Wyciągam do ciebie moje ręce
Psalm Dawida.
Ścigany i wdeptany w ziemię, prosi, by nie wchodzić z nim w sąd, bo nikt żyjący nie jest sprawiedliwy przed jego Ojcem. Przypomina sobie dawne dzieła, by przetrwać teraźniejszość, i prosi o dwie rzeczy: słowo o poranku i równą drogę.
143 1Ojcze mój, usłysz moją modlitwę; wysłuchaj moich błagań o miłosierdzie; odpowiedz mi w swojej wierności, w swojej sprawiedliwości. 2Nie pozywaj swego sługi na sąd, bo nikt z żyjących nie jest sprawiedliwy przed tobą. a a v2 Paweł nawiązał do tego wersetu, by nauczać, że nikt nie zostaje usprawiedliwiony przed naszym Ojcem na podstawie własnych uczynków — jedynie przez zaufanie Jezusowi. 3Bo nieprzyjaciel ścigał moją duszę; starł moje życie o ziemię; sprawił, że mieszkam w ciemności jak ci, co dawno umarli. 4Mój duch omdlewa we mnie; serce we mnie jest przerażone. 5Wspominam dni dawne; rozmyślam o wszystkim, co uczyniłeś; rozważam dzieło twoich rąk. 6Wyciągam do ciebie moje ręce; moja dusza pragnie ciebie jak spieczona ziemia.
7Odpowiedz mi szybko, Ojcze mój; mój duch ustaje. Nie ukrywaj swego oblicza ode mnie, bo stanę się podobny do tych, którzy schodzą do grobu. 8Daj mi rano usłyszeć o twojej wiernej miłości, bo tobie ufam. Wskaż mi drogę, którą mam iść, bo ku tobie wznoszę moją duszę. 9Ocal mnie od moich nieprzyjaciół, Ojcze mój; do ciebie uciekłem, by się schronić. 10Naucz mnie pełnić twoją wolę, bo ty jesteś moim Ojcem; niech twój dobry Duch prowadzi mnie po równej ziemi. 11Przez wzgląd na twoje imię, Ojcze mój, zachowaj moje życie; w swojej sprawiedliwości wyprowadź moją duszę z udręki. 12A w swojej wiernej miłości wytracisz moich nieprzyjaciół i zniszczysz wszystkich wrogów mojej duszy, bo jestem twoim sługą.
