मार्क 5

5 ¹ते समुद्राच्या पलीकडे गिरसेकरांच्या प्रदेशात आले. ²येशू होडीतून उतरताच, अशुद्ध आत्मा लागलेला एक माणूस कबरींमधून लगेच त्याला भेटायला आला. ³तो कबरींमध्ये राहत असे, आणि साखळीनेसुद्धा त्याला कोणी बांधू शकत नसे. ⁴कारण त्याला पुष्कळ वेळा बेड्या व साखळ्यांनी बांधले होते, पण त्याने साखळ्या तोडून टाकल्या आणि बेड्यांचे तुकडे केले—त्याला आवरण्याचे बळ कोणातही नव्हते. ⁵रात्रंदिवस, कबरींमध्ये व डोंगरांवर, तो सतत ओरडत असे आणि दगडांनी स्वतःला कापून घेत असे. ⁶आणि येशूला दुरून पाहताच, तो धावत येऊन त्याच्यापुढे पडला. ⁷मोठ्याने ओरडून तो म्हणाला, “हे येशू, परात्पर देवाच्या पुत्रा, माझ्याशी तुझे काय काम? मी देवाची शपथ घालून तुला विनवितो, मला छळू नकोस!”

⁸कारण येशू त्याला म्हणत होता, “अरे अशुद्ध आत्म्या, या माणसातून बाहेर नीघ!”

⁹येशूने विचारले, “तुझे नाव काय?” तो म्हणाला, “सैन्य; कारण आम्ही पुष्कळ आहोत.” ^a a v9 रोमी सैन्यात सुमारे सहा हजार शिपाई असत — या नावावरून दिसते की या माणसाला हजारो दुष्ट आत्म्यांनी छळले होते.

¹⁰त्याने त्याला आग्रहाने विनविले की, त्यांना या प्रदेशातून बाहेर पाठवू नको. ¹¹तेथे डोंगराच्या उतारावर डुकरांचा एक मोठा कळप चरत होता. ¹²आणि त्यांनी त्याला विनविले, “आम्हांला त्या डुकरांमध्ये पाठव; आम्हांला त्यांच्यात शिरू दे.”

¹³त्याने त्यांना परवानगी दिली. मग ते अशुद्ध आत्मे बाहेर निघून डुकरांमध्ये शिरले; तो कळप—सुमारे दोन हजार—कड्यावरून समुद्रात लोटला आणि समुद्रात बुडून मेला. ¹⁴डुकरे राखणारे पळाले आणि त्यांनी गावात व शिवारात ही गोष्ट सांगितली; काय झाले हे पाहण्यासाठी लोक आले. ¹⁵ते येशूकडे आले आणि ज्याला भुते लागली होती तो, म्हणजे ज्याच्यात सैन्य होते तो, कपडे घातलेला व शुद्धीवर बसलेला त्यांनी पाहिला—आणि ते घाबरले. ¹⁶ज्यांनी हे प्रत्यक्ष पाहिले होते त्यांनी, त्या भूतग्रस्त माणसाचे व डुकरांचे काय झाले हे लोकांना सांगितले. ¹⁷मग ते येशूला विनवू लागले की, आमच्या प्रदेशातून निघून जा.

¹⁸तो होडीत बसत असताना, ज्याच्यातून भुते निघाली होती त्या माणसाने त्याच्याबरोबर राहण्याची विनंती केली.

¹⁹पण येशूने त्याला नकार दिला आणि म्हणाला, “तू आपल्या घरी आपल्या माणसांकडे जा आणि आमच्या पित्याने तुझ्यासाठी किती मोठ्या गोष्टी केल्या आणि त्याने तुझ्यावर कशी दया केली, हे त्यांना सांग.” ^b b v19 जिथे इतर भाषांतरांत “प्रभु” असे वाचतात, तिथे एफएचबी आमच्या पित्याचे नाव घेते—येशू बऱ्या झालेल्या माणसाला घरी पाठवतो, जेणेकरून त्याने पित्याच्या दयेची साक्ष द्यावी, तीच दया त्या माणसाला मग येशूमध्येच प्रगट झालेली दिसते.

²⁰मग तो गेला आणि येशूने आपल्यासाठी काय काय केले हे दकापलीसात गाजवू लागला, आणि सर्वजण थक्क झाले. ^c c v20 दकापलीस — ग्रीक भाषेत “दहा नगरे” — हा गालील समुद्राच्या दक्षिणेस व पूर्वेस असलेला, बहुतांश परराष्ट्रीय नगरांचा प्रदेश होता.

विश्वासाने बरे केले, प्रेमाने उठवले

²¹येशू पुन्हा होडीने पलीकडे गेला, तेव्हा समुद्राजवळ त्याच्याभोवती मोठा लोकसमुदाय जमला. ²²याईर नावाचा सभास्थानाचा एक अधिकारी आला, आणि येशूला पाहून त्याच्या पाया पडला, ²³आणि त्याने कळकळीने विनविले, “माझी लहान मुलगी मरणाच्या दारात आहे. तू येऊन तिच्यावर हात ठेव, म्हणजे ती बरी होऊन जगेल.”

²⁴तेव्हा येशू त्याच्याबरोबर गेला. आणि मोठा लोकसमुदाय त्याच्यामागे चालला व त्याच्यावर गर्दी करू लागला. ²⁵तेथे एक स्त्री होती, जिला बारा वर्षांपासून रक्तस्राव होत होता. ²⁶पुष्कळ वैद्यांच्या हाताखाली तिने खूप हाल सोसले होते, आपले सर्वस्व खर्चिले होते, तरी काहीच फायदा झाला नव्हता, उलट ती अधिकच खंगत गेली. ²⁷येशूविषयी ऐकून, ती गर्दीत त्याच्यामागून आली आणि तिने त्याच्या वस्त्राला स्पर्श केला. ²⁸कारण ती म्हणत होती, “मी नुसत्या त्याच्या वस्त्रांना स्पर्श केला, तरी बरी होईन.” ²⁹लगेच तिचा रक्तस्राव थांबला, आणि आपण या पीडेतून बरे झालो असे तिला आपल्या शरीरात जाणवले.

³⁰आपल्यातून सामर्थ्य निघून गेले हे येशूला तत्काळ कळले, आणि गर्दीत मागे वळून त्याने विचारले, “माझ्या वस्त्रांना कोणी स्पर्श केला?”

³¹त्याचे शिष्य त्याला म्हणाले, “तुझ्यावर गर्दी लोटत आहे हे तू पाहतोस, तरी ‘मला कोणी स्पर्श केला?’ असे तू विचारतोस काय?”

³²पण हे कोणी केले हे पाहण्यासाठी त्याने सभोवार दृष्टी टाकली. ³³तेव्हा आपल्याला काय झाले हे जाणून, ती स्त्री भीतीने थरथर कापत आली, त्याच्यापुढे पडली आणि तिने त्याला सगळे खरे सांगितले.

³⁴तो तिला म्हणाला, “मुली, तुझ्या विश्वासाने तुला बरे केले आहे. शांतीने जा, आणि तुझ्या पीडेतून मुक्त हो.”

³⁵तो अजून बोलत असतानाच, सभास्थानाच्या अधिकाऱ्याच्या घरून काही माणसे आली आणि म्हणाली, “तुझी मुलगी मेली आहे. आता गुरुजींना का त्रास देतोस?”

³⁶पण त्यांचे बोलणे ऐकून येशू सभास्थानाच्या अधिकाऱ्याला म्हणाला, “भिऊ नकोस, फक्त विश्वास ठेव.”

³⁷आणि पेत्र, याकोब व याकोबाचा भाऊ योहान यांच्याखेरीज त्याने कोणालाही आपल्याबरोबर येऊ दिले नाही. ³⁸ते सभास्थानाच्या अधिकाऱ्याच्या घरी आले, तेव्हा येशूने तेथे गोंधळ पाहिला—लोक रडत होते व मोठ्याने आक्रोश करीत होते.

³⁹आत जाऊन तो त्यांना म्हणाला, “हा गोंधळ व रडारड कशासाठी? मूल मेलेले नाही, फक्त झोपले आहे.”

⁴⁰तेव्हा ते त्याला हसले. पण त्याने सर्वांना बाहेर काढले, मुलीच्या आईवडिलांना व आपल्या सोबत्यांना घेतले आणि जिथे मूल होते तेथे तो गेला.

⁴¹त्याने तिचा हात धरला आणि तिला म्हणाला, “तलीथा कूम,” म्हणजे, “मुली, मी तुला सांगतो, ऊठ!”

⁴²लगेच ती मुलगी उठून चालू लागली—कारण ती बारा वर्षांची होती—आणि ते तत्काळ अत्यंत विस्मयाने भारावून गेले. ⁴³याविषयी कोणालाही सांगू नका, अशी त्याने त्यांना कडक ताकीद दिली आणि तिला काहीतरी खायला द्यावे असे सांगितले.