ஆதியாகமம் 31

31 ¹லாபானின் குமாரர், “நம்முடைய தகப்பனுக்கு உண்டானதையெல்லாம் யாக்கோபு எடுத்துக்கொண்டான்; நம்முடைய தகப்பனுக்கு உரியதிலிருந்தே இந்தச் செல்வத்தையெல்லாம் அவன் சம்பாதித்தான்” என்று சொல்வதை யாக்கோபு கேட்டான். ²யாக்கோபு லாபானின் முகத்தைப் பார்த்தான்; அது முன்பிருந்ததுபோல் தன்மேல் இல்லாதிருந்தது.

³அப்பொழுது எங்கள் பிதா யாக்கோபை நோக்கி, “உன் முன்னோர்களின் தேசத்துக்கும் உன் குடும்பத்துக்கும் திரும்பிப் போ; நான் உன்னோடே இருப்பேன்” என்றார்.

⁴ஆகையால் யாக்கோபு ஆள் அனுப்பி, ராகேலையும் லேயாளையும் வெளியிலே தன் மந்தையினிடத்திற்கு அழைப்பித்தான். ⁵அவர்களை நோக்கி அவன் சொன்னது: “உங்கள் தகப்பனுடைய முகம் முன்பிருந்ததுபோல் என்மேல் இல்லை என்று நான் காண்கிறேன்; ஆனாலும் என் தகப்பனுடைய தேவன் என்னோடே இருந்தார். ⁶நான் என் முழு பலத்தோடும் உங்கள் தகப்பனுக்கு ஊழியம் செய்தேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். ⁷உங்கள் தகப்பன் என்னை ஏமாற்றி, என் கூலியைப் பத்துமுறை மாற்றினான்; ஆனாலும் எங்கள் பிதா அவன் எனக்குத் தீங்குசெய்ய விடவில்லை. ⁸‘புள்ளியுள்ளவைகள் உன் கூலி’ என்று அவன் சொன்னால், மந்தையெல்லாம் புள்ளியுள்ளவைகளைப் போட்டது; ‘கலப்புநிறமுள்ளவைகள் உன் கூலி’ என்று அவன் சொன்னால், மந்தையெல்லாம் கலப்புநிறமுள்ளவைகளைப் போட்டது. ⁹இவ்விதமாய் எங்கள் பிதா உங்கள் தகப்பனுடைய கால்நடைகளை எடுத்து எனக்குத் தந்தார். ¹⁰மந்தை பொலியும் காலத்தில் நான் ஒரு சொப்பனத்தில் என் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்த்தபோது, மந்தையின்மேல் பாய்ந்த கடாக்கள் கலப்புநிறமும் புள்ளியும் வரியுமுள்ளவைகளாய் இருக்கக் கண்டேன். ¹¹பிதாவானவரின் தூதன் சொப்பனத்தில் என்னை நோக்கி, ‘யாக்கோபே’ என்றார்; நான், ‘இதோ இருக்கிறேன்’ என்றேன். ¹²அப்பொழுது அவர்: ‘உன் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்; மந்தையின்மேல் பாய்கிற கடாக்களெல்லாம் கலப்புநிறமும் வரியும் புள்ளியுமுள்ளவைகள்; லாபான் உனக்குச் செய்கிற எல்லாவற்றையும் நான் கண்டேன். ¹³நான் பெத்தேலின் பிதாவானவர்; அங்கே நீ ஒரு தூணை அபிஷேகம்பண்ணி, எனக்கு ஒரு பொருத்தனை செய்தாய். இப்பொழுது எழுந்து, இந்தத் தேசத்தை விட்டுப் புறப்பட்டு, உன் இனத்தாரின் தேசத்திற்குத் திரும்பிப் போ’ என்றார்.”

¹⁴அதற்கு ராகேலும் லேயாளும் அவனுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: “எங்கள் தகப்பன் வீட்டில் இன்னும் எங்களுக்குப் பங்காவது சுதந்தரமாவது உண்டோ? ¹⁵அவன் எங்களை அந்நியர்களாக எண்ணவில்லையா? அவன் எங்களை விற்றுப்போட்டு, எங்கள் பணத்தையும் முழுவதும் தின்றுவிட்டானே. ¹⁶எங்கள் பிதா லாபானிடமிருந்து எடுத்த யாவும் எங்களுக்கும் எங்கள் பிள்ளைகளுக்கும் உரியவை. இப்பொழுது எங்கள் பிதா உனக்குச் சொன்னபடியெல்லாம் செய்” என்றார்கள்.

¹⁷அப்பொழுது யாக்கோபு எழுந்து, தன் குமாரரையும் தன் மனைவிகளையும் ஒட்டகங்கள்மேல் ஏற்றி, ¹⁸தன் தகப்பனாகிய ஈசாக்கினிடத்தில் கானான் தேசத்திற்குப் போகும்படி, தான் சம்பாதித்த தன் கால்நடைகள் யாவையும், பதான் அராமிலே சம்பாதித்த தன் ஆஸ்திகள் யாவையும் ஓட்டிக்கொண்டு புறப்பட்டான். ¹⁹லாபான் தன் ஆடுகளை மயிர் கத்தரிக்கப் போயிருந்தான்; அப்பொழுது ராகேல் தன் தகப்பனுடைய வீட்டுச் சுரூபங்களைத் திருடிக்கொண்டாள். ²⁰யாக்கோபு தான் ஓடிப்போகிறதை சீரியனாகிய லாபானுக்கு அறிவியாமல் அவனை ஏமாற்றினான். ²¹தனக்கு உண்டானவைகள் யாவையும் கொண்டு அவன் ஓடிப்போனான்; எழுந்து ஐபிராத்து நதியைக் கடந்து, கீலேயாத் மலைநாட்டை நோக்கித் தன் முகத்தைத் திருப்பினான்.

லாபான் பின்தொடர்கிறான்

²²யாக்கோபு ஓடிப்போனது மூன்றாம் நாளிலே லாபானுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. ²³அப்பொழுது அவன் தன் சகோதரரைக் கூட்டிக்கொண்டு, ஏழுநாள் பயணதூரம் அவனைப் பின்தொடர்ந்து, கீலேயாத் மலைநாட்டிலே அவனை நெருங்கிப் பிடித்தான்.

²⁴ஆனாலும் எங்கள் பிதா இராத்திரி சொப்பனத்தில் சீரியனாகிய லாபானிடத்தில் வந்து, “நீ யாக்கோபோடே நன்மையையாகிலும் தீமையையாகிலும் பேசாதபடி எச்சரிக்கையாயிரு” என்றார்.

²⁵லாபான் யாக்கோபை நெருங்கினான்; யாக்கோபு தன் கூடாரத்தை மலையிலே போட்டிருந்தான்; லாபானும் தன் சகோதரரோடு கீலேயாத் மலையிலே கூடாரம் போட்டான். ²⁶அப்பொழுது லாபான் யாக்கோபை நோக்கி: “நீ என்ன செய்தாய்? நீ என்னை ஏமாற்றி, என் குமாரத்திகளை யுத்தத்தில் பிடிபட்டவர்களைப்போல் ஓட்டிக்கொண்டு வந்தாயே. ²⁷நீ ஏன் எனக்கு அறிவியாமல், என்னை ஏமாற்றி இரகசியமாய் ஓடிப்போனாய்? சந்தோஷத்தோடும், கீதங்களோடும், மேளத்தோடும், சுரமண்டலத்தோடும் நான் உன்னை அனுப்பியிருப்பேனே. ²⁸என் குமாரரையும் என் குமாரத்திகளையும் நான் முத்தஞ்செய்து விடையளிக்கவிடாமல் போனது ஏன்? இப்பொழுது நீ அறிவீனமாய் நடந்துகொண்டாய்.

²⁹உங்களுக்குத் தீங்குசெய்ய என் கையில் வல்லமை உண்டு; ஆனாலும் உங்கள் தகப்பனுடைய தேவன் நேற்று இராத்திரி என்னோடே, ‘நீ யாக்கோபோடே நன்மையையாகிலும் தீமையையாகிலும் பேசாதபடி எச்சரிக்கையாயிரு’ என்று சொன்னார்.

³⁰இப்பொழுது உன் தகப்பன் வீட்டின்மேல் நீ மிகவும் வாஞ்சையாயிருந்ததால் புறப்பட்டு வந்தாய்; ஆனாலும் என் தெய்வங்களை நீ ஏன் திருடிக்கொண்டு வந்தாய்?” என்றான்.

³¹யாக்கோபு லாபானுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: “நீ உன் குமாரத்திகளை என்னிடத்திலிருந்து பலவந்தமாய்ப் பிடித்துக்கொள்வாய் என்று நான் நினைத்துப் பயந்தேன். ³²உன் தெய்வங்களை யாரிடத்தில் கண்டுபிடிக்கிறாயோ, அவன் உயிரோடிருக்கக்கூடாது; உனக்குரியது என்னிடத்தில் என்ன இருக்கிறது என்பதை நம்முடைய சகோதரருக்கு முன்பாகப் பார்த்து எடுத்துக்கொள்” என்றான். ராகேல் அவைகளைத் திருடியிருந்ததை யாக்கோபு அறியாதிருந்தான்.

³³அப்பொழுது லாபான் யாக்கோபின் கூடாரத்திலும், லேயாளின் கூடாரத்திலும், இரண்டு பணிப்பெண்களின் கூடாரத்திலும் தேடியும் ஒன்றையும் கண்டுபிடிக்கவில்லை; லேயாளின் கூடாரத்தைவிட்டு ராகேலின் கூடாரத்தில் பிரவேசித்தான். ³⁴ராகேல் அந்த வீட்டுச் சுரூபங்களை எடுத்து, ஒட்டகச் சேணத்தில் வைத்து, அவைகளின்மேல் உட்கார்ந்திருந்தாள். லாபான் கூடாரம் முழுவதும் தடவிப்பார்த்தும் அவைகளைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை. ³⁵அவள் தன் தகப்பனை நோக்கி: “என் ஆண்டவனே, கோபங்கொள்ளவேண்டாம்; உமக்கு முன்பாக என்னால் எழுந்திருக்கமுடியாது; ஸ்திரீகளுக்குரிய தன்மை என்னிடத்தில் இருக்கிறது” என்றாள். அவன் தேடியும் அந்த வீட்டுச் சுரூபங்களைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை.

³⁶அப்பொழுது யாக்கோபுக்குக் கோபமூண்டு, லாபானோடே வாக்குவாதம்பண்ணினான். யாக்கோபு லாபானுக்கு மறுமொழியாக: “நீ இப்படி வேகமாய் என்னைப் பின்தொடர்ந்துவர, என் குற்றம் என்ன? என் பாவம் என்ன? ³⁷நீ என் பொருள்கள் எல்லாவற்றையும் தடவிப்பார்த்தாயே; உன் வீட்டுப் பொருள்களில் எதைக் கண்டுபிடித்தாய்? என் சகோதரருக்கும் உன் சகோதரருக்கும் முன்பாக அதை இங்கே வை; அவர்கள் நம் இருவருக்கும் நடுவே தீர்ப்புச் சொல்லட்டும்.

³⁸இந்த இருபது வருஷமாய் நான் உன்னோடிருந்தேன்; உன் செம்மறியாடுகளும் வெள்ளாடுகளும் சினையழிந்ததில்லை; உன் மந்தையின் கடாக்களை நான் தின்றதுமில்லை. ³⁹பீறுண்டதை நான் உன்னிடத்தில் கொண்டுவராமல், அதற்காக நானே நஷ்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டேன்; பகலில் திருடப்பட்டதையும் இரவில் திருடப்பட்டதையும் நீ என் கையிலே கேட்டாய். ⁴⁰பகலில் வெயில் என்னைச் சுட்டெரித்தது, இரவில் குளிர் என்னை வாட்டியது; தூக்கம் என் கண்களைவிட்டு அகன்றுபோயிற்று; இப்படி நான் இருந்தேன். ⁴¹இந்த இருபது வருஷம் நான் உன் வீட்டில் இருந்தேன்; உன் இரண்டு குமாரத்திகளுக்காகப் பதினான்கு வருஷமும், உன் மந்தைக்காக ஆறு வருஷமும் உனக்கு ஊழியம் செய்தேன்; நீயோ என் கூலியைப் பத்துமுறை மாற்றினாய். ⁴²என் தகப்பனுடைய தேவனும், ஆபிரகாமின் தேவனும், ஈசாக்கின் பயமுமாயிருக்கிறவர் என்னோடே இராதிருந்தால், நீ இப்பொழுது என்னை நிச்சயமாய் வெறுங்கையாய் அனுப்பியிருப்பாய். எங்கள் பிதா என் சிறுமையையும் என் கைகளின் பிரயாசத்தையும் கண்டு, நேற்று இராத்திரி உன்னை எச்சரித்தார்” என்றான். ^a a v42 “ஈசாக்கின் பயம்” என்பது எங்கள் பிதாவுக்கு யாக்கோபு கொடுக்கும் தனிச்சிறப்பான பெயர் — தன் தகப்பனாகிய ஈசாக்கு ஆழமான உடன்படிக்கை பயபக்தியோடு வணங்கின தேவன். இவ்விதமாய்ப் பிதாவானவரைப் பெயரிட்டு அழைப்பது, ஒரு உண்மையுள்ள குமாரனின் கண்களால் அவரை அறிந்து அழைப்பதாகும்.

⁴³அப்பொழுது லாபான் யாக்கோபுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: “இந்தக் குமாரத்திகள் என் குமாரத்திகள், இந்தப் பிள்ளைகள் என் பிள்ளைகள், இந்த மந்தை என் மந்தை; நீ காண்கிற யாவும் என்னுடையவைகள். ஆனாலும் என் குமாரத்திகளுக்காவது அவர்கள் பெற்ற பிள்ளைகளுக்காவது நான் இன்று என்ன செய்யக்கூடும்? ⁴⁴இப்போது வா, நானும் நீயும் ஒரு உடன்படிக்கை பண்ணுவோம்; அது எனக்கும் உனக்கும் நடுவே சாட்சியாயிருக்கட்டும்” என்றான்.

⁴⁵அப்பொழுது யாக்கோபு ஒரு கல்லை எடுத்து, அதைத் தூணாக நிறுத்தினான். ⁴⁶யாக்கோபு தன் சகோதரரை நோக்கி, “கற்களைச் சேருங்கள்” என்றான்; அவர்கள் கற்களை எடுத்து ஒரு குவியலாகக் குவித்தார்கள்; அந்தக் குவியலண்டையில் அங்கே சாப்பிட்டார்கள். ⁴⁷லாபான் அதற்கு யேகர்சகதூதா என்று பேரிட்டான்; யாக்கோபோ அதற்குக் கலயேத் என்று பேரிட்டான். ⁴⁸லாபான், “இந்தக் குவியல் இன்று எனக்கும் உனக்கும் நடுவே சாட்சி” என்றான்; ஆகையால் அதற்குக் கலயேத் என்று பேரிடப்பட்டது; ⁴⁹மேலும் மிஸ்பா என்றும் அதற்குப் பேரிட்டான்; ஏனெனில், “நாம் ஒருவரையொருவர் விட்டுப் பிரிந்திருக்கும்போது, தேவன் எனக்கும் உனக்கும் நடுவே கண்காணித்திருப்பாராக. ⁵⁰நீ என் குமாரத்திகளைத் துன்பப்படுத்தினாலோ, அவர்களையல்லாமல் வேறே மனைவிகளைச் சேர்த்துக்கொண்டாலோ, நம்மோடே வேறொருவரும் இல்லாவிட்டாலும், இதோ, தேவனே எனக்கும் உனக்கும் நடுவே சாட்சி” என்றான். ⁵¹பின்னும் லாபான் யாக்கோபை நோக்கி: “இதோ, இந்தக் குவியலைப் பார்; எனக்கும் உனக்கும் நடுவே நான் நிறுத்தின இந்தத் தூணையும் பார். ⁵²நான் தீங்குசெய்ய இந்தக் குவியலைக் கடந்து உன்னிடத்தில் வராதபடிக்கும், நீ இந்தக் குவியலையும் இந்தத் தூணையும் கடந்து என்னிடத்தில் வராதபடிக்கும், இந்தக் குவியல் சாட்சி, இந்தத் தூணும் சாட்சி. ⁵³ஆபிரகாமின் தேவனும் நாகோரின் தேவனும் அவர்களுடைய தகப்பனின் தேவனும் நமக்குள்ளே நியாயந்தீர்ப்பாராக” என்றான். அப்பொழுது யாக்கோபு தன் தகப்பனாகிய ஈசாக்கின் பயத்தின்பேரில் ஆணையிட்டான். ⁵⁴பின்பு யாக்கோபு மலையிலே பலியிட்டு, அப்பம் புசிக்கும்படி தன் சகோதரரை அழைத்தான்; அவர்கள் அப்பம் புசித்து, மலையிலே இராத்தங்கினார்கள். ⁵⁵லாபான் அதிகாலமே எழுந்து, தன் பேரப்பிள்ளைகளையும் தன் குமாரத்திகளையும் முத்தஞ்செய்து, அவர்களை ஆசீர்வதித்து, புறப்பட்டுத் தன் இடத்திற்குத் திரும்பிப்போனான்.