சங்கீதம் 139

139 ¹என் பிதாவே, நீர் என்னை ஆராய்ந்து, என்னை அறிந்திருக்கிறீர். ²நான் உட்காருகிறதையும் எழுந்திருக்கிறதையும் நீர் அறிந்திருக்கிறீர்; என் நினைவுகளைத் தூரத்திலிருந்தே நீர் உணர்ந்து கொள்கிறீர். ³என் பாதையையும் என் இளைப்பாறுதலையும் நீர் ஆராய்கிறீர், என் வழிகளெல்லாம் உமக்குப் பழக்கமானவை. ⁴என் நாவில் ஒரு சொல் வருமுன்னே, என் பிதாவே, அதை நீர் முழுவதும் அறிந்திருக்கிறீர். ⁵பின்னும் முன்னும் நீர் என்னைச் சூழ்ந்திருக்கிறீர், என்மேல் உமது கரத்தை வைக்கிறீர். ⁶இந்த அறிவு எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியமானது; அது மிகவும் உயர்ந்தது, என்னால் அதை எட்ட முடியாது.

⁷உமது ஆவியை விட்டு நான் எங்கே போவேன்? உமது சமுகத்தை விட்டு நான் எங்கே ஓடுவேன்? ⁸நான் வானங்களுக்கு ஏறினாலும், நீர் அங்கே இருக்கிறீர்; நான் பாதாளத்தில் என் படுக்கையைப் போட்டாலும், நீர் அங்கே இருக்கிறீர். ⁹நான் அருணோதயத்தின் செட்டைகளின்மேல் ஏறி, சமுத்திரத்தின் கடையெல்லைகளில் போய்த் தங்கினாலும், ¹⁰அங்கேயும் உமது கரம் என்னை நடத்தும், உமது வலதுகரம் என்னைப் பிடித்துக்கொள்ளும். ¹¹“இருள் என்னை மூடிக்கொள்ளும், என்னைச் சுற்றியிருக்கும் வெளிச்சம் இரவாய் மாறும்” என்று நான் சொன்னாலும், ¹²உமக்கோ இருளும் இருளல்ல; இரவு பகலைப்போல் பிரகாசிக்கும், உமக்கு இருளும் வெளிச்சத்தைப்போலாம்.

¹³என் அந்தரங்கத்தை நீரே உருவாக்கினீர்; என் தாயின் கர்ப்பத்தில் நீர் என்னைப் பின்னிப்பிணைத்தீர். ^a a v13 ஒவ்வொருவரும் கர்ப்பத்திலிருந்தே எங்கள் பிதாவினால் தனிப்பட்ட விதத்தில் உருவாக்கப்பட்டு, அறியப்படுகிறார்கள் — தற்செயலான வாழ்வுகள் ஏதுமில்லை. ¹⁴நான் உம்மைத் துதிக்கிறேன், ஏனெனில் நான் பயங்கரமாகவும் அற்புதமாகவும் உண்டாக்கப்பட்டேன்; உமது கிரியைகள் ஆச்சரியமானவை, என் ஆத்துமா அதை நன்றாய் அறியும். ¹⁵நான் இரகசியத்தில் உண்டாக்கப்பட்டு, பூமியின் ஆழங்களில் நேர்த்தியாய்ப் பின்னப்பட்டபோது, என் உருவம் உமக்கு மறைவாயிருக்கவில்லை. ¹⁶என் கருவளர்ச்சி நிறைவேறாத உடலை உமது கண்கள் கண்டன; என் நாட்களில் ஒன்றும் உண்டாகுமுன்னே, அவைகளெல்லாம் உமது புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டு, எனக்காக நியமிக்கப்பட்டிருந்தன. ¹⁷என் பிதாவே, உமது நினைவுகள் எனக்கு எத்தனை அருமையானவை! அவைகளின் தொகை எத்தனை பெரிது! ¹⁸நான் அவைகளை எண்ணப்போனால், அவை மணல் திரள்களைவிட அதிகமாயிருக்கும். நான் விழிக்கும்போது, இன்னும் உம்முடனேயே இருக்கிறேன்.

¹⁹என் பிதாவே, துன்மார்க்கரை நீர் கொன்றுபோட்டால் நலமாயிருக்குமே! இரத்தத்திற்குத் தாகங்கொள்ளுகிறவர்களே, என்னைவிட்டு அகன்றுபோங்கள்! ²⁰அவர்கள் தீய எண்ணத்தோடு உம்மைக்குறித்துப் பேசுகிறார்கள்; உமது சத்துருக்கள் உமது நாமத்தை வீணாக வழங்குகிறார்கள். ²¹என் பிதாவே, உம்மைப் பகைக்கிறவர்களை நான் பகைக்கிறதில்லையா? உமக்கு விரோதமாய் எழும்புகிறவர்களை நான் அருவருக்கிறதில்லையா? ²²பூரண பகையோடு நான் அவர்களைப் பகைக்கிறேன்; அவர்களை என் சத்துருக்களாய் எண்ணுகிறேன்.

²³என் பிதாவே, என்னை ஆராய்ந்து, என் இருதயத்தை அறிந்துகொள்ளும்; என்னைச் சோதித்து, என் கவலையான நினைவுகளை அறிந்துகொள்ளும், ²⁴என்னில் தீமையான வழி ஏதேனும் உண்டோ என்று பார்த்து, நித்திய வழியில் என்னை நடத்தும்.