சங்கீதம் 39

39 ¹நான் சொன்னேன்: “என் நாவினால் பாவம் செய்யாதபடி என் வழிகளைக் காத்துக்கொள்ளுவேன்; துன்மார்க்கர் என் அருகில் இருக்கும்வரை என் வாயில் கடிவாளம் பூட்டிவைப்பேன்.” ²நான் ஊமையாய் மௌனமாய் இருந்தேன்; நன்மையானவைகளைக்குறித்தும் பேசாமல் மவுனமாய் இருந்தேன்; என் வேதனையோ அதிகரித்தது. ³என் இருதயம் எனக்குள் அனல்கொண்டது; நான் தியானிக்கையில் அக்கினி எரிந்தது; அப்பொழுது நான் பேசினேன்: ⁴என் பிதாவே, என் முடிவையும், என் நாட்களின் அளவு இன்னதென்பதையும் எனக்குக் காண்பியும்; நான் எவ்வளவு நிலையற்றவன் என்பதை அறியப்பண்ணும்.

⁵இதோ, என் நாட்களை நீர் ஒரு சாண் அளவாக்கினீர்; என் ஆயுசு உமக்கு முன்பாக ஒன்றுமில்லை. நிச்சயமாக ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒரு சுவாசமே. ⁶நிச்சயமாக ஒவ்வொரு மனிதனும் நிழலைப்போல் திரிகிறான்; நிச்சயமாக அவர்களுடைய பரபரப்பெல்லாம் வீணே; அவன் செல்வத்தைக் குவிக்கிறான், ஆனால் அதை யார் சேர்த்துக்கொள்வான் என்று அறியான். ⁷இப்போதும், ஆண்டவராகிய பிதாவே, நான் எதற்குக் காத்திருக்கிறேன்? என் நம்பிக்கை உம்மேல்தான் இருக்கிறது. ⁸என் மீறுதல்கள் எல்லாவற்றிலிருந்தும் என்னை விடுவியும்; மூடனுக்கு நான் நிந்தையாகும்படி செய்யாதேயும். ⁹நான் ஊமையாய் இருக்கிறேன்; என் வாயைத் திறவேன், ஏனெனில் இதைச் செய்தவர் நீரே. ¹⁰உம்முடைய அடியை என்னைவிட்டு அகற்றும்; உம்முடைய கரத்தின் தாக்குதலால் நான் அழிந்துபோகிறேன்.

¹¹பாவத்தின் நிமித்தம் நீர் கடிந்துகொண்டு மனிதனைச் சிட்சிக்கிறீர்; அவன் விரும்பிச் சேமித்ததை நீர் பொட்டுப்பூச்சியைப்போல் அரித்துப்போடுகிறீர்; நிச்சயமாக ஒவ்வொரு மனிதனும் வெறும் சுவாசமே. ¹²என் பிதாவே, என் ஜெபத்தைக் கேளும், என் கூப்பிடுதலுக்குச் செவிகொடும்; என் கண்ணீருக்கு மவுனமாயிராதேயும்; ஏனெனில் என் முன்னோர் அனைவரையும்போல், நான் உம்மோடு ஒரு பரதேசியும் விருந்தாளியுமாய் இருக்கிறேன். ¹³நான் புறப்பட்டுப்போய் இல்லாமற்போகுமுன், நான் மறுபடியும் மகிழ்ச்சியடையும்படி, உம்முடைய பார்வையை என்னைவிட்டு விலக்கும்.