ஆதியாகமம் 37

37 ¹யாக்கோபு, தன் தகப்பன் அந்நியனாய்த் தங்கியிருந்த கானான் தேசத்தில் குடியேறினான். ²யாக்கோபின் வம்ச வரலாறு இதுவே. யோசேப்பு பதினேழு வயதுள்ள வாலிபனாய், தன் தகப்பனுடைய மனைவிகளாகிய பில்காள், சில்பாள் என்பவர்களின் மகன்களாகிய தன் சகோதரர்களோடு மந்தையை மேய்த்துக்கொண்டிருந்தான்; அவர்களைக்குறித்த ஒரு தீய செய்தியை அவன் தன் தகப்பனிடம் கொண்டுவந்தான். ³யோசேப்பு தன் முதிர்வயதில் இஸ்ரவேலுக்குப் பிறந்தபடியால், அவன் தன் மற்ற எல்லா மகன்களைப் பார்க்கிலும் யோசேப்பை அதிகமாய் நேசித்து, அவனுக்குப் பலவர்ண அங்கியை உண்டாக்கினான். ⁴தங்கள் தகப்பன் தங்கள் எல்லாரிலும் அவனையே அதிகமாய் நேசிக்கிறதை அவனுடைய சகோதரர்கள் கண்டு, அவனைப் பகைத்து, அவனோடு அன்பாய்ப் பேச மனமில்லாதிருந்தார்கள்.

⁵யோசேப்பு ஒரு கனவு கண்டு, அதைத் தன் சகோதரர்களுக்கு அறிவித்தான்; அதனால் அவர்கள் அவனை இன்னும் அதிகமாய்ப் பகைத்தார்கள். ⁶அவன் அவர்களை நோக்கி: “நான் கண்ட இந்தக் கனவைக் கேளுங்கள்: ⁷இதோ, நாம் வயலில் அரிக்கட்டுகளைக் கட்டிக்கொண்டிருந்தோம்; அப்பொழுது, இதோ, என் அரிக்கட்டு எழுந்து நிமிர்ந்து நின்றது; இதோ, உங்கள் அரிக்கட்டுகள் சூழ்ந்துவந்து என் அரிக்கட்டை வணங்கின” என்றான்.

⁸அப்பொழுது அவனுடைய சகோதரர்கள் அவனை நோக்கி: “நீ மெய்யாகவே எங்கள்மேல் ராஜாவாய் ஆளுவாயோ? நீ உண்மையாகவே எங்களை அரசாளுவாயோ?” என்று சொல்லி, அவனுடைய கனவுகளுக்காகவும் அவனுடைய வார்த்தைகளுக்காகவும் அவனை இன்னும் அதிகமாய்ப் பகைத்தார்கள். ⁹அவன் மறுபடியும் ஒரு கனவு கண்டு, அதைத் தன் சகோதரர்களுக்கு அறிவித்து: “இதோ, நான் இன்னும் ஒரு கனவு கண்டேன்; சூரியனும் சந்திரனும் பதினொரு நட்சத்திரங்களும் என்னை வணங்கின” என்றான். ¹⁰அதைத் தன் தகப்பனுக்கும் தன் சகோதரர்களுக்கும் அவன் சொன்னபோது, அவனுடைய தகப்பன் அவனைக் கடிந்துகொண்டு: “நீ கண்ட இந்தக் கனவு என்ன? நானும் உன் தாயும் உன் சகோதரர்களும் மெய்யாகவே வந்து உன்முன் தரைமட்டும் தாழ்ந்து வணங்குவோமோ?” என்றான். ¹¹அவனுடைய சகோதரர்கள் அவன்மேல் பொறாமைகொண்டார்கள்; ஆனால் அவனுடைய தகப்பன் அந்தக் காரியத்தைத் தன் மனதில் வைத்திருந்தான்.

தன் சகோதரர்களிடம் அனுப்பப்படுகிறான்

¹²அவனுடைய சகோதரர்கள் தங்கள் தகப்பனுடைய மந்தைகளைச் சீகேமுக்கு அருகில் மேய்க்கப் போயிருந்தார்கள். ¹³இஸ்ரவேல் யோசேப்பை நோக்கி: “உன் சகோதரர்கள் சீகேமில் மந்தைகளை மேய்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் அல்லவா? வா, நான் உன்னை அவர்களிடம் அனுப்புகிறேன்” என்றான். அவன், “இதோ, இருக்கிறேன்” என்றான்.

¹⁴அப்பொழுது அவன் அவனை நோக்கி: “உன் சகோதரர்களும் மந்தையும் சுகமாய் இருக்கிறார்களா என்று போய்ப் பார்த்து, எனக்குச் செய்தி கொண்டுவா” என்று சொல்லி, எப்ரோன் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து அவனை அனுப்பினான்; யோசேப்பு சீகேமுக்கு வந்தான். ¹⁵அவன் வயல்வெளியில் அலைந்து திரிகையில், ஒரு மனிதன் அவனைக் கண்டு: “நீ எதைத் தேடுகிறாய்?” என்று கேட்டான்.

¹⁶அதற்கு அவன்: “நான் என் சகோதரர்களைத் தேடுகிறேன்; அவர்கள் எங்கே மந்தைகளை மேய்க்கிறார்கள் என்று சொல்லமாட்டீரா?” என்றான்.

¹⁷அந்த மனிதன்: “அவர்கள் இங்கிருந்து போய்விட்டார்கள்; ‘தோத்தானுக்குப் போவோம்’ என்று அவர்கள் சொல்லக் கேட்டேன்” என்றான். அப்பொழுது யோசேப்பு தன் சகோதரர்களைப் பின்தொடர்ந்துபோய், அவர்களைத் தோத்தானிலே கண்டான்.

¹⁸அவர்கள் அவனைத் தூரத்திலே கண்டார்கள்; அவன் தங்களருகில் வருமுன்னே, அவனைக் கொலைசெய்ய அவர்கள் சதிசெய்தார்கள்.

¹⁹“இதோ, அந்தக் கனவுக்காரன் வருகிறான்!” என்று ஒருவரோடொருவர் சொல்லிக்கொண்டார்கள். ²⁰“இப்போது வாருங்கள், நாம் அவனைக் கொன்று, குழிகளில் ஒன்றில் அவனைப் போட்டு, ஒரு காட்டுமிருகம் அவனைத் தின்றுவிட்டது என்று சொல்லுவோம்; அப்பொழுது அவனுடைய கனவுகள் என்ன ஆகுமென்று பார்ப்போம்” என்றார்கள்.

²¹ரூபன் இதைக் கேட்டு, அவர்களுடைய கைகளிலிருந்து அவனை விடுவிக்க முயன்று: “நாம் அவன் உயிரை எடுக்கவேண்டாம்” என்றான். ²²ரூபன் அவர்களை நோக்கி: “இரத்தம் சிந்தவேண்டாம்; வனாந்தரத்திலுள்ள இந்தக் கிணற்றில் அவனைப் போடுங்கள்; ஆனால் அவன்மேல் கைவைக்கவேண்டாம்” என்றான். அவன் அவர்கள் கைகளிலிருந்து யோசேப்பை விடுவித்து, அவனைத் தன் தகப்பனிடம் திரும்பக் கொண்டுசேர்க்கும்படி இப்படிச் சொன்னான். ²³யோசேப்பு தன் சகோதரர்களிடம் வந்தபோது, அவர்கள் அவன் அணிந்திருந்த அங்கியை—அந்தப் பலவர்ண அங்கியை—அவனிடமிருந்து உரிந்துவிட்டு, ²⁴அவனைப் பிடித்து அந்தக் கிணற்றில் போட்டார்கள்; அந்தக் கிணறோ வெறுமையாய் இருந்தது, அதில் தண்ணீர் இல்லை.

²⁵பின்பு அவர்கள் உணவு உண்ணும்படி உட்கார்ந்தார்கள்; அவர்கள் நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, இதோ, கீலேயாத்திலிருந்து வந்த இஸ்மவேலரின் ஒட்டகக்கூட்டம், தங்கள் ஒட்டகங்களில் நறுமணப்பொருள்களையும், பிசினையும், வெள்ளைப்போளத்தையும் ஏற்றிக்கொண்டு, எகிப்துக்குப் போகும்படி வந்துகொண்டிருந்தது. ²⁶அப்பொழுது யூதா தன் சகோதரர்களை நோக்கி: “நாம் நம்முடைய சகோதரனைக் கொன்று, அவனுடைய இரத்தத்தை மறைத்துவைத்தால் நமக்கு என்ன லாபம்? ²⁷வாருங்கள், நாம் அவனை இஸ்மவேலருக்கு விற்றுப்போடுவோம்; நம்முடைய கை அவன்மேல் படவேண்டாம்; அவன் நம்முடைய சகோதரன், நம்முடைய சொந்த மாம்சம் அல்லவா” என்றான். அவனுடைய சகோதரர்கள் அதற்குச் சம்மதித்தார்கள். ²⁸மீதியானிய வர்த்தகர்கள் கடந்துபோகையில், அவனுடைய சகோதரர்கள் யோசேப்பைக் குழியிலிருந்து தூக்கியெடுத்து, இருபது வெள்ளிக்காசுக்கு அவனை இஸ்மவேலருக்கு விற்றுப்போட்டார்கள்; அவர்கள் யோசேப்பை எகிப்துக்குக் கொண்டுபோனார்கள்.

²⁹ரூபன் திரும்பிக் கிணற்றண்டைக்கு வந்து, யோசேப்பு கிணற்றில் இல்லாததைக் கண்டு, தன் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு, ³⁰தன் சகோதரர்களிடம் திரும்பிவந்து: “பிள்ளை இல்லையே! இனி நான் எங்கே போவேன்?” என்றான்.

³¹அப்பொழுது அவர்கள் யோசேப்பின் அங்கியை எடுத்து, ஒரு வெள்ளாட்டுக்கடாவை அடித்து, அந்த அங்கியை இரத்தத்தில் தோய்த்து, ³²அந்தப் பலவர்ண அங்கியைத் தங்கள் தகப்பனிடம் அனுப்பி: “இதைக் கண்டெடுத்தோம்; இது உம்முடைய மகனின் அங்கியோ, அல்லவோ என்று பாரும்” என்று சொல்லச் சொன்னார்கள்.

³³அவன் அதை அடையாளம் கண்டுகொண்டு: “இது என் மகனின் அங்கிதான்; ஒரு கொடிய மிருகம் அவனைத் தின்றுவிட்டது; யோசேப்பு நிச்சயமாய்ப் பீறிக்கிழிக்கப்பட்டுப்போனான்” என்றான். ³⁴அப்பொழுது யாக்கோபு தன் வஸ்திரங்களைக் கிழித்து, தன் இடுப்பில் இரட்டைக் கட்டிக்கொண்டு, தன் மகனுக்காக அநேக நாள் துக்கங்கொண்டாடினான். ³⁵அவனுடைய மகன்களும் மகள்களும் எல்லாரும் அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வந்தார்கள்; ஆனால் அவன் ஆறுதல் அடைய மனமில்லாமல்: “வேண்டாம், நான் துக்கத்தோடே என் மகனிடம் பாதாளத்தில் இறங்குவேன்” என்றான். இப்படி அவன் தகப்பன் அவனுக்காக அழுதான். ^a a v35 பாதாளம் (ஷியோல்) என்பது மரித்தவர்களின் இருப்பிடம் — மரணத்தில் எல்லாரும் போகும் மங்கலான ஒரு இடம்; இது நியாயத்தீர்ப்பின் இடமாகிய நரகம் என்னும் பிற்கால புது ஏற்பாட்டுக் கருத்து அல்ல. ³⁶மீதியானியரோ யோசேப்பை எகிப்தில், பார்வோனின் அதிகாரியும் மெய்க்காவலர் தலைவனுமாகிய போத்திபாருக்கு விற்றுப்போட்டார்கள்.