Nakłonił ku mnie swoje ucho
Podziękowanie ocalałego dla swojego Ojca. Więzy śmierci już się zaciskały, gdy wołał i został wysłuchany, więc postanawia wołać, dopóki żyje. Pyta, co może oddać w zamian, i odpowiada podniesionym kielichem oraz ślubami spełnionymi publicznie.
116 1Miłuję mojego Ojca, bo słyszy mój głos, moje błagania o litość. 2Ponieważ nakłonił ku mnie swoje ucho, będę go wzywał, póki żyję. 3Oplotły mnie więzy śmierci, ogarnęła mnie trwoga grobu; opanowały mnie udręka i smutek. 4Wtedy wezwałem imienia mojego Ojca: „Ojcze mój, błagam cię, wybaw moją duszę!” 5Łaskawy jest nasz Ojciec i sprawiedliwy; nasz Ojciec jest pełen miłosierdzia. 6Mój Ojciec strzeże prostaczków; gdy zostałem poniżony, wybawił mnie. 7Wróć, duszo moja, do swojego odpoczynku, bo mój Ojciec był dla ciebie tak dobry. 8Bo ocaliłeś moją duszę od śmierci, moje oczy od łez, moje nogi od upadku. 9Będę chodził przed obliczem mojego Ojca w krainie żyjących. 10Wierzyłem, nawet gdy powiedziałem: „Jestem głęboko udręczony”; 11w trwodze powiedziałem: „Każdy człowiek to kłamca”. 12Czym odpłacę mojemu Ojcu za wszelkie dobro, które mi wyświadczył? 13Podniosę kielich zbawienia i wezwę imienia mojego Ojca. 14Wypełnię moje śluby wobec mojego Ojca w obecności całego jego ludu. 15Drogocenna jest w oczach mojego Ojca śmierć jego wiernych. 16Ojcze mój, naprawdę jestem twoim sługą; jestem twoim sługą, synem twojej służebnicy. Rozwiązałeś moje pęta. 17Tobie złożę ofiarę dziękczynną i wezwę imienia mojego Ojca. 18Wypełnię moje śluby wobec mojego Ojca w obecności całego jego ludu, 19na dziedzińcach domu mojego Ojca, pośród ciebie, Jeruzalem. Alleluja!
