मार्क 6

6 ¹तो तेथून निघून आपल्या गावी आला आणि त्याचे शिष्य त्याच्यामागे आले. ²शब्बाथ दिवशी त्याने सभास्थानात शिकवण्यास सुरुवात केली. जे अनेक जण ऐकत होते ते थक्क झाले आणि म्हणाले, “या माणसाला हे कोठून मिळाले? त्याला दिलेले हे कोणते ज्ञान? त्याच्या हातून असे चमत्कार कसे घडतात? ³हा सुतार नाही का? मरीयेचा मुलगा, याकोब, योसे, यहूदा व शिमोन यांचा भाऊ नाही का? आणि त्याच्या बहिणी येथे आपल्यामध्ये नाहीत का?” आणि ते त्याच्याविषयी अडखळले.

⁴येशू त्यांना म्हणाला, “संदेष्ट्याला त्याच्या स्वतःच्या गावाशिवाय, त्याच्या नातलगांशिवाय व त्याच्या स्वतःच्या घराण्याशिवाय इतरत्र अनादर होत नाही.”

⁵काही थोड्या आजाऱ्यांवर हात ठेवून त्यांना बरे करण्यावाचून, तेथे तो कोणताही चमत्कार करू शकला नाही. ⁶त्यांच्या अविश्वासामुळे त्याला आश्चर्य वाटले. मग तो आसपासच्या गावोगावी शिकवत फिरला.

येशू बारा जणांना पाठवतो

⁷त्याने बारा जणांना बोलावले आणि त्यांना दोघे-दोघे करून पाठवण्यास सुरुवात केली; आणि त्याने त्यांना अशुद्ध आत्म्यांवर अधिकार दिला. ⁸त्याने त्यांना आज्ञा दिली की वाटेसाठी केवळ एक काठीखेरीज काहीही घेऊ नये—भाकर नाही, झोळी नाही, कमरकशात पैसे नाहीत, ⁹पण पायांत वहाणा घालाव्यात आणि दोन अंगरखे घालू नयेत.

¹⁰आणि तो त्यांना म्हणाला, “जेथे कोठे तुम्ही एखाद्या घरात जाल, तेथे त्या ठिकाणाहून निघेपर्यंत राहा. ¹¹आणि जे कोणतेही ठिकाण तुमचे स्वागत करण्यास किंवा तुमचे ऐकण्यास नकार देईल, तेथून निघताना त्यांच्याविरुद्ध साक्ष म्हणून आपल्या पायांची धूळ झटकून टाका.” ^a a v11 पायांची धूळ झटकणे हे विभक्त होण्याचे एक ज्ञात चिन्ह होते—एका गावाने संदेश नाकारला आहे आणि आता ते स्वतःच त्याची जबाबदारी उचलत आहे याचे गंभीर सूचक.

¹²मग ते निघाले आणि लोकांनी पश्चात्ताप करावा अशी घोषणा त्यांनी केली. ¹³आणि त्यांनी पुष्कळ भुते काढली आणि पुष्कळ आजाऱ्यांना तेलाने अभिषेक करून बरे केले.

बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाचा मृत्यू

¹⁴हेरोद राजाने हे ऐकले, कारण येशूचे नाव प्रसिद्ध झाले होते. काही जण म्हणत होते, “बाप्तिस्मा करणारा योहान मेलेल्यांतून उठवला गेला आहे; म्हणूनच त्याच्यामध्ये या चमत्कारिक शक्ती कार्य करत आहेत.” ¹⁵पण दुसरे म्हणाले, “तो एलिया आहे.” आणखी काही म्हणाले, “तो एक संदेष्टा आहे, पूर्वीच्या संदेष्ट्यांपैकी एकासारखा.” ¹⁶पण हेरोदाने हे ऐकल्यावर तो म्हणाला, “ज्या योहानाचा मी शिरच्छेद केला, तोच उठवला गेला आहे.” ¹⁷कारण हेरोदाने स्वतः माणसे पाठवून योहानाला धरले होते आणि त्याला बांधून तुरुंगात टाकले होते; ते हेरोदियेमुळे, म्हणजे त्याचा भाऊ फिलिप्प याच्या पत्नीमुळे, जिच्याशी त्याने लग्न केले होते. ¹⁸कारण योहान हेरोदाला सांगत असे, “तुझ्या भावाची पत्नी बाळगणे तुला योग्य नाही.” ¹⁹आणि हेरोदिया त्याच्यावर डूख धरून होती व त्याला मारून टाकू पाहत होती, पण तिला ते जमले नाही, ²⁰कारण हेरोद योहानाला भीत असे; तो नीतिमान व पवित्र माणूस आहे हे तो जाणून होता व त्याने त्याचे रक्षण केले. योहानाचे ऐकल्यावर हेरोद अतिशय गोंधळून जात असे, तरीही तो त्याचे आनंदाने ऐकत असे.

²¹मग एक योग्य दिवस आला: हेरोदाचा वाढदिवस, तेव्हा त्याने आपल्या सरदारांना, सेनापतींना व गालीलातील प्रमुख माणसांना मेजवानी दिली. ²²हेरोदियेची मुलगी आत येऊन नाचली, तेव्हा तिने हेरोदाला व त्याच्या पंगतीला बसलेल्या पाहुण्यांना संतोष दिला. राजा त्या मुलीला म्हणाला, “तुला जे काही पाहिजे ते माझ्याजवळ माग, आणि मी ते तुला देईन.” ²³आणि त्याने तिच्याजवळ शपथ वाहून सांगितले, “तू जे काही माझ्याजवळ मागशील ते मी तुला देईन—अगदी माझ्या अर्ध्या राज्यापर्यंत.”

²⁴ती बाहेर जाऊन आपल्या आईला म्हणाली, “मी काय मागू?” ती म्हणाली, “बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाचे शीर.”

²⁵आणि ती लगेच घाईघाईने राजाकडे आत जाऊन मागू लागली, “बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाचे शीर तबकात घालून आत्ताच्या आत्ता तू मला द्यावेस अशी माझी इच्छा आहे.”

²⁶यामुळे राजा फार खिन्न झाला, तरी आपल्या शपथांमुळे व पाहुण्यांमुळे त्याला तिला नकार देववेना. ²⁷राजाने लगेच एका जल्लादाला पाठवून योहानाचे शीर आणण्याची आज्ञा दिली. त्याने जाऊन तुरुंगात योहानाचा शिरच्छेद केला, ²⁸आणि त्याचे शीर तबकात घालून आणले व ते त्या मुलीला दिले, आणि मुलीने ते आपल्या आईला दिले.

²⁹हे ऐकल्यावर योहानाचे शिष्य आले, त्यांनी त्याचे प्रेत उचलून नेले आणि ते एका कबरेत ठेवले.

येशू पाच हजारांना जेवू घालतो

³⁰प्रेषित येशूजवळ जमले आणि त्यांनी जे जे केले व शिकवले ते सर्व त्याला सांगितले.

³¹तो त्यांना म्हणाला, “तुम्ही एकांतात एका शांत ठिकाणी वेगळे या आणि थोडा विसावा घ्या.” कारण पुष्कळ लोक येत-जात होते आणि त्यांना जेवायलाही सवड नव्हती.

³²आणि ते नावेत बसून वेगळे एका निर्जन ठिकाणी निघून गेले. ³³पण पुष्कळ जणांनी त्यांना जाताना पाहिले व त्यांना ओळखले; आणि सर्व गावांतून ते पायी धावत गेले व त्यांच्या आधीच तेथे पोहोचले. ³⁴किनाऱ्यावर उतरून त्याने मोठा लोकसमुदाय पाहिला आणि त्यांच्याविषयी त्याला कळवळा आला, कारण ते मेंढपाळ नसलेल्या मेंढरांसारखे होते; आणि त्याने त्यांना पुष्कळ गोष्टी शिकवण्यास सुरुवात केली. ³⁵मग पुष्कळ वेळ झाल्यावर त्याचे शिष्य त्याच्याजवळ येऊन म्हणाले, “हे निर्जन ठिकाण आहे आणि आधीच पुष्कळ वेळ झाला आहे. ³⁶यांना निरोप द्या, म्हणजे ते आसपासच्या शेतमळ्यांत व गावांत जाऊन स्वतःसाठी काहीतरी खायला विकत घेतील.”

³⁷त्याने उत्तर दिले, “तुम्हीच त्यांना खायला द्या.” ते त्याला म्हणाले, “आम्ही जाऊन दोनशे दीनारांची भाकर विकत घेऊन त्यांना खायला द्यावी काय?”

³⁸त्याने त्यांना विचारले, “तुमच्याजवळ किती भाकरी आहेत? जाऊन पाहा.” आणि त्यांनी पाहून सांगितले, “पाच, आणि दोन मासे.”

³⁹मग त्याने त्यांना आज्ञा दिली की सर्वांनी हिरव्या गवतावर गटागटांनी बसावे. ⁴⁰मग ते शंभर-शंभर व पन्नास-पन्नास असे गटागटांनी बसले. ⁴¹मग त्याने त्या पाच भाकरी व दोन मासे घेतले, स्वर्गाकडे पाहून त्याने उपकारस्तुती केली व भाकरी मोडल्या आणि लोकांपुढे ठेवण्यासाठी त्या शिष्यांना दिल्या; आणि त्याने ते दोन मासे सर्वांना वाटले. ⁴²आणि सर्व जण जेवले व तृप्त झाले. ⁴³आणि त्यांनी उरलेल्या तुकड्यांच्या व माशांच्या बारा टोपल्या भरून उचलल्या. ⁴⁴आणि ज्यांनी भाकरी खाल्ल्या ते पाच हजार पुरुष होते.

येशू पाण्यावरून चालतो

⁴⁵मग त्याने लगेच आपल्या शिष्यांना नावेत बसवून, तो लोकसमुदायाला निरोप देत असताना, त्यांना बेथसैदाच्या दिशेने पैलतीरास पुढे जाण्यास सांगितले. ⁴⁶आणि त्यांचा निरोप घेतल्यावर तो प्रार्थना करण्यासाठी डोंगरावर गेला.

⁴⁷संध्याकाळ झाली तेव्हा नाव सरोवराच्या मध्यभागी होती आणि तो एकटाच जमिनीवर होता. ⁴⁸वारा त्यांच्या विरुद्ध असल्यामुळे ते वल्ही मारताना धडपडत आहेत हे त्याने पाहिले. मग पहाटे सुमारे तीन वाजता तो सरोवरावरून चालत त्यांच्याकडे आला. त्याचा त्यांच्या पुढून निघून जाण्याचा विचार होता, ⁴⁹पण त्याला सरोवरावरून चालताना पाहून त्यांना ते भूत वाटले व ते ओरडले,

⁵⁰कारण सर्वांनी त्याला पाहिले व ते घाबरून गेले; पण त्याने लगेच त्यांच्याशी बोलून म्हटले, “धीर धरा; मीच आहे. भिऊ नका.”

⁵¹मग तो त्यांच्याजवळ नावेत चढला आणि वारा थांबला; आणि ते आपापसांत अत्यंत थक्क झाले, ⁵²कारण त्या भाकरींविषयीचे त्यांना समजले नव्हते; उलट त्यांची अंतःकरणे कठीण झाली होती.

⁵³मग पैलतीरास गेल्यावर ते गनेसरेत येथे किनाऱ्याला लागले व नाव किनाऱ्याला बांधली. ⁵⁴आणि ते नावेतून उतरताच लोकांनी लगेच त्याला ओळखले. ⁵⁵त्यांनी त्या सगळ्या प्रदेशातून धावाधाव केली आणि तो जेथे कोठे आहे असे त्यांच्या कानी येई तेथे ते आजाऱ्यांना बाजांवर घालून वाहून नेऊ लागले. ⁵⁶आणि तो जेथे कोठे जाई—गावांत, नगरांत किंवा शेतमळ्यांत—तेथे ते आजाऱ्यांना बाजारांत ठेवत आणि त्याच्या वस्त्राच्या केवळ काठाला तरी स्पर्श करू द्यावा अशी विनवणी करत; आणि ज्यांनी ज्यांनी त्याला स्पर्श केला ते सर्व बरे झाले.