Moja Skała, moja Ucieczka
Dawidowy.
Dawid zaczyna od rąk wyćwiczonych do walki i od razu przyznaje, jak znikomy jest człowiek — tchnienie, przemijający cień. Prosi Ojca, by nachylił niebiosa i wyrwał go z rąk kłamców, a potem opisuje pokój, którego pragnie: pełne spichlerze i kwitnące dzieci.
144 1Błogosławiony niech będzie mój Ojciec, moja skała, który ćwiczy moje ręce do wojny, moje palce do walki, 2moja wierna miłość i moja twierdza, mój warowny gród i mój wybawiciel, moja tarcza, w której się chronię, który poddaje mi narody.
3Mój Ojcze, czym jest człowiek, że go dostrzegasz, syn człowieczy, że o nim myślisz? 4Człowiek jest podobny do tchnienia, jego dni są jak przemijający cień.
5Mój Ojcze, nachyl swoje niebiosa i zstąp; dotknij gór, a zadymią. 6Ześlij błyskawicę i rozprosz ich; wypuść swoje strzały i rozgrom ich. 7Wyciągnij swoją rękę z wysoka; ocal mnie i wybaw mnie z potężnych wód, z ręki cudzoziemców, 8których usta mówią kłamstwo, a których prawica przysięga fałszywie.
9Mój Ojcze, zaśpiewam ci nową pieśń; na dziesięciostrunnej harfie będę ci grał, 10temu, który daje zwycięstwo królom, który ocala Dawida, swojego sługę, od okrutnego miecza.
11Ocal mnie i wybaw mnie z ręki cudzoziemców, których usta mówią kłamstwo, a których prawica przysięga fałszywie.
12Wtedy nasi synowie będą jak rośliny wyrosłe wysoko w swojej młodości, nasze córki jak narożne kolumny wyrzeźbione dla pałacu. 13Nasze spichlerze będą pełne, dostarczając wszelkiego rodzaju plonów; nasze trzody rozmnożą się tysiącami, dziesiątkami tysięcy na naszych polach; 14nasze bydło brzemienne, bez wyłomu w murach, bez pójścia w niewolę i bez krzyku rozpaczy na naszych ulicach. 15Błogosławiony lud, do którego należą takie rzeczy; błogosławiony lud, który ma naszego Ojca za swojego.
