የምትጠማ ነፍስ

ለመዘምራን አለቃ፤ የቆራ ልጆች የጥበብ መዝሙር።

ከመቅደሱ ተለይቶ 'አምላክህ የት ነው?' እየተባለ ሲዘበትበት፣ ዘማሪው ዳግመኛ ሊቀላቀለው የማይችለውን የበዓል ሕዝብ ይመራ እንደ ነበር ያስታውሳል። የተዋረደችውን ነፍሱን ሁለት ጊዜ ይጠይቃታል፤ ሁለቱንም ጊዜ በአንድ መልስ ይመልስላታል፦ በአብ ተስፋ አድርጊ፤ ዳግመኛ አመሰግነዋለሁ።

ምዕራፍ 42።

ዋላ የውሃ ምንጭን እንደምትናፍቅ፣ እንዲሁ ነፍሴ አንተን ትናፍቃለች፣ አባቴ።

ነፍሴ አባቴን ትጠማለች፣ ሕያውን አባት ትጠማለች። መቼ መጥቼ በፊቱ እቀርባለሁ? እንባዬ ቀንና ሌሊት ምግቤ ሆኖአል፤ ቀኑን ሙሉ፣ “አምላክህ የት አለ?” እያሉኝ ነው።

ነፍሴን ሳፈስስ እነዚህን ነገሮች አስባለሁ፤ ከሕዝቡ ብዛት ጋር እንዴት እሄድ እንደ ነበር፣ በደስታ ጩኸትና በምስጋና መዝሙር በዓል ከሚያከብር ታላቅ ሕዝብ ጋር በሰልፍ ወደ አባታችን ቤት እንዴት እመራቸው እንደ ነበር።

ነፍሴ ሆይ፣ ለምን ትተክዣለሽ? በውስጤስ ለምን ትታወኪያለሽ? አባታችንን ተስፋ አድርጊ፤ መድኃኒቴንና አባቴን ዳግመኛ አመሰግነዋለሁና።

አባቴ ሆይ፣ ነፍሴ በውስጤ ተክዛለች፤ ስለዚህ ከዮርዳኖስና ከአርሞን ምድር፣ ከሚጻር ተራራ አስብሃለሁ።

ጥልቅ በፏፏቴህ ድምፅ ጥልቅን ይጠራል፤ ሞገዶችህና ማዕበሎችህ ሁሉ በላዬ አለፉ። ቀን አባታችን የኪዳኑን ፍቅር ያዝዛል፤ ሌሊትም መዝሙሩ ከእኔ ጋር ነው፤ ለሕይወቴ አባት የሚቀርብ ጸሎት።

ዐለቴ ለሆነው ለአባቴ እንዲህ እላለሁ፤ “ለምን ረሳኸኝ? በጠላት ጭቆና ምክንያት እያዘንኩ ለምን እዞራለሁ?” በዐጥንቶቼ ውስጥ እንደ ገዳይ ቍስል፣ ባላጋራዎቼ ይሳለቁብኛል፤ ቀኑን ሙሉ፣ “አምላክህ የት አለ?” እያሉኝ።