ዐለቴ፣ መጠጊያዬ

የዳዊት መዝሙር።

ዳዊት ለጦርነት በሰለጠኑ እጆች ይጀምራል፤ ወዲያውም ሰው ምን ያህል ኢምንት እንደሆነ ያምናል፦ እስትንፋስ፣ የሚያልፍ ጥላ። አብ ሰማያትን ዝቅ አድርጎ እንዲወርድና ከሐሰተኞች እንዲያድነው ይለምናል፤ ከዚያም የሚመኘውን ሰላም ይገልጻል፦ የተሞሉ ጎተራዎችና የሚያብቡ ልጆች።

ምዕራፍ 144።

ዐለቴ የሆነው አባቴ የተባረከ ይሁን፤ እጆቼን ለጦርነት፣ ጣቶቼን ለውጊያ የሚያሠለጥን፤ ምሕረቴና ምሽጌ፣ አምባዬና አዳኜ፣ የምጠጋበት ጋሻዬ ነው፤ ሕዝቦችን ከእኔ በታች ያስገዛል።

አባቴ ሆይ፣ ሰው ምንድን ነው የምታስተውለው? የሰው ልጅስ ምንድን ነው የምታስበው? ሰው እስትንፋስን ይመስላል፤ ዘመኑም እንደሚያልፍ ጥላ ነው።

አባቴ ሆይ፣ ሰማያትህን ዝቅ አድርገህ ውረድ፤ ተራሮችን ዳስሳቸው፣ እነርሱም ይጤሳሉ። መብረቅህን አብርቅ፣ በትናቸውም፤ ፍላጻህን ተኩስ፣ አሸብራቸውም። እጅህን ከአርያም ዘርጋ፤ አድነኝ፣ ከብርቱ ውሃዎች ታደገኝ፣ ከባዕዳን እጅ፤ አፋቸው ሐሰትን ይናገራል፤ ቀኝ እጃቸውም በሐሰት ይምላል።

አባቴ ሆይ፣ አዲስ መዝሙር እዘምርልሃለሁ፤ ባለ ዐሥር አውታር በገና እጫወትልሃለሁ፤ ለነገሥታት ድልን ለሚሰጥ፣ ባሪያውን ዳዊትን ከጨካኝ ሰይፍ ለሚያድን።

አድነኝ፣ ከባዕዳን እጅ ታደገኝ፤ አፋቸው ሐሰትን ይናገራል፤ ቀኝ እጃቸውም በሐሰት ይምላል።

ወንዶች ልጆቻችን በወጣትነታቸው ያደጉ ረዣዥም ተክሎች ይሆናሉ፤ ሴቶች ልጆቻችንም ለቤተ መንግሥት እንደ ተቀረጹ ማዕዘን ምሰሶዎች ይሆናሉ። ጎተራዎቻችን ይሞላሉ፤ ልዩ ልዩ እህል ያቀርባሉ፤ መንጎቻችን በሺህ፣ በሜዳዎቻችንም በእልፍ ይበዛሉ፤ ከብቶቻችን ፀንሰው ይከብዳሉ፤ ቅጥር መናድ የለም፤ መማረክ የለም፤ በጎዳናዎቻችንም የጭንቀት ጩኸት የለም። እንዲህ ያለው የተሰጠው ሕዝብ ብፁዕ ነው፤ አባታችን የራሱ የሆነለት ሕዝብ ብፁዕ ነው።