लूक 18

18 ¹मग येशूने त्यांना एक दाखला सांगितला की, नेहमी प्रार्थना करावी आणि कधीही धीर सोडू नये.

²"एका नगरात एक न्यायाधीश होता; तो देवाला भीत नव्हता आणि माणसांचीही पर्वा करीत नव्हता. ³त्याच नगरात एक विधवा होती; ती वारंवार त्याच्याकडे येऊन म्हणत असे, 'माझ्या वाद्याविरुद्ध मला न्याय द्या.' ⁴काही काळ त्याने नकार दिला, पण नंतर तो स्वतःशीच म्हणाला, 'मी देवाला भीत नाही व माणसांची पर्वा करीत नाही, तरी ⁵ही विधवा मला सारखी त्रास देत आहे म्हणून मी तिला न्याय देईन, नाहीतर ती सतत येऊन मला अगदी थकवून टाकील.'"

⁶आणि प्रभु म्हणाला, "तो अन्यायी न्यायाधीश काय म्हणतो ते ऐका. ⁷मग आमचा पिता आपल्या निवडलेल्यांना, जे रात्रंदिवस त्याचा धावा करतात, न्याय देणार नाही काय? तो त्यांच्याविषयी विलंब करीत राहील काय? ⁸मी तुम्हांला सांगतो, तो त्यांना लवकरच न्याय देईल. तरी मनुष्याचा पुत्र येईल तेव्हा त्याला पृथ्वीवर विश्वास आढळेल काय?"

नम्र हृदयाला दया मिळते

⁹जे स्वतःला नीतिमान समजून स्वतःवर विसंबून राहत होते आणि इतरांना तुच्छ मानीत होते, अशा काहीजणांना त्याने हा दाखलाही सांगितला:

¹⁰"दोन माणसे प्रार्थना करण्यासाठी मंदिरात गेली; एक परूशी व दुसरा जकातदार. ¹¹परूशी उभा राहून स्वतःविषयी अशी प्रार्थना करू लागला: 'हे देवा, मी तुझे उपकार मानतो की, मी इतर माणसांसारखा—लुटारू, अन्यायी, व्यभिचारी—किंवा या जकातदारासारखाही नाही.' ¹²'मी आठवड्यातून दोनदा उपास करतो; मला मिळणाऱ्या सर्वांचा दशांश देतो.' ¹³पण जकातदार दूर उभा राहून वर स्वर्गाकडे दृष्टीही उचलीना, तर आपली छाती बडवीत म्हणाला, 'हे आमच्या पित्या, मज पाप्यावर दया कर.' ¹⁴मी तुम्हांला सांगतो, हा माणूस नीतिमान ठरून आपल्या घरी गेला, तो दुसरा नव्हे. कारण जो कोणी स्वतःला उंच करतो त्याला नमवले जाईल, आणि जो स्वतःला नमवतो त्याला उंच केले जाईल."

पित्याचे राज्य मुलांचे आहे

¹⁵लोक आपली तान्ही मुलेही त्याने त्यांना स्पर्श करावा म्हणून त्याच्याकडे आणीत होते; पण शिष्यांनी हे पाहून त्यांना दटावले.

¹⁶तेव्हा येशूने त्या मुलांना आपल्याजवळ बोलावून म्हटले, "मुलांना माझ्याकडे येऊ द्या; त्यांना अडवू नका, कारण आमच्या पित्याचे राज्य अशांचेच आहे. ¹⁷मी तुम्हांला खरे सांगतो: जो कोणी लहान बालकासारखा आमच्या पित्याचे राज्य स्वीकारणार नाही, त्याचा त्यात कधीही प्रवेश होणार नाही."

जी एक गोष्ट संपत्तीने विकत घेता येत नाही

¹⁸एका अधिकाऱ्याने त्याला विचारले, "उत्तम गुरुजी, सार्वकालिक जीवनाचे वतन मिळावे म्हणून मी काय करू?"

¹⁹येशू त्याला म्हणाला, "मला उत्तम का म्हणतोस? आमच्या पित्यावाचून कोणीही उत्तम नाही. ^a a v19 येशू त्या तरुणाचे हृदय आमच्या पित्याकडे, सर्व चांगुलपणाचा उगम असलेल्या पित्याकडे वळवतो—स्वतःचा चांगुलपणा नाकारीत नाही, तर त्या माणसाला पित्याकडे वळवतो.

²⁰तू आज्ञा जाणतोस: 'व्यभिचार करू नकोस, खून करू नकोस, चोरी करू नकोस, खोटी साक्ष देऊ नकोस, आपल्या आईवडिलांचा मान राख.'"

²¹तो म्हणाला, "या सर्व मी माझ्या तरुणपणापासून पाळल्या आहेत."

²²हे ऐकून येशू त्याला म्हणाला, "तुझ्यात अजून एका गोष्टीची उणीव आहे: तुझे जे काही आहे ते सर्व विकून गरिबांना दे, म्हणजे तुला स्वर्गात संपत्ती मिळेल; मग ये, माझ्यामागे चल."

²³पण हे ऐकून तो फार दुःखी झाला, कारण तो अतिशय श्रीमंत होता.

²⁴येशूने त्याच्याकडे पाहून म्हटले, "श्रीमंतांना आमच्या पित्याच्या राज्यात प्रवेश करणे किती कठीण आहे! ²⁵श्रीमंत माणसाने आमच्या पित्याच्या राज्यात प्रवेश करण्यापेक्षा उंटाने सुईच्या नेढ्यातून जाणे सोपे आहे."

²⁶हे ऐकणारे म्हणाले, "मग कोणाचे तारण होऊ शकेल?"

²⁷तो म्हणाला, "जे माणसांना अशक्य आहे ते आमच्या पित्याला शक्य आहे."

²⁸तेव्हा पेत्र म्हणाला, "पाहा, आम्ही आमची स्वतःची घरे सोडून तुझ्यामागे आलो आहोत."

²⁹तो त्यांना म्हणाला, "मी तुम्हांला खरे सांगतो: आमच्या पित्याच्या राज्यासाठी ज्याने घर, पत्नी, भाऊ, आईवडील किंवा मुलेबाळे सोडली आहेत, ³⁰त्याला या काळी कितीतरी पट अधिक आणि येणाऱ्या युगात सार्वकालिक जीवन मिळाल्यावाचून राहणार नाही."

मनुष्याचा पुत्र वधस्तंभाकडे जातो

³¹मग त्याने त्या बारा जणांना बाजूला घेऊन म्हटले, "पाहा, आपण यरुशलेमाकडे वर जात आहोत, आणि संदेष्ट्यांनी मनुष्याच्या पुत्राविषयी जे काही लिहिले ते सर्व पूर्ण होईल. ³²कारण त्याला परराष्ट्रीयांच्या हाती दिले जाईल, त्याचा उपहास होईल, त्याचा अपमान होईल व त्याच्यावर थुंकले जाईल. ³³ते त्याला फटके मारून जिवे मारतील, आणि तिसऱ्या दिवशी तो पुन्हा उठेल."

³⁴पण त्यांना यांतले काहीच समजले नाही; ही गोष्ट त्यांच्यापासून गुप्त ठेवली गेली होती, आणि काय सांगितले हे त्यांच्या ध्यानात आले नाही.

पित्याच्या पुत्राने दृष्टी परत दिली

³⁵येशू यरीहोजवळ येत असताना एक आंधळा मनुष्य रस्त्याच्या कडेला बसून भीक मागत होता. ³⁶लोकसमुदाय जात असल्याचे ऐकून त्याने काय चालले आहे म्हणून विचारले. ³⁷त्यांनी त्याला सांगितले, "नासरेथचा येशू जात आहे." ³⁸तेव्हा त्याने मोठ्याने हाक मारली, "येशू, दाविदाच्या पुत्रा, माझ्यावर दया कर!" ³⁹जे पुढे होते त्यांनी त्याला दटावून गप्प राहायला सांगितले, पण तो आणखीच मोठ्याने ओरडला, "दाविदाच्या पुत्रा, माझ्यावर दया कर!"

⁴⁰येशू थांबला आणि त्याला आपल्याकडे आणण्याची आज्ञा केली. तो जवळ आल्यावर येशूने त्याला विचारले,

⁴¹"मी तुझ्यासाठी काय करावे अशी तुझी इच्छा आहे?" तो म्हणाला, "प्रभु, मला पुन्हा दिसू दे."

⁴²येशू त्याला म्हणाला, "तुला दृष्टी मिळो; तुझ्या विश्वासाने तुला वाचवले आहे."

⁴³आणि तत्काळ त्याला दिसू लागले व तो आमच्या पित्याचे गौरव करीत येशूमागे चालू लागला. हे पाहणाऱ्या सर्व लोकांनीही आमच्या पित्याची स्तुती केली.