உம்மேல் நிலைத்த கண்கள்
தாவீதின் சங்கீதம்.
தூபம்போல் செலுத்தப்படும் ஒரு மாலை ஜெபம். அவன் தன் பிதாவிடம் காத்துக்கொள்ளும்படி கேட்பது தன் சொந்த வாயையும் இச்சையையுமே — அக்கிரமக்காரரோடு சேராமலும், அவர்களுடைய ருசியான பதார்த்தங்களை அனுபவிக்காமலும் இருக்கும்படி — நீதிமான் கடிந்துகொள்வதைத் தன் தலையின்மேல் எண்ணெயாக வரவேற்கிறான்.
141 1என் பிதாவே, உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறேன்; என்னிடம் சீக்கிரமாய் வாரும். நான் உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடும்போது என் சத்தத்திற்குச் செவிகொடும்.
2என் ஜெபம் உமக்கு முன்பாகத் தூபம்போல எழும்புவதாக; என் கைகளை உயர்த்துதல் மாலைப் பலிபோல இருப்பதாக.
3என் பிதாவே, என் வாய்க்குக் காவல் வையும்; என் உதடுகளின் வாசலைக் காத்துக்கொள்ளும். 4என் இருதயம் எந்தத் தீமையின்பக்கமும் சாயாதபடியும், தீமை செய்கிறவர்களோடு சேர்ந்து பொல்லாத செயல்களில் ஈடுபடாதபடியும் செய்யும்; அவர்களுடைய ருசிகரமான உணவுகளை நான் புசியாதபடியும் செய்யும்.
5நீதிமான் என்னை அடிக்கட்டும்—அது தயவு; அவன் என்னைக் கடிந்துகொள்ளட்டும்—அது என் தலைக்கு எண்ணெய்; என் தலை அதை மறுக்காது. ஆனாலும் என் ஜெபம் எப்பொழுதும் துன்மார்க்கருடைய செயல்களுக்கு விரோதமாகவே இருக்கும்.
6அவர்களுடைய அதிபதிகள் கன்மலைச் சிகரங்களிலிருந்து தள்ளிவிடப்படும்போது, அப்பொழுது ஜனங்கள் என் வார்த்தைகளைக் கேட்பார்கள், ஏனெனில் அவை இனிமையானவை. 7ஒருவன் நிலத்தை உழுது பிளந்துபோடுவதுபோல, எங்கள் எலும்புகள் பாதாளத்தின் வாயில் சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
8ஆனால் என் கண்கள் உம்மேல் நிலைத்திருக்கின்றன, என் ஆண்டவராகிய பிதாவே; உம்மிடத்தில் நான் அடைக்கலம் புகுகிறேன்— என்னைப் பாதுகாப்பற்றவனாய் விட்டுவிடாதேயும். 9அவர்கள் எனக்கு வைத்த கண்ணிக்கும், தீமை செய்கிறவர்களின் வலைகளுக்கும் என்னைத் தப்புவியும். 10துன்மார்க்கர் தங்கள் சொந்த வலைகளில் விழட்டும்; நானோ தனியாய்ப் பத்திரமாய்க் கடந்துபோவேன்.
