वाचायला तुम्हांला येते. मग हा सध्याचा काळ वाचायला तुम्हांला का येत नाही?

⁵⁷“आणि जे योग्य आहे त्याचा न्याय तुम्ही स्वतःच का करत नाही? ⁵⁸तुझ्या फिर्यादीबरोबर न्यायाधिकाऱ्याकडे जात असताना, वाटेतच त्याच्याशी समेट करायचा प्रयत्न कर, नाहीतर तो तुला न्यायाधीशाकडे ओढून नेईल, न्यायाधीश तुला अधिकाऱ्याच्या हवाली करील, आणि अधिकारी तुला तुरुंगात टाकील. ⁵⁹मी तुला सांगतो, अगदी शेवटची दमडी फेडल्याशिवाय तू तेथून सुटणार नाहीस.”