Moja Skało, nie milcz
Dawidowy.
Dawid lęka się milczenia. Jeśli jego Ojciec, jego Skała, mu nie odpowie, on już jest pośród umarłych. Prosi, by nie porwano go razem z ludźmi, którzy mówią przyjazne słowa, a ukrywają zło. W połowie psalmu zostaje wysłuchany i modlitwa staje się dziękczynieniem.
28 1Do ciebie wołam, mój Ojcze; moja Skało, nie bądź głuchy na mnie, bo jeśli będziesz wobec mnie milczeć, stanę się podobny do tych, którzy zstępują do grobu.
2Usłysz moje błagania o litość, gdy wołam do ciebie o pomoc, gdy wznoszę ręce ku twojemu świętemu przybytkowi.
3Nie zabieraj mnie wraz z bezbożnymi, z tymi, którzy czynią zło, którzy mówią przyjazne słowa swoim bliźnim, podczas gdy zło jest w ich sercach. 4Odpłać im według ich uczynków, według ich złych postępków; odpłać im według dzieła ich rąk; oddaj im to, na co zasłużyli. 5Ponieważ nie dbają o dzieła mojego Ojca ani o dzieło jego rąk, zburzy ich i nigdy ich nie odbuduje.
6Błogosławiony niech będzie nasz Ojciec, bo usłyszał moje błagania o litość. 7Mój Ojciec jest moją siłą i moją tarczą; w nim zaufało moje serce i doznałem pomocy. Moje serce raduje się i pieśnią moją dziękuję mu.
8Mój Ojciec jest siłą swojego ludu; jest zbawczą twierdzą swojego pomazańca. 9Wybaw swój lud i błogosław swojemu dziedzictwu; paś ich i noś ich na wieki.
