Nasz Ojciec wnosi swoją skargę
Nasz Ojciec wnosi sprawę sądową: nie ma wierności ani poznania go, a sama ziemia z tego powodu się smuci. Najgorzej wypadają kapłani, bo żywią się grzechem ludu. Wyrok powtarza, że jego lud ginie z braku poznania i że jaki lud, taki kapłan.
4 1Słuchajcie słowa naszego Ojca, synowie Izraela, bo ma on sprawę przeciwko mieszkańcom kraju: nie ma wierności ani wiernej miłości, ani poznania go w kraju. a a v1 Nasz Ojciec wnosi skargę przymierza przeciwko swojemu ludowi — nie jako odległy sędzia, lecz jako zraniony Ojciec, który wymienia wierność, miłość i poznanie go, jakie utracili. 2Jest tylko krzywoprzysięstwo i kłamstwo, zabójstwo, kradzież i cudzołóstwo; przekraczają wszelkie granice, a rozlew krwi następuje po rozlewie krwi. 3Dlatego kraj pogrąża się w żałobie, a wszyscy jego mieszkańcy marnieją, razem z dzikimi zwierzętami i ptactwem niebieskim; nawet ryby morskie znikają.
4Lecz niech nikt nie oskarża, niech nikt nie obwinia, bo twój lud jest jak ci, którzy spierają się z kapłanem. b b v4 Spór z kapłanem oznaczał odrzucenie tego, który został ustanowiony, aby reprezentować lud przed Bogiem — szczyt buntu. 5Potykasz się za dnia, a prorok potyka się z tobą w nocy; i zniszczę twoją matkę. 6Mój lud ginie z braku poznania. Ponieważ odrzuciłeś poznanie, odrzucam ciebie jako mojego kapłana; ponieważ zapomniałeś prawa twojego Ojca, i ja zapomnę o twoich dzieciach. 7Im bardziej się rozmnażali, tym bardziej grzeszyli przeciwko mnie; zamienię ich chwałę w hańbę.
8Żywią się grzechem mojego ludu i ku ich nieprawości kierują swe serca. 9I będzie tak: jaki lud, taki kapłan. Ukarzę ich za ich drogi i odpłacę im za ich czyny. 10Będą jeść, lecz się nie nasycą; oddadzą się nierządowi, lecz się nie rozmnożą, bo opuścili naszego Ojca i porzucili jego drogi. 11Nierząd, wino i młode wino odbierają rozum.
12Mój lud radzi się kawałka drewna, a jego laska udziela mu wyroczni; bo duch nierządu zwiódł ich na manowce, i uprawiali nierząd, opuszczając swojego Ojca. 13Składają ofiary na szczytach gór i spalają ofiary na pagórkach, pod dębem, topolą i terebintem, bo przyjemny jest ich cień. Dlatego twoje córki oddają się nierządowi, a twoje oblubienice cudzołożą. 14Nie ukarzę twoich córek, gdy oddają się nierządowi, ani twoich oblubienic, gdy cudzołożą; bo sami mężczyźni odchodzą z nierządnicami i składają ofiary z nierządnicami świątynnymi — lud bez rozumu zmierza ku zgubie.
15Choć ty, Izraelu, uprawiasz nierząd, niech Juda nie obciąża się winą. Nie chodź do Gilgal; nie wstępuj do Bet-Awen; i nie przysięgaj: „Jak żyje nasz Ojciec”. c c v15 Bet-Awen („dom nieprawości") to szydercze przezwisko, jakim Ozeasz nazywa Betel, główną świątynię północnego królestwa. 16Izrael jest uparty jak krnąbrna jałówka. Czy nasz Ojciec może teraz paść ich jak jagnię na otwartej łące? 17Efraim przyłączył się do bożków; zostaw go w spokoju. 18Gdy skończy się ich pijatyka, oddają się nierządowi; ich władcy nad wszystko miłują hańbę. 19Wiatr owinął ich swoimi skrzydłami, i zawstydzą się z powodu swoich ołtarzy.
