लूक 13

13 ¹त्याच वेळी काही लोकांनी येशूला त्या गालीलकरांविषयी सांगितले, ज्यांचे रक्त पिलाताने त्यांच्या यज्ञांबरोबर मिसळले होते.

²त्याने उत्तर दिले, “हे गालीलकर अशा गोष्टी भोगल्यामुळे इतर सर्व गालीलकरांपेक्षा मोठे पापी होते असे तुम्हांला वाटते का? ³मी तुम्हांला सांगतो, तसे नाही; पण तुम्ही पश्चात्ताप केला नाही, तर तुम्ही सर्वही तसेच नाश पावाल. ⁴किंवा शिलोहातील बुरूज ज्या अठरा जणांवर पडून ते मेले, ते यरुशलेमेतील इतर सर्व लोकांपेक्षा अधिक दोषी होते असे तुम्हांला वाटते का? ⁵मी तुम्हांला सांगतो, तसे नाही; पण तुम्ही पश्चात्ताप केला नाही, तर तुम्ही सर्वही त्याच प्रकारे नाश पावाल.”

⁶मग त्याने हा दाखला सांगितला: “एका मनुष्याच्या द्राक्षमळ्यात अंजिराचे एक झाड लावले होते. तो त्यावर फळ शोधण्यास आला, पण त्याला काहीच मिळाले नाही. ⁷तेव्हा त्याने माळ्याला सांगितले, ‘पाहा, तीन वर्षे मी या अंजिराच्या झाडावर फळ शोधण्यास येतो, पण मला काहीच मिळत नाही. ते तोडून टाक—ते जमीन तरी का व्यर्थ अडवून ठेवते?’ ⁸पण त्याने उत्तर दिले, ‘स्वामी, या वर्षीही ते राहू द्या; तोपर्यंत मी त्याच्याभोवती खणून खत घालतो. ⁹मग पुढील वर्षी त्याला फळ लागले तर बरे; नाही तर तुम्ही ते तोडून टाकावे.’”

शब्बाथ दिवशी मुक्त झालेली एक कन्या

¹⁰आता तो शब्बाथ दिवशी एका सभास्थानात शिकवत होता. ¹¹त्याच वेळी, अठरा वर्षे एका आत्म्याने अशक्त झालेली एक स्त्री तेथे होती; ती कुबडी झाली होती आणि तिला मुळीच सरळ उभे राहता येत नव्हते.

¹²तिला पाहून येशूने तिला जवळ बोलावले आणि म्हटले, “बाई, तू तुझ्या व्याधीपासून मुक्त झाली आहेस.”

¹³त्याने तिच्यावर हात ठेवले, आणि लगेच ती सरळ उभी राहिली व तिने आमच्या पित्याचे गौरव केले.

¹⁴पण येशूने शब्बाथ दिवशी बरे केले म्हणून सभास्थानाचा अधिकारी रागावला आणि लोकसमुदायाला म्हणाला, “कामासाठी सहा दिवस आहेत. त्या दिवसांत येऊन बरे व्हा, शब्बाथ दिवशी नको.”

¹⁵प्रभूने त्याला उत्तर दिले, “ढोंग्यांनो! शब्बाथ दिवशी तुमच्यातील प्रत्येक जण आपला बैल किंवा गाढव गोठ्यातून सोडून त्याला पाणी पाजायला घेऊन जात नाही का? ¹⁶मग अब्राहामाची ही कन्या, जिला सैतानाने अठरा वर्षे बांधून ठेवले होते, तिला शब्बाथ दिवशी त्या बंधनातून मुक्त करू नये का?”

¹⁷तो या गोष्टी बोलत असता, त्याचे सर्व विरोधक ओशाळले, आणि तो करत असलेल्या सर्व गौरवशाली गोष्टींमुळे सर्व लोकसमुदाय आनंदित झाला.

राज्य बीजासारखे वाढते

¹⁸म्हणून तो म्हणाला, “आमच्या पित्याचे राज्य कशासारखे आहे? मी त्याची तुलना कशाशी करू? ¹⁹ते मोहरीच्या दाण्यासारखे आहे; एका मनुष्याने तो घेऊन आपल्या बागेत लावला, आणि तो वाढून झाड झाले व आकाशातील पाखरांनी त्याच्या फांद्यांवर घरटी केली.”

²⁰आणि पुन्हा तो म्हणाला, “आमच्या पित्याच्या राज्याची तुलना मी कशाशी करू? ²¹ते खमिरासारखे आहे; एका स्त्रीने ते घेऊन तीन मापे पिठात मिसळले, आणि शेवटी सर्व पीठ फुगले.”

अरुंद दाराने आत जा

²²तो शिकवत आणि यरुशलेमेकडे प्रवास करत नगरांतून व खेड्यांतून पुढे जात राहिला. ²³कोणीतरी त्याला विचारले, “प्रभू, तारण पावणारे थोडेच आहेत का?” तेव्हा त्याने त्यांना म्हटले,

²⁴“अरुंद दाराने आत जाण्यासाठी झटा—मी तुम्हांला सांगतो, पुष्कळ जण आत जाण्याचा प्रयत्न करतील, पण त्यांना जमणार नाही. ²⁵घरधनी उठून दार बंद करील, तेव्हा तुम्ही बाहेर उभे राहून ठोठावत म्हणाल, ‘प्रभू, आम्हांसाठी उघडा.’ पण तो उत्तर देईल, ‘तुम्ही कोठले आहात हे मी जाणत नाही.’ ²⁶मग तुम्ही म्हणू लागाल, ‘आम्ही तुमच्यासमोर खाल्ले व प्याले; तुम्ही आमच्या रस्त्यांवर शिकवले.’ ²⁷पण तो म्हणेल, ‘मी तुम्हांला सांगतो, तुम्ही कोठले आहात हे मी जाणत नाही. अनीती करणाऱ्यांनो, तुम्ही सर्व माझ्यापासून दूर व्हा!’ ²⁸जेव्हा तुम्ही अब्राहाम, इसहाक, याकोब व सर्व संदेष्ट्यांना आमच्या पित्याच्या राज्यात पाहाल, आणि तुम्हांला स्वतःला मात्र बाहेर टाकलेले पाहाल, तेव्हा तेथे रडणे व दात खाणे होईल. ²⁹पूर्वेकडून व पश्चिमेकडून, उत्तरेकडून व दक्षिणेकडून लोक येतील, आणि आमच्या पित्याच्या राज्यात भोजनास बसतील. ³⁰आणि खरोखर, काही शेवटले आहेत ते पहिले होतील, आणि काही पहिले आहेत ते शेवटले होतील.”

येशू यरुशलेमेसाठी रडतो

³¹त्याच घटकेला काही परूशी येऊन त्याला म्हणाले, “येथून निघून जा—हेरोदाला तुला ठार मारायचे आहे.”

³²तेव्हा त्याने त्यांना म्हटले, “जा, त्या कोल्ह्याला सांगा: पाहा, आज व उद्या मी भुते काढतो व बरे करण्याचे कार्य पूर्ण करतो, आणि तिसऱ्या दिवशी मी सिद्धीस जातो. ³³तरीही आज, उद्या व परवा मला प्रवास केलाच पाहिजे, कारण यरुशलेमेबाहेर कोणत्याही संदेष्ट्याला मरण येणे शक्य नाही.

³⁴यरुशलेमे, यरुशलेमे, संदेष्ट्यांना ठार मारणाऱ्या, आणि तुझ्याकडे पाठवलेल्यांना दगडमार करणाऱ्या! जशी कोंबडी आपल्या पिलांना पंखांखाली एकत्र करते, तशी तुझ्या मुलांना एकत्र करण्याची किती वेळा मला उत्कट इच्छा होती—पण तुम्ही नाकारले! ³⁵पाहा, तुमचे घर तुमच्यासाठी ओसाड सोडले जाते. मी तुम्हांला सांगतो: ‘आमच्या पित्याच्या नावाने येणारा धन्य आहे!’ असे तुम्ही म्हणाल तोपर्यंत तुम्ही मला पाहणार नाही.”