Yıkıntıya Dönen Yeruşalim
Asaf'ın mezmuru.
Yeruşalim yıkıntı halinde, cesetler gömülmemiş ve kuşlara yem olmuş, komşular da bundan keyif alıyor. Dua Babamız'dan aynı nefeste hem bağışlama hem öç ister ve savı açıktır: uluslar, Tanrıları nereye gitti diye soruyor.
79 1Babamız, uluslar senin mirasına saldırdı; kutsal tapınağını kirlettiler; Yeruşalim'i yıkıntıya çevirdiler.
2Kullarının cesetlerini verdiler, gökteki kuşlara yem olarak, sadık kullarının etini yerin yabanıl hayvanlarına. 3Kanlarını su gibi akıttılar Yeruşalim'in her yanında, onları gömecek kimse yoktu. 4Komşularımızın yüzkarası olduk, çevremizdekilerin alay ve eğlence konusu.
5Ne zamana dek, Babamız? Sonsuza dek mi öfkeleneceksin? Kıskançlığın ateş gibi mi yanacak? 6Öfkeni ulusların üzerine dök, seni tanımayanların, krallıkların üzerine, adını anmayanların. 7Çünkü Yakup'u yiyip bitirdiler, yurdunu viraneye çevirdiler. 8Bize yükleme atalarımızın günahlarını; sevecen şefkatin çabucak erişsin bize, çünkü çok alçaldık.
9Bize yardım et, bizi kurtaran Babamız, adının yüceliği için; bizi kurtar ve günahlarımızı ört adın uğruna. 10Uluslar neden, «Nerede onların Tanrısı?» desin? Gözlerimizin önünde, uluslar arasında bilinsin ki kullarının dökülen kanının öcünü alırsın. 11Tutsağın iniltisi önüne gelsin; bileğinin gücüyle, ölüme mahkûm olanları koru.
12Komşularımıza geri öde, sana ettikleri aşağılamanın karşılığını, koyunlarına yedi kat, ey Egemen Baba. 13O zaman biz, halkın, otlağının koyunları, sana sonsuza dek şükredeceğiz; kuşaktan kuşağa övgünü duyuracağız.
