Aszdod upada przed Asyrią
Nasz Ojciec każe Izajaszowi zdjąć wór i sandały i przez trzy lata chodzić nago i boso — żywy obraz jeńców pędzonych w niewolę obnażonych. Jest to wymierzone w ufność Judy pokładaną w tych sojusznikach. Wybrzeże pyta, jak ma się ocalić.
20 1W roku, gdy naczelny wódz przybył do Aszdodu, posłany przez Sargona, króla Asyrii, natarł na Aszdod i zdobył go.
2W tym czasie nasz Ojciec przemówił przez Izajasza, syna Amosa: „Rozwiąż wór ze swoich bioder i zdejmij sandały ze swoich stóp”. I uczynił tak, chodząc rozebrany i bosy. 3Wtedy nasz Ojciec powiedział: „Tak jak mój sługa Izajasz chodził rozebrany i bosy przez trzy lata, jako znak i zapowiedź przeciwko Egiptowi i Kuszowi, a a v3 Kusz to starożytna nazwa regionu obejmującego dziś Sudan i północną Etiopię. 4tak król Asyrii uprowadzi jeńców Egiptu i wygnańców Kusza, młodych i starych, nagich, bosych, z obnażonymi pośladkami — odsłaniając hańbę Egiptu. 5Wtedy będą zdruzgotani i zawstydzeni z powodu Kusza, swojej nadziei, i Egiptu, swojej chluby. 6W tym dniu mieszkańcy tego wybrzeża powiedzą: «Patrzcie, co się stało z naszą nadzieją, tam, dokąd uciekliśmy po pomoc, aby zostać uratowani od króla Asyrii! Jakże zdołamy ujść?»”
